Έβγαλα, τα λόγια τα παλιά
Πίστεψα σε χρόνους μόνους.
Κοιτάζω εφιάλτες κ΄ υπονόμους
Κι ένα κορίτσι με ξανθά μαλλιά.
...
Ψεύτικοι δρόμοι, πλαστές δεκαετίες,
Του πλαστικού μυαλού μου αμαρτίες,
Ξεχάσαμε παλιές επταετίες.
Το αίμα, ψάχνει να βρει αρτηρίες
...
Κλεισμένος ένας, από τον καθένα.
Χτίζει το κάστρο του, όπως του φρονεί.
Η επιβίωση χρειάζεται φωνή,
Ούτε λεπτό παράταση, κανένα.
...
Άνθρωποι είπανε τα λόγια,
Τάματα, αγώνες και σιωπές.
Έρημοι τόποι και σκληρές μορφές
Την ιστορία γράψαν τα μπαλκόνια.
...
Όλοι μαζί, μακριά ο ένας απ΄τον άλλο,
Ατομική ξημέρωσ΄ εποχή,
Νόημα δεν έχει πλέον η ψυχή,
Το γράμμα μεσ΄ το φάκελο θα βάλω.
...
Κάποιοι, μου μίλησαν για επιβάτες,
Πλούσιοι άνθρωποι, που όλα τα μπορούν.
Τα άσχημα τα δώρα τους να βρουν
Κι αδιάφοροι περνάνε οι διαβάτες.
...
Έμεινα μόνος, σε μικρό λιμάνι,
Οι άλλοι έχουν φύγει μακριά.
Δεν θα γυρίσουν πίσω τα παιδιά,
Απ΄ τις δεήσεις, τέρμα το λιβάνι.
...
Είμαι απών, είμαι μια απουσία,
Σε άλλη έμεινα δεκαετία.
Είμαι το χώμα, δεν είμαι καρπός.
Αίμα ζητάει τούτος ο καιρός.
...
Κι ο χρόνος, μας τραβά απ΄ το μανίκι,
Είναι και του το δω μια θεία δίκη.
Επιλογές δικές μας και προγόνων,
Πικρές στιγμές στα μάτια απογόνων.
...
Ο χρόνος που περνά, πάντα νικάει,
Με πίστη, με φοβέρα και καημό,
Βοηθό στη μπόρα έχω τον θυμό
Κι η μοναξιά, μια μπόμπα ειν΄ που σκάει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
