ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

βλέπω ανθρώπους
να περπατούν
αμέριμνοι
στο δρόμο
..
κάποια
ανάμεσα τους
έχει κρυφτεί
για να μην τη βλέπω
..
ειν΄ εντολή Θεού
..
είναι
η τελευταία
δοκιμασία
πριν
από το πέρασμα  μου
στην έρημο
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΤΙΜΩΡΙΑ

σήμερα
ο αέρας έγινε
πιο κρύος
..
ζω
το δικό μου
καλοκαίρι
..
ζω
την δική μου
αγάπη
..
αυτή
που κάθε καλοκαίρι
γυρίζει πίσω
..
τιμωρήθηκα
γιατί θαύμασα
το τέλειο
επάνω
στο κορμί Θεάς
..
τιμωρήθηκα
γιατί πεθύμησα
την ουτοπία
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΜΟΥΔΙΑ

ήταν κάποτε μια θάλασσα
..
ήτανε και μια μυστική αμμουδιά
..
δυο παιδιά
μαθαίναν την αγάπη
..
κάποιες φορές
ο χρόνος
πρέπει
να σταματά
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ

βαπτίζοντας
τους αγγέλους
πουλιά
η αποκάλυψη
έφτανε στη φάση
του τέλους της
..
και το τελευταίο
χτύπημα του μάγου
ήταν
μια φήμη μόνο
..
τότε
ο Μιχαήλ είπε
"εγκαταλείψατε τη γη "
..
έπρεπε
να προλάβουν
το σκοτάδι
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ Α Ο ΚΟΜΝΗΝΟΣ

Όταν το γαλάζιο, βάφτηκε απότομα μαύρο,
Ο όχλος νίκησε...
Ο όχλος και οι φεουδάρχες...
...
Ήθελε να κάνει, κάτι το καινούριο.
Ήθελε να δώσει αξία στους ανθρώπους...
Του είπαν "όχι".
..
Όταν οι δούλοι, φοβούνται την ελευθερία,
Οι φεουδάρχες, γλεντούν...
..
Όταν οι δούλοι, φοβούνται την ελευθερία,
Το δίκαιο έχουν, οι κραυγές...
..
Όταν  οι δούλοι, φοβούνται την ελευθερία,
Μυρίζει το χώμα, αίμα...
..
Ανδρόνικος Α΄ ο Κομνηνός...
Ή όσα κομμάτια απ΄ τις σάρκες του, απόμειναν..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Όταν έφτασε, το τελευταίο ραντεβού της μέρας,

Βρέθηκε να μιλάει μ΄ ένα τέρας.

..

Όταν θέλησε, την άνοιξη να δει,

Το λάθος, το χε βρει από μικρή.

..

Ο ποιητής και τ΄ όνειρα την κοίταζαν με λύπη,

Κοίτα μπρε φίλε μου να δεις, που η αγάπη λείπει.

..

Άλλοι την  είπαν Έλενα και άλλοι Ασπασία,

Γυναίκα κάθε εποχής, που γράφει, "απουσία"...

..

Βγαίνοντας απ της θαλάσσης το νερό,

Χορεύοντας σε μπαρ πολυτελείας,

Άλλαξε τ΄ αγαθό το βλέμμα κοριτσιού

Κι έγινε Θεά της αμαρτίας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΣΥΧΙΑ

Επινοώντας μια θάλασσα, αναζητώ την προέλευση του κόσμου.
Επινοώντας ένα βουνό, αναζητώ μια τελευταία ρίζα.
..
Αυτά που βλέπω, αυτά που ακουμπώ,
Είναι απλές ιδέες.
Η εκδίκηση, βρίσκεται κάτω από το χώμα...
..
Όσο οι σημαίες των κρατών θα ανεμίζουν,
Τα μέτρα των ανθρώπων,
Θα είναι προιόν, προς εξαφάνιση...
..
Και η σιωπή των ανέμων, πάνω στο γύρισμα του καιρού,
Στέλνει τις βάρκες στ΄ ανοικτά...
..
"Μεγάλη ησυχία - Μπουρίνι έρχεται..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Αναζητώντας ένα κόσμο, που χάθηκε,
Ταξιδεύω...
..
Δεν ταξιδεύω εγώ,
Με ταξιδεύουν, άνθρωποι και πράγματα.
..
Όλα κινούνται...
..
"Όταν η γνώση σταματήσει, να προσφέρει εξηγήσεις...
Όταν τελειώσει στον κόσμο και η τελευταία ύλη...
Ότι απομείνει,
Θα είναι o Θεός!"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΕΞΩΣΤΗΣ

Βλέποντας την παράσταση απ΄ τον εξώστη,
Αποκτώ την συνείδηση μιας ύπαρξης.
"Υπάρχει παράσταση... Υπάρχει κοινό... Υπάρχουν και σκέψεις"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΚΤΟΣ ΜΟΔΑΣ

είδε
τον νέο άνδρα
εμπρός της
σαν ένα θαύμα
..
μύρισε
το άρωμα
της νιότης του
..
θα είχε
πολλά
να του μάθει
..
ίσως
κι εκείνος
πολλά
να της δώσει
..
αρκέστηκε
στο να τον βλέπει
..
αρκέστηκε
στο να κάνει αέρα
στο πρόσωπο της
..
με μια βεντάλια
εκτός μόδας
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ

Με ποιον άραγε, θα μπορούσε να μιλήσει για μπαλέτο;
Οι φίλοι, είχαν φτιάξει όρια.
Ενώ ο τελευταίος ήλιος της ημέρας,
Έριχνε το λιγοστό του φως,
Πάνω στα αιώνια μάρμαρα,
Του Παρθενώνα.
Κοίταξε ένα σύννεφο,
Που ταξίδευε μόνο του,
Στον ουρανό...
Να λοιπόν,
Που είχε βρει ένα φίλο,
Χωρίς όρια..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ