ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΖΩΗ

Παρέα με το παραπονεμένο σου μουτράκι
απέναντι απ την ηλιοβαμμένη  θάλασσα
τις φλέβες του κορμιού σου ένοιωσα
και να τις ζωγραφίσω θέλησα,
μες την κλειστή, την μνήμη του έρωτα μου.
...
Το φως που φεύγει και τ αστέρια που θα ρθουν,
υπόκλιση θα κάνουν
στο πιο αγνό σημείο του κορμιού σου.
...
Στα χέρια σου, την σκέψη μου,
για πάντα την κρατάς
και στους αφρούς του κύματος
που κολυμπάς επάνω του,
γίνομαι νερό, γίνομαι αλάτι
και του καλοκαιριού αέρας που φυσά.
...
Χαρίζω την πνοή μου, στο γυμνό σου σώμα,
κερδίζεις απ την σάρκα μου, την πιο θερμή δροσιά
Αιώνια αιώρα, που μας κουβαλά
στο βαθύ το βλέμμα του παράπονου σου.
...
Φταίει το καλοκαίρι...Φταίει το παρελθόν...
Φταίει το όνειρο και ένα μήνυμα σου...
Φταίει η νύχτα, που παραισθήσεις μου σκορπά...
Και οι σκηνές από ζωή,
που ούτε έχω, ούτε έχεις ζήσει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ