ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Τα πουλιά πετάξαν προς τη δύση, τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν...
νυχτώνει...και αλλάζει η υφή του ανέμου,που γίνεται πιο λεπτός και πιο υγρός...
είναι η ώρα του εσπερινού,...είναι η ώρα της αποτίμησης και του δοξασμού της επιβίωσης ...Δέηση,...προς πού;...προς ποιόν;...Άγνωσται αι βουλάι του Κυρίου...Άγνωσται αι βουλαί των ανθρώπων...Το σκοτάδι καλύπτει πια τα πάντα...Τα παιδια νυστάζουν και οι μεγάλοι ζούν-υποτίθεται-,στον τροχό της μοίρας ...Κλείνω την πόρτα του μοναστηριού της καρδιάς μου και αποσύρομαι....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Μηδενίζοντας το περιεχόμενο του σαβάνου μου αποκτώ την αθανασία...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΝΕΙΡΑ

ΟΝΕΙΡΑ
Δίστασα ...Δεν ξέρω γιατί;Ίσως γιατί λυπήθηκα να κάνω και αυτή την θυσία...Για χρόνια θυσίαζα στιγμές ονείρων στο βωμό της πραγματικότητας...Το έκαμα για να έχω ένα άλλοθι ...Να λέω πως δεν τα είδα ή δεν τα πρόσεξα...Πονηριές....Βλακείες...Και άδικο αίμα, χυμένο άσκοπα...Φέτος τα όνειρα θα προβληθούν κανονικά και ολοζώντανα...Ωμά,... με την ζοφερή απεικόνιση της καθημερινής μας ζωής....Έτσι θα ξεπεράσω τις υπεκφυγές των συναναστροφών και την υποκρισία του δημόσιου βίου...Ε...ήλθε ο καιρός με ψηλά το κεφάλι να αγαπάμε ανθρώπους(καμιά φορά και μάσκες), τιμώντας τους αιώνιους ζωντανούς-νεκρούς...Τους εραστές,...τους δολοφόνους....Γιατί ναι...Ο έρωτας ενίοτε τρέφεται και με αίμα...και πάντα με δάκρυ...
Αχ ...ποσο γλυκό είναι αυτό το δάκρυ...Μ αρέσει να δακρύζω....Μ αρέσει να ζω...Μ αρέσουν τα όνειρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΥΑ

ΕΥΑ
Στου αμπελιού,
τα κόκκινα φύλλα του φθινοπώρου ,
κάθισε η Εύα.
Και κοίταξε τον ουρανό.
Και είδε τα άλογα να καλπάζουν.
Και είδε τον ήλιο να περνάει .
Κάπου στην άκρη ο έρωτας.
Κάπου στη μέση ο θάνατος.
Κάπου στο βάθος της καρδιάς η αγάπη.
Δυο πουλιά πέταξαν.
Και την συντρόφεψαν ,
εκείνες τις μόνες ώρες.
Σύννεφο καλοτάξιδο την πήρε.
Και ξάπλωσε.
Και κοιμήθηκε.
Και μπήκε στο όνειρο.
Τον είδε.
Πίσω από καφέ γραφείο.
Μέσα σε γκρι ουρανοξύστη.
Σαν άγιος στην κόλαση.
Σαν  πρίγκιπας στη λάσπη.
Τον αγαπάει.
Σκύβει πάνω του,
και γλυκό φιλί του δίνει.
Και μπαίνει στην αγκαλιά του,
σαν το μικρό πουλί στη μάνα του.
Μαζί στο σύννεφο ,
μόνοι τους.
Ταξιδεύουν μέσα στον έρωτα.
Ταξιδεύουν στο μέλλον.
Ταξιδεύουν στη ζεστή πλευρά του χειμώνα.
Μέχρι το φιλί να γίνει άρωμα.
Και να μυρώσει το νέο κόσμο,
τη νέα άνοιξη.
Που τρέχει η βροχή των κοχλιών.
Στα ξανθά μαλλιά της.
Στου ανάγλυφο του στήθους της.
Στο κορμί της φωτιάς.
Φεύγοντας και κυλώντας και πλέοντας .
Στην πιο ζεστή λίμνη.
Στην πιο ζεστή θάλασσα.
Στο πιο ζεστό στήθος.
Στο στήθος της Εύας.
Της ερωτευμένης ,
της γυναίκας.
Που πάτησε την αμαρτία.
Και αποθέωσε τον έρωτα.
Ανθίζει και μιλά.
Καρπίζει και εξαφανίζει το άσχημο.
Είναι η Εύα που αγαπώ.
Κι ας έχει άλλο όνομα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ
Νέα φωνή,
στο νέο κάμπο
με τις μυρμηγκοφωλιές .
Νέα απόλαυση,
με ήλιο μέσα στο καταχείμωνο,
στην πολυθρόνα πίσω από τα τζάμια του δωματίου.
Λευκό το χιόνι ,
χρυσή η άμμος και κίτρινη η μαντζουράνα της γλάστρας.
Πεδίο ανάπαυσης,
πεδίο δράσης της μέρας,της νύχτας.
Κι ο χρόνος βουβός.
Σωπαίνει.
Αφήνει όνειρα και τραγούδια,
σαν ίχνη ,
σαν σημάδια από μπλε πεπόνια.
Τα τζάμια γυαλίζουν,
τα μάτια κοκκινίζουν.
Ο αέρας ζωγραφίζει ,
με μπογιά την σκόνη,
το σχέδιο του μαγικού χωριού.
Παραίσθηση του σήμερα,
σε μυαλό που τρέχει
και που πηδά εμπόδια και λίμνες.
Μέχρι  να βρει τις θάλασσες.
Μέρα χειμώνα.
άγνωστη
μα ίδια .
Σαν κάθε Κυριακή,
σαν κάθε γιορτή ,
σαν κάθε αργία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΗΝΣ

ΛΕΥΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΛΕΥΚΟ ΠΟΙΗΜΑ
Όταν το χωριό κοιμάται...
Λίγο πριν ξημερώσει......
Γίνεται το θαύμα...
Χιονίζει...
Λευκό το ποίημα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΡΑΔΥ

ΒΡΑΔΥ

Βράδυ χειμώνα ...

με ατέλειωτη μοναξιά...

Βράδυ εντός...

με πολύ σκοτάδι...

Βράδυ κρύο...

χωρίς έρωτα...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ
Πρώτη ημερα χειμώνα...
Πρώτο χτύπημα στην καρδιά...
Πρώτη ελπίδα υπομονής και αντοχής...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΒΡΟΧΗ
Βρέχει....
Σαν τι άλλο να θέλει ένας ποιητής...
Βροχή ,αγάπη και έμπνευση.....
Γιαυτό αγαπάω τη βροχή...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΚΑΤΩΓΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ
Στα κατώγια του χειμώνα και της λάσπης...

Οι της άλλης ζωής οι έρμοι ...μόνοι...

Γράφουν της ποιότητας ζωές...

Βλέπουν σταγόνες...βλέπουν σύννεφα...

Βλέπουν δρομείς που τρέχουν...

Βλέπουν φτώχεια και αγάπη...

Σβήνουν την μέρα τους....

Με ένα ποτήρι ούζο..ή λίγο ταπεινό κρασί...

Με 3 ελιές και λίγο φέτα...

Μιλανε...συζητούν και επικοινωνούν...

Είναι φτωχοί μα χαμογελάνε...

Και μαζί θε νά ναι 

Μαζί στην υπόγα...

Μαζί στην πίστη....

Μαζί στον έρωτα...

Έτσι στις νέες γειτονιές ...

Έτσι στις νέες τις γενιές...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Άρωμα αμαρτίας...

Γεύση αγάπης...

Αποτέλεσμα έρωτας...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ
Τέσσερις πλανήτες στον επίπεδο ουρανό του Αυγούστου...
Στο χτύπημα του οριζόντιου άξονα της πλεύσης του ποταμόπλοιου ...
στην πορεία αγνώστου ποταμού...
στην αφροσύνη του μήλου...
Χθες έσβησε το φως της πληγής ...
Σήμερα άναψε το φως της ανανέωσης...
και φύσηξε ο αέρας της ανάβασης ...
στο μεγάλο βουνό  που βαστάει τον κόσμο....
Όρια άγνωστα ...
και στο δρόμο χωριά έρημα...
Αναζητώντας τα νησιά ...
Αναζητούμε την ομορφιά και του πελάγου την δόξα...
Χαράζει...
Και το  νέο φως ξανάρχεται...
στους δρόμους έξω από τα τείχη της Ιεριχούς ...
Που δεν υπάρχουν.....
Που δεν υπήρξαν...
Δρόμοι ελεύθεροι για κατακτήσεις....
Σαν τα πουλιά θα πετάξουμε ...
Σαν τα λουλούδια θα ανθίσουμε...
Γυρνώντας το κλειδί της λάμψης...
Ανοίγοντας  την πόρτα της σπηλιάς των πειρατών...
Ανοίγοντας την πόρτα της καρδιάς μας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ

ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ
Όταν η καρδιά γίνεται γίνεται πέτρα....
δεν υπάρχει γυρισμός ...Νέμεσις...
Κόμης Μόντε Κρίστο...ή λάθος...

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
Σαν τον ήλιο που χάνεται...
Σαν το καλοκαίρι που φεύγει...
Η γαλήνη και τα χρώματα...
στολίζουν το δωμάτιο ...

Το δωμάτιο που έψαλε ο έρωτας ...
ύμνο σε δύο γυμνά κορμιά....
που αγαπήθηκαν και χόρεψαν...
το χορό της ψυχής και των συναισθημάτων...

Στο χρόνο που διαρκεί η μέθη ...
και η φωτοσύναξη  των Αγίων των νησιών...
των πλανητών και του πελάγους ...
με τα νερά που γεννήθηκε το σώμα του θάμπους...

Μια μέρα που θα διαρκεί για πάντα...
σαν όραμα...σαν όνειρο...σαν αεράκι δροσερό...
στην παραλία με τα άσπρα βότσαλα ...
με τη σπηλιά...που κρύβει νερό αθανασίας...

Μυστικό...σαν την ανατολή του ήλιου το χειμώνα...
και ζεστό σαν της γυναίκας το στήθος.....
και γλυκό σαν της γυναίκας το δάκρυ...
στο βάθρο της αγκαλιάς  του άνδρα...

Ανάλαφρη σκέψη που δονείται από χτύπους καρδιάς...
και πετά ελεύθερη στον άνεμο...
δίνοντας πνοή στα ενωμένα στόματα στο σχήμα του φιλιού....
ανάμεσα στα σύννεφα..που αγαπάνε τη πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη....

Αγάπη μου ...αγάπη μου ...αγάπη μου...
στον αιώνα της ποίησης...στον αγώνα του πάθους....
δοξάζω την ψυχή σου...δοξάζω το σώμα σου...
και ρέω σαν μέλι ...γλυκαίνωντάς σε...αγαπημένη μου ύπαρξη....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟΡΓΗ

ΣΤΟΡΓΗ
Μια από τις ημέρες , που περάσαν σε είδα ...
και τότε στην καρδιά μου μίλησε ο έρωτας....
Η φαντασία μου ταξίδεψε...

Kι έκλαψα...όχι από πόνο....
Από στοργή κι αγάπη έκλαψα...

Σ αγαπώ από την πρώτη ματιά...
μέχρι την τελευταία μας αναπνοή...

Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου...
στην τρυφερή αγκαλιά σου...

Την ώρα που το ρολόι θα δείχνει έρωτα...
Την μέρα που ο κόσμος θα πιστέψει στην αγάπη...
Το χρόνο που οι ψυχές μας θα γυρίσουν τον κόσμο πετώντας...

Μέσα στις αισθήσεις που θα χάνεσαι....που θα χάνομαι...
Στο ανατριχιαστικό πάθος του ερωτικού άλματος...
των αναπνοών ...των δακρύων ...και της πίστης....

Στοργή... και φιλιά ...και εσωτερικός άνεμος...
στην επαφή των πόλων της αγάπης...

Σ αγαπώ όπως ο ουρανός τα αστέρια..
όπως η έρημος την άμμο ...

Έρχομαι μέσα στην καταιγίδα ....
να σε σκεπάσω μην βραχείς και μην κρυώσεις...

Έρχομαι σαν γράμμα και σαν πρόταση...
σαν ένα σ αγαπώ ,γραμμένο σε ολόλευκο τοίχο....

Έρχομαι στο μικρό στο ταπεινό σου δωμάτιο...
εκεί που γίνονται τα θαύματα.....

Μια από τις μέρες που θα έλθουν....
η καρδιά μου θα σου μιλήσει....
Δεν θα ΄ναι φαντασία....
Αγάπη θα ΄ναι
Στοργή θα ΄ναι
Κι έρωτας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΑ....

ΕΝΑ...
Να τη η ηλιοπρόβλητη μούσα του ονείρου...
Η ερωμένη του ήλιου....

Γυμνή στην αδειανή παραλία της ιερής αμαρτίας...
Στην ζεστή αναζήτηση της χρυσής δέσμης του ήλιου...πάνω στο ξέσκεπο κορμί...
Το στολισμένο από ζεστές φράουλες ...και μυρωμένες ..μπλε λεβάντες...

Γυμνή στο  καφέ χώμα του φθινοπώρου ....
Στην αναζήτηση... της δροσοσταλιάς του σύννεφου ...
πάνω στην απόλυτη αίσθηση της όμορφης σάρκας...
Την ζωγραφισμένη με πλουμιστά στήθη....και ολόλαμπρα ...μικρά σμαράγδια....

Γυμνή σε αγκαλιά έρωτα...
Στην συναρπαστική αναζήτηση του πιο όμορφου πάθους ....
πάνω στην επαφή  του κενού...και του χρονικού της ενώσεως .....
Στην τελική συνάντηση... αγάπης της στιγμής ...και των ορίων του χρόνου.....

Να τη η αγαπημένη γυναίκα....
Να τη η ύπαρξη της άνοιξης του μυαλού....
Η φέξη της τέλειας θαυμαστής μνήμης....
Η απόλαυση της ηδονής και του βάθους της ψυχής μας....

Σε τέσσερα μάτια...σε τέσσερα χέρια...
Σε δύο γλώσσες...
Εσύ κι εγώ....

Και τα πάντα γύρω να δοξάζουν...

Η θάλασσα του Πόντου... και τα βουνά του Φόβου....
Ο ήπιος άνεμος και η θύελλα....
Η ανεμώνη και το χρυσάνθεμο...

Γιατί σαγαπώ....γιατί σε λατρεύω...
Γιατί είμαι εδώ....γιατί είσαι εδώ...
Γιατί είμαστε ένα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΛΗΞΗ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ

ΛΗΞΗ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ
Βροχή και έμπνευση....
στα μάτια σου μελαχρινή ...
Ζωμός από φίλτρο του έρωτα...
Μαγεία ακόλαστης φαντασίας...
Ακτίνα τεχνητού φωτός ...
στο στήθος σου η ρωγμή...
Το μάτι της θύελλας ...
και της γρήγορης νύχτας του χειμώνα...
Γεύση αγάπης στα ροδοπέταλα,
του γνήσιου...του δέρματος...
του χωραφιού με τα αιώνια στάχυα...
Γεύση από αμαρτία...
στις δυο βουνοκορφές...
με τη χαράδρα στο κέντρο...
Ερωτική άνθηση ...
στο χώρο που πρέπει...
στο χρόνο που πρέπει...
στο εφηβικό όνειρο της ολοκλήρωσης...
Και η βροχή συνεχίζεται...
και η βροχή τελειώνει....
Λήξη συναγερμού...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ

ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ
Έξι το απόγευμα...
Στάση λεωφορείου...
Βρέχει...
Και σήμερα εκεί...
Μόνος ...μόνη....
Ανάγκη...
Ανάγκη έκφρασης...
Ανάγκη αγκαλιάς ...
Εσωστρέφεια ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ

ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ
Η μουσική στη μεγάλη όπερα σώπασε....
Την ώρα που ένα αστέρι έπεσε στο βυθό του Ελλήσποντου ....
Την ώρα που το αρμυρό κύμα έβρεξε τη γκρίζα πεταλίδα στο βράχο της ακτής...
Άνεση και ομορφιά...γυμνωμένη στην άμμο της λιτής όχθης....
Υπερήφανη απέναντι στο αδηφάγο φεγγάρι...
Αντανακλάς τέχνη και βασιλεύεις στην άκρη του έρωτα...
Κυλάς με τα λεύκα σου στήθη γυμνά στην αγκαλιά του εραστή...
Του όμορφου φτωχού ...κατατρεγμένου μυστικού βασιλόπουλου....
Στην αγκαλιά της αγάπης ....της κίνησης...και της ορμής....
Κι όταν ήλθε η εξάντληση ... ο μαέστρος έκανε κίνηση αβάντι...
Και ω...ναι....
Η μουσική πλημμύρισε τον χώρο και ο ψαλμός ακούστηκε από μακριά....
Έρωτα....έρωτα...έρωτα...
Πόυ ανασταίνεις  την άνοιξη....
Που εξυμνείς το πάθος....
Που κάνεις και το ταπεινό κρεβάτι ιερό...
Έρωτα...έρωτα...έρωτα....
Αρμενιστή ...των θαλασσών....
Ταξιδευτή ....των ηπείρων.....
Μηδενιστή ...του χρόνου.....
Έρωτα...έρωτα ΄...έρωτα
Του άσπρου δέντρου ο καρπός...
Του άχραντου κορμιού η γύμνια....
Του χρυσοκέντητου φιλιού το ράμμα .....
Έρωτα... βυζαντινέ ψαλμέ σε εκκλησία του Μυστρά....
Έρωτα .... αέρα χάδι που χτενίζεις τα όλόμαυρα μαλλιά της....
Έρωτα...ήλιε χρυσόμαλλε ...γλυκέ αντάρτη....
Που έχτισες στιγμή από μέλι....και έκρηξη από ψυχή....
Σε γυναίκας κορμί...σε γυναίκας άρωμα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Κάτω στην πεδιάδα των κίτρινων δέντρων...
πέρασε ο χρόνος της ζεστής ...αχνιστής φρατζόλας....
Άρτος επιούσιος και αναρχικός....
Υπάρχει....υπάρχει...το σύνολο...
το μερικό...το μετρημένο...
από σπόρους καλαμποκιού και νερό βροχής...
Ο διακόπτης γυρνά και μετρά αντίστροφα...
και ο φούρνος καίει ξανά...
Και πάνω δυο πουλιά πετούν στα άστρα του μυαλού...
και το άγνωστο ερώτημα αναμένει απάντηση...
Καταφατική ...
Ναι ψήθηκε ...έτοιμο προς κατανάλωση...
Από ποιούς;
Άνθρωποι και...άνθρωποι το περιμένουν...
Άλφα...βήτα ...και γάμα κατηγορίας....
Ποιος ξέρει....
Ποιος;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΘΥΜΙΣΕΣ

ΟΙ ΘΥΜΙΣΕΣ
Είναι ρίζα ...είναι κορμός...είναι χώμα...
είναι τα όρια μου...
Είναι η εκκλησία της ψυχής μου...
Είναι το παλιό μου σχολείο....
Είναι οι πέτρες που έπαιζα μικρός...
Όταν περιμέναμε να καρπίσουν ...
οι λευκές κορομηλιές ....
Όταν και η βροχή ήταν ζεστή και διάφανη...
Όταν περπάτησα σε δρόμους με χαλίκι....
Και έβλεπα το τρένο να περνά...
μέσα από τα λιβάδια...
με τις κατακόκκινες παπαρούνες...
Και έβλεπα τον αγρότη...
 να οργώνει το χωράφι του...
με το άροτρο της παράδοσης μας...
Και έβλεπα την αργόσυρτη λιτανεία...
του Άγιου του χωριού...
με του ήχους των ψαλμών....
 και την οσμή του λιβανιού...
Θέλω να γυρίσω και να ξαναζήσω...
σαν παιδί ...και σαν λουλούδι...
Να ανθίσω ξανά...και να χαμογελάσω...
Να τιμήσω την φύση και την απλότητα....
Να αναπνεύσω το αγιόκλημα και την βιολέτα...
Ψάχνω στο άπειρο και στο μηχανικό...
να τα ξανάβρω..
όσα έζησα...όσα αγάπησα...
Και κλαίω και θυμάμαι...
Και αγαπώ τις θύμισες μου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Την βρήκα να κοιμάται...

να ταξιδεύει...

να πιστεύει....

Νύχτα...

Με την μεγάλη σελήνη να την προστατεύει...

Βοηθάω τη σιωπή...μην χαλάσω το όνειρο...

Κι όταν ξυπνήσει ήρεμα...

θα τραγουδήσει...θα χαρεί....

Θα τρέξει στα λιβάδια του Μάη ...

και θα  μαζέψει τα πιο όμορφα λουλούδια στα χέρια της....

για να πλέξει στεφάνι στα μαλλιά της....

Είναι η αγάπη της άνοιξης ....

που θα χαρίσει χαρμόσυνο ύμνο  και χαμόγελο ....

και όμορφα χρώματα ...σε σπίτια και σε τείχη...

Για λατρεμένους εραστές ...του πάθους και της λάμψης...

Είναι ο έρωτας της νιότης....

Είναι η ομορφιά της φύσης....

Είναι η αγάπη σου Κατερίνα της ψυχής μου..,,

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ
Ζωγραφίζω την πατρίδα μου στον τοίχο...
και ονειρεύομαι ένα αστέρι...
κι ένα νησί στον ουρανό...
επάνω απ΄το Αιγαίο...
Ζωγραφίζω τα παιδιά στον τοίχο...
και ονειρεύομαι παιχνίδια....
γέλια και κλάματα....
επάνω απ την αλάνα....
Ζωγραφίζω μουσική στον τοίχο...
και ονειρεύομαι άριες....
και ταξιδεύω το μυαλό μου μακριά...
επάνω απ τη γαλήνη.....
Ζωγραφίζω την αγάπη μου στον τοίχο...
και ονειρεύομαι εσένα....
και χορεύουμε τρυφερό μπλουζ...
επάνω απ τον έρωτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ Σ ΑΓΑΠΩ

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ Σ ΑΓΑΠΩ

Άγνωστο σαγαπώ...γραμμένο σε τοίχο....γραμμένο σε λάσπη...

Βαμμένο με δάκρυ και μέλι...

Άγνωστη γυναίκα...Ιφιγένεια ή Αριάδνη....

Άγνωστο φιλί...βαθύ σαν φαράγγι ...πλατύ σαν τη θάλασσα...

Με γεύση του καλοκαιριού και της φοινικιάς το μήλο...

Άγνωστο αρωματισμένο σώμα ...γυμνό πάνω σε παλιό ανάκλιντρο...

Στην αναζήτηση του ονείρου...και του αναστημένου ,ατμοσφαιρικού έρωτα....

Μηροί  σαν σκαλιστά ,κρυστάλλινα ποτήρια ...
Χείλη σαν βύσσινο γλυκό...
Μάτια σα νυχτερινά λυχνάρια....
Άγνωστο σαγαπώ...γραμμένο σε τοίχο....γραμμένο σε λάσπη...

Βαμμένο με δάκρυ και μέλι...

Άγνωστη γυναίκα...Ιφιγένεια ή Αριάδνη....

Άγνωστο φιλί...βαθύ σαν φαράγγι ...πλατύ σαν τη θάλασσα...

Με γεύση του καλοκαιριού και της φοινικιάς το μήλο...

Άγνωστο αρωματισμένο σώμα ...γυμνό πάνω σε παλιό ανάκλιντρο...

Στην αναζήτηση του ονείρου...και του αναστημένου ,ατμοσφαιρικού έρωτα....

Μηροί  σαν σκαλιστά ,κρυστάλλινα ποτήρια ...
Χείλη σαν βύσσινο γλυκό...
Μάτια σαν νυχτερινά λυχνάρια....

Εσύ...μια...νέα...μιά όμορφη...
Άγνωστη επισκέπτρια  της νύχτας μου....
Άγνωστη μου αγαπημένη...

Πάντα θα σε ψάχνω...και πάντα θα έρχεσαι ..

Σαν όνειρο και σαν κύμα δροσιάς ....

Σαν φως στις μαύρες μελαγχολικές μου νύχτες...

Στις κενές ώρες ....

Στο χρόνο της αιώνιας αναμονής...

Στα πνεύματα που αγαπούν και ερωτεύονται...

Στην απόσταση που υπάρχει....ή που δεν υπάρχει...

Στο αγνωστο ...και στην άγνωστη...αλλά μεγάλη αγάπη...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΨΕΥΤΙΚΟ

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΨΕΥΤΙΚΟ
Εκεί που τα φώτα της πόλης χάθηκαν  στην ομίχλη...
τα πουλιά σιώπησαν ...
Κοντά στην βοή ,κοντά στην ήμερη μέρα,κοντά στο άγνωστο...
Καμπάνες και κόρνες από άσκοπα θύματα από γυμνές νάρκες...
Γέρασε ο μύθος...
Γέμισε ο μύλος...
Και σκόρπισε το μελάνωμα ...
Πότε στην ανατολή ,πότε στο νότο....
Από εκει που γύρισαν τα παιδιά της άγκυρας...
 του μεγάλου καραβιού...
Μαζί με το άγιο φως  της βαθιάς νύχτας....
Μαζί με το κρέας της θυσίας ....
Απουσία μου κι απουσία  σου...
Όταν οι σφυρίχτρες ήχησαν ....
τον ήχο του τέλους του κόσμου....
Στην οδό της κίνησης αυτοκινήτων ...
άγνωστοι όλοι ...ξεχάσαμε ...ποιοι είμαστε...
Και ζούμε την φωτιά ολοσχερούς καταστροφής...
Αποκάλυψη εμπρός σε μάτια που κοιτάζουν με απορία....
Μάτια που ψάχνουν ταξίδι ....
σε κάμπο κάτω από γκρίζα σύννεφα...
κάτω από ψημένο ουρανό ....
στον αέρα της κολασμένης ζεστής ώρας....
Απόγευμα ψεύτικο....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΒΗΜΑ

ΤΟ ΒΗΜΑ
Το βήμα ...που έγινε...
που γίνεται ή δεν γίνεται...
Ή θα γίνει...
Άγνωστο ή και γνωστό...
Η τόλμη είναι το ζητούμενο...
Και το αποτέλεσμα άγνωστο...
Ας γίνει λοιπόν....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ 2012

ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ 2012
Άχνισε η αναπνοή της μικρής κοπέλας στο παγωμένο παράθυρο του Δεκέμβρη...
Και κλαίει...
Φόβος....
Στην εποχή των ποντικών και της αρκούδας...
Στη νύχτα που δεν θα χει έρωτα...
Στη νύχτα που το καράβι περνά από το τρελό ακρωτήριο ....
Κρυώνει....κρυώνει....
Στην άκρη του δωματίου πια...
Κουλουριασμένη και με τα μάτια κλειστά ...
Ονειρεύεται ..αυτά που δεν έζησε...και ίσως δεν ζήσει...
Την επιβίωση...
Την γαλήνια ζωή...
Τα καταπράσινα χωράφια της άνοιξης...
Τα κατάξανθα στάχυα του καλοκαιριού....
Εκείνον....
Έναν  έρωτα...μια αγάπη..
Ναι...τον βλέπει πια...τον ακουμπάει...τον αγκαλιάζει...
Με την δύναμη του ονείρου...της νέας σταχτοπούτας...
Χαμογελά...
Και είναι το γλυκό χαμόγελο της ...
το πιο όμορφο τοπίο του κόσμου...
Και ξυπνά...
Το δάκρυ του πριν μεταμορφώνεται....
Στην ερωτική ανάσα του τώρα...
και στην ελπίδα...
Σε ευχαριστώ που ήλθες στο όνειρο μου...
Σε ευχαριστώ που θα έρθεις στο επόμενο...αύριο...
κι ας είναι  όνειρο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Περπάτησε στη ράχη του άσπρου σύννεφου ....
Και τα χυτά μαλλιά της ανέμισαν στο μπλε του ουρανού...
και κάλυψαν το γκρι της γης...

Μύρισε μέρα....

Στολίστηκε με λευκό μαντήλι στο κεφάλι...και διάφανο χαμομήλι στο σώμα....
Ύφανε το δίχτυ της ..και ντύθηκε με αυτό...
και τίναξε το αστραποβόλο στήθος της ψηλα στα άστρα...
και άναψε το φεγγάρι...και η θεική αίσθηση του έρωτα....

Νίκησε....
Τρέχοντας...τρέχοντας....στους απέραντους δρόμους του ουρανού...

Τα χέρια σήκωσε και αφιέρωσε σώμα και καρδιά σε πράξη έρωτα...

Έσκυψε...
Είδε..και χάιδεψε με τα ακροδάχτυλα της...τις ακτές της δύσης...
Εκεί που ανθίζει το ρόδο του αρώματος  και ο βασιλικός της δόξας...

Κερύνεια...Αμμόχωστος και Πάφος...

Στης πανώριας Κύπρου τις ακτές....
Βούλιαξε....Αναδύθηκε!!!
Και αποκαλύφτηκε ...και άστραψε....

Και έκανε τον έρημο Χειμώνα...φλογερό Καλοκαίρι....

Αφροδίτη...του Ήλιου και της Δόξας....

Αγία...Ερωμένη....και προπαντός Γυναίκα!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΚΟΧΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΚΤΗΣ
Στα κοχύλια της ακτής ξάπλωσες τον τρυφερό Ιούλη της καρδιάς μας...
κάτω από την παράκτια ιτιά...εμπρός στην ξεχασμένη βάρκα...
Εμπρός στον καταγάλανο γιαλό ...
Εκπρόσωπος έρωτα...εκπρόσωπος λάμψης...
Μόνη κι ελεύθερη...στην πόρτα του γλυκού ,αμαρτωλού ονείρου ...
Ξεχνιέσαι...και γυρίζεις πότε γυμνή πότε ντυμένη ...
απέναντι στον λαμπρό ήλιο...
Σώμα του κερασένου στήθους ...
Σώμα των ελάτινων ποδιών...
Σώμα της άμμου ...του νερού...
Αγαπημένο ... κι αγιασμένο...
Μένεις...μένεις εκεί...στην άκρη...
Στη ζεστή γωνία...
που δέχεται την δροσιά του μικρού κύματος του νότου...
Κι ανθίζει το γεμάτο μπουμπούκια δέντρο σου....
Και δένει καρπούς...
Κόβω ένα...κόβω δυο....
Ρίχνω τα μάτια χαμηλά...
Στην γάργαρη πηγή σου ξεδιψώ ...και κλαίω...
και αγαπώ...και σ αγαπώ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο ΧΡΟΝΟΣ
Ώρες...λεπτά και δεύτερα....
στη σήμανση προορισμών....
και μικρών θαυμάτων...
Σημεία χρόνου...
Εκκίνησης ...ροής....τερματισμού...
Πιθανά...τα αύριο και σίγουρα τα χθες...
Μόνο τα σήμερα μοιάζουν...
Πότε γαλάζια σαν τη θάλασσα....
Πότε κίτρινα σαν την ομίχλη...
και πότε μαύρα σαν τη νύχτα...
Και το τέλος...
προσωρινό ή οριστικό...
που δεν είναι τέλος...μα...ένα ψέμα...
που κρύβει αγωνία  και θάνατο...
Μα πίσω μια νέα αρχή ξημερώνει...
Ξεκίνα με χαρά και με γέλιο...
και έτσι να τελειώσεις...
Και ψάξε...και πάρε τα καλύτερα...
και φύλαξε τα...
και κάνε τα όπλα σου...
Φοβίζει ο χρόνος και βάζει όρια...
Σαν δεσμοφύλακας και σαν δικτάτορας ...
Σπάσε τα δεσμά ...
και δάμασε το χρόνο...
και βάψε την ψυχή σου λευκή...
σαν άλογο που τρέχει στο λιβάδι...
λεύτερο....αγέρωχο ...και δυνατό...
Γιατί ο δυνάστης χρόνος τότε θα σπάσει...
Και οι κρυφές αρετές θα αλείψουν ...
με μέλι το ψωμί της γλυκιάς μελωδίας...
Για να χορέψουμε όλοι μαζί....
τρελό χορό...δημιουργίας...
Τότε που το γέλιο θα ανανεώνεται...
σαν την φύση του Πάσχα....
Άγιος θα γίνει τότε ο άνθρωπος...
αυτός ο ταπεινός,ο λίγος,ο φοβισμένος...
Αναστημένος πια και ζωντανός...
Αθάνατος ...ναι αθάνατος....
Και τα ρολόγια του χρόνου ...
να τα...μπροστά μας...
να δείχνουν μνήμες του χθες...
σημερινά έργα...
και τους θριάμβους ...
της επόμενης ολόλαμπρης ...
από τον ήλιο μέρας...
Που ζήσαμε ζούμε και θα ζήσουμε...
Συνεχώς...
Εδώ ή εκεί....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΥΚΛΟΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

ΚΥΚΛΟΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

Βράδυ και σύρσιμο ...ανθρώπων πλάι σε σκιές και δράματα...

στα καλντερίμια της καρδιάς...στο μουγκριτό  των βράχων...

στου άγνωστου το κέντρο και την μέση της διαίρεσης του χρόνου...

Της ώρας ...των μηνών....και της τρίτης μέρας της αρχαιότητας....

Στα λυχνάρια και στις μικρές φωτιές ελπίδας των υπόγειων της ιστορίας...

ανάβει αντίσταση και αναταράζονται οι ρίζες των δέντρων της αποπλάνησης της μάγισσας ...

Τότε που η μυρτιά αγκαλιάζει στιγμές και όνειρα ...θερμαίνοντας την υπομονή των ηρώων....

και οδηγός αλλαγών γίνεται , με μυστικό τρόπο...με μυστικό λόγο...

Υπέρ ανθρώπων και επιβίωσης αυτών ...Αυτών των λίγων στην ψυχή και των πολλών στη μάζα...

Αρένα και πίεση στο γύρισμα του κύκλου...και βία...και βία....και  βία...

Βία που  γυρίζει το γρανάζι της βάσης....και γυρίζει ο κύκλος...προς τον ήλιο....

Αφροδίτες στις λάσπες...μονομαχούν με την ασχήμια ...με το κατράμι ...

Μονομαχούν με την λειψή Σελήνη....που μισοφέγγει βρέχοντας με το υγρό της φως τα πάντα....

Η δόξα τις περιμένει.....γιατί ο θρίαμβος της ομορφιάς θα υπάρξει...

Και θα ορίσει την άνοιξη στο λευκό του Αιγαίου και στο καστανό των βουνών....

και τα αυλάκια θα ξαναγεμίσουν νερό ...και τα καλαμπόκια θα ανθίσουν...

και ποιος θα έχει τύχη να βαπτιστεί ...τότε...εκεί ...και πάντα...στο όμορφο...στο πλουμιστό χαρμάνι...

της ψυχής και της όψης...

Τραγουδάμε την χαρά...και την ελπίδα της μέρας που θα ρθει....και θάναι Κυριακή...

Κυριακή του ήλιου...Κυριακή του χιονιού ....Κυριακή της αγάπης....

Και Αφροδίτες στις εικόνες...στους δρόμους και στα σκοτεινά κελάρια του τυρός και του οίνου...

Απόκριες στην φύση που γεννά και που λάμπει ξανά και ξανά...

ημέρες του τελευταίου χιονιού ...του τελευταίου πάγου...του τελευταίου σκοταδιού...

Ρέει ο ποταμός με τους παγωμένους κύβους και ο άνεμος που φέρνει μικρές ζεστές σταγόνες...

από την πηγή που δίνει νερό και αλάτι πίστης στην αποθέωση της  δύναμης του μικρού παιδιού...

Και Αφροδίτες του ήλιου...του νερού...του ανέμου...του γυμνού...της άριας...του έρωτα...

Και μεγάλες μέρες του ουρανού ...του χρώματος και της εποχής της λάμψης....

που η άνοιξη αποζητά την ταχύτητα και την εξύμνηση του ωραίου ...του κρυστάλλινου της φύσης...

Ρέει ο ποταμός με τους παγωμένους κύβους και ο άνεμος που φέρνει μικρές ζεστές σταγόνες...

Δεν είναι η γεύση του πικρού που φεύγει...μόνο είναι η φωνή της επανόδου και του θριάμβου....

Ειναι ο κύκλος που γυρνά και φεύγει ..σφραγίζοντας...σφραγίζοντας τα πάντα....

Ωδή και δέος στον  κύκλο....στον κύκλο των πάντων....

Γέννηση....Θάνατος.... κι Ανάσταση!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΒΙΒΛΙΩΝ
Σαφώς ο συγγραφέας και ο ποιητής και ο κάθε δημιουργός έχει πάνω στα έργα του δικαιώματα...πλην όμως  εκει υπάρχουν όρια...καθώς τα έργα τέχνης(συγγραφικά ,ποιητικά κτλ)ανήκουν πρώτα από όλα στην κοινωνία και στον άνθρωπο.
Σκέφτομαι διαβάζοντας μια θέση γνώστης συγγραφέως ,αν γινόταν κάποια στιγμή να βγουν από τους τάφους τους ο Όμηρος,ο Σοφοκλής ή ο Οράτιος και να ζητούσαν δικαιώματα για τα έργα τους...και να κάναν απαγορεύσεις...τι θα γινόταν ;
Πιστεύω πως η εμπορικότητα κερδίζεται σε βάθος χρόνου και ανάλογα την ποιότητα γίνεται και  μόνιμη και πιθανώς κερδοφόρα ...
Στην δύσκολη εποχή που ζούμε που τα παιδιά θα δανείζονται πλέον βιβλία για το σχολείο τους ,οι βιβλιοθήκες είναι ένα από τα τελευταία δωρεάν ποιοτικά πράγματα που έχουμε και μπορούμε να χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας ώστε να βελτιώσουμε τη μόρφωση μας.
Είναι κρίμα άνθρωποι των βιβλίων να κινούμαστε ενάντια τους...
Η άποψη του ότι τα βιβλία πρέπει να πάνε στις βιβλιοθήκες μετά 5 ή 10 χρόνια μου θυμίζουν τα γενόσημα φάρμακα...
Ας προτρέψουμε τον κόσμο να αφιερώνει χρόνο στο να διαβάζει βιβλία από τα οποία θα μορφωθει και θα βελτιωθεί...και να βοηθηθούν οι βιβλιοθήκες γιατί είναι ένα σημαντικότατο εργαλείο σε αυτο το πράγμα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
Φως...μάτια..και μαύρα μαλλιά...
και κίνηση πάνω στης ποίησης τα μέτρα...
Παρουσία ισχυρή...
με τολμηρή υπόνοια έρωτα...
Εντός στενής ζεστής πολυθρόνας ανάπαυση...
Και αναζήτηση βουβή της δεύτερης ανάσας...
Προς σύμβαση έρωτα...
Προς έλξη τρυφερότητας...
Προς άνοιξη ψυχής...
Χαμόγελο κρυφό και σκέψη άγνωστη...
Ίσως ένα μακρινό σαγαπώ...
Μια ερωτική προετοιμασία...
για κάποιο γλυκό αύριο....
Αέρας μαγείας ,αέρας θαύματος που αναμένεται...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ
Των άλλων ανθρώπων η μέρα έγερνε προς τη δύση της...
Η δική του είχε ήδη δύσει...κι έβλεπε πια με τα μάτια της νύχτας..
Μόνος...γιατί οι άλλοι εξόρκιζαν το σκοτάδι την ώρα εκείνη....
Μόνος στα βαθιά ,μαύρα νερά της φουρτουνιασμένης θάλασσας;...
Πριν τους επόμενους....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΑΛΙ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

ΠΑΛΙ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Νέα..με τα πιο γλυκά μάτια....
Νέα..με τα λυτά μαλλιά....
Νέα...με το πλατύ μα  λιτό χαμόγελο...
Τρεις με πέντε....
Στάση στο μικρό καφέ..
Απέναντι...πάντοτε...απέναντι...
κάθε μέρα...
Απόλαυση η καλησπέρα σου...
Χαρά οι συζητήσεις μας...
Μόνο γλύκα τα λόγια σου...
Και μετά φεύγεις...
και φεύγω,,,,
Και πάλι απ την αρχή...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ

Το γαλάζιο πέλαγος και η βάρκα που ταξιδεύει...

 συνομιλούν με τον άνεμο...

Και στέλνουν μήνυμα...

στο τεράστιο ερειπωμένο εργοστάσιο...

Μήνυμα αναμονής...

Εργοστάσιο νεκρό ,ταριχευμένο ....

Με τις μηχανές σου χαμένες μέσα στη σκουριά...

Βουβό,μυστήριο ...

μόνο τα ξεχασμένα νυχτοπούλια ταράζουν την βαριά ατμόσφαιρα...

και στέλνουν μηνύματα στον ουρανό...

Εργοστάσιο με ιστορία που τάισε γενιές και γενιές...

με μεγάλες νόστιμες κονσέρβες.....

Εργοστάσιο που το σκότωσε η μόδα....

που το ξέχασε ο χρόνος....

Αναμένει αξιοποίηση...

Αναμένει περιποίηση...

Αναμένει ζωή...

Μιλά με τον άνεμο που του μεταφέρει μηνύματα και εικόνες...

Βλέπει τα ίδια μοτίβα...σε διαφορετικές χρονικές στιγμές...

Εργοστάσιο που φιλοξενεί...

ζωντάνια παιδιών που παίζουν...

Γίνεται καταφύγιο κατατρεγμένων...

και μουσείο της ζωής του παλιού καιρού...

Μνημείο και μνήμα σε πακέτο ...

στην ρέουσα μορφή της έκρηξης του μοντέρνου...

Εργοστάσιο που ξεχάστηκες ...

Που δεν υπάρχεις για τους νέος...

Που δεν σε θυμούνται οι παλαιοί...

Τα κομπρεσέρ σε περιμένουν...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ
Ασάλευτος έμεινα...
όταν πέρασες από μπροστά μου...
Γέμισε η οπτική μου...
και ξεκίνησα να σκέφτομαι αλλιώς...
Είναι έρωτας...είναι έρωτας...
Είναι θαυμασμός κι αγάπη...
Με ταξιδεύει η μορφή σου...
στις σποράδες και στην Αίγινα ....
Θάλασσα..και λουλούδια....
και δύο φιλιά στο μέτωπο...
Κυριεύεις την ποίηση...
ανατρέπεις το δράμα
Παρατηρώ το φτερούγισμα σου...
σαν πεταλούδα από λουλούδι σε λουλούδι...
Αγάπη μου ο πλούτος είσαι συ...
και τα άστρα αντανακλώνται στο δέρμα σου...
Καμιά καταιγίδα...καμία θύελλα δεν σβήνει τον έρωτα...
Κανένας θεός και κανένας άνθρωπος δεν τελειώνει το χρόνο
Τρία βότανα αρωματίζουν τους πόρους σου...
και δίνουν γλύκα στην ορθωμένη ανάταση της δική σου φύσης...
Όσο και να αντιστρέφεται ο χρόνος....
όσο και να κυλά σαν δάκρυ το ρετσίνι...
Μένουμε μόνοι ...
για πρώτη φορά και μιλάμε ...
και ένα και δυο φιλιά...
Με θέα στη χαρά που διαδέχεται την άσκοπη θλίψη...
μαζί με ήχους ραψωδίας του άπιαστου ιδανικού συναισθήματος...
Στα νερά της πηγής της νιότης κολυμπάμε...
και τρέχουμε στο γυρισμό του έρωτα σε απόμακρη αετοφωλιά...
Σώμα...σώμα λέαινας και γεύση φιλιού λεβάντας ...
Που με ταξιδεύεις;
Σε μια λωρίδα γης...πλάι στο γαλανό Αιγαίο...
ή στο ταπεινό Ιώνιο...
Αγάπη μου,...
άσπρο μου περιστέρι ...
καλοκαίρι μου...
 με πείσμα σαν του Ιούλη...
αρχόντισσα μου...ερωμένη μου...
Δίδαξε μου την αίσθηση και την αισθητική του έρωτα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ευλογητός ο κύριος που μπαίνει στου ουρανού την πόρτα...
Ευλογητός ο ήλιος που δέρνει τα επτάνησα....
Ευλογητός ο δαίμονας,κι  ο εξοστρακισμένος τύραννος ...
Καμένα τα δάση 
μα φυτρωμένες είναι  οι θάλασσες...
Βρεγμένη έχει  έκφραση απ την τρελή βροχή   ....
Και άσβεστο το προσάναμα μένει..
και το γεράκιι πετά στον ορίζοντα...
Θολωμένη και άγνωστη η όραση του ταύρου....
Η μαυρισμένη γάτα...από  υγρή αναλαμπή....
που ο ουρανός και το γλυφό του σύννεφο περιμένουν....
για να πούνε το ωσαννά ....
Μόνο το άστρο των  αστερισμών..
κουρασμένο στον πάγκο...στην άκρη ...στη σιωπή...
Νικημένος  ο άνθρωπος,  αντιρρησίας κατάθλιψης...

Που σπάζει  το ρόδι...της πόλης και της αμαρτίας...

Ακολασία κι έλεος  και αύριο η ώρα...
,που θα χαθεί ο άγγελος της γης...

που θα ψηφίσει ο διάβολος ,τη ρότα του χειμώνα...

και ο θεός την πάγια θέση της άνοιξης....

Άβυσσος ...άβυσσος η μυθική ραστώνη ....

Άσπρο και μαύρο... η κόλαση του ποταμού...

Πέντε και δέκα... επέλαση της Κρήτης....

Πενήντα κι εκατό ...η άμυνα της νίκης...

Αρχή...αρχή γυμνή κι ατιμασμένη...

Περνά καιρός και σιγοκλείνει...η αύρα στο λιμάνι...

Μάτια κλειστά σε ύπνο ενα βράδυ...

Αεροβάτης και  εξερευνητής ο υμνητής του τάρταρου...

Ο θυμός και η δόξα... χαλαρώνει την άκρη... ...

Είναι...είναι μια θράκα με κάρβουνα απ αγκάθια...

κάτω απο φούρκες καφτές απ τη φωτια...

Της κίτρινης θυσίας ...

Άνευ λόγου και αιτίας...στου τρελού η ακριβή εικόνα....

Τότε και τότε... λευκά και ασημένια...
στο στήθος φυτεμένα...τα νόστιμα φιλία...
του άνθους και το πόνου....
κι αγκάθι τριανταφυλλιάς ....
Δυο βασιλικές κορόνες δεσπόζουν ...
στη μέση της πλατείας...
ως που το μάτι βλέπει ...
Μόνο σύννεφα και δυο τριζόνια ...
Μέχρι και πάλι να σημάνει...
Ξεσηκωμός από έλικες και μαύρα ψάρια...
Άνθισε...άνθισε η σκλάβα στο χαρέμι...
Χόρεψε...χόρεψε επάνω στο ροδοπέταλο χαλί...
Ξάπλωσε....ξάπλωσε στ αριστερό ανάκλιντρο ...
και δίδαξε τον αιώνιο άρχοντα...
του αιωνίου χάους...τον λυτρωτή ..τον μύστη...
Εκεί που ο κήπος άνθισε και άνθρωπος έλαμψε..
Μαζί στης χρονικής και πλάγιας και ίσιας μέρας...
Ανάσταση και δόξα...
Του ευαγγελίου ..
των παθών...
του μέσου και του ταπεινού....
του γίγαντα...του άνθρωπου...
Ανάσταση....Ανάσταση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ
Βλέπω στο βλέμμα σου μια τρυφερή μελαγχολία...
Η ζωή σου δεν κύλησε όπως ονειρεύτηκες....
Ούτε η δική μου...
Πληγωμένο πουλί που μάχεσαι την θύελλα...
Δυο δάκρυα στολίζουν τα μάτια σου....
Θέλω να σε αγκαλιάσω....
Ποτέ να μην σε αφήσω...
Να κλάψω κι εγώ...μέχρι να χαμογελάσουμε μαζί...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΚΡΙΖΑ ΠΕΤΡΑ

ΓΚΡΙΖΑ ΠΕΤΡΑ
Στα πυρωμένα δάκρυα και στον εσωτερικό θυμό...
απασφάλισα  την χειροβομβίδα  της ψυχής μου ...
κι έγινα καπνός και αίμα...
Γεμίζοντας τον κόσμο με ελαστικές τύψεις...
που σαν γομολάστιχα με έσβησαν από το τετράδιο των ελαστικών πιστών...
Είμαι ψηλά και βλέπω..μα χαμόγελο δεν έχω...και δεν θέλω...
Δεν ακροβατώ ...και δεν προβλέπω...
Κλείνω το συρτάρι ,κλειδώνω και χωρίς να χαιρετήσω φεύγω...
Και γίνομαι βουβή,σκληρή και γκρίζα πέτρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ

ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ
Ο ναός του θεού της άρπας χάθηκε στις πρασινάδες...
με την ανοιξιάτικη δροσιά...
και την δυτική αντανάκλαση του ηλιακού δίσκου...
Ο ανάπηρος ουρανός έχυσε το αίμα του....
στην ανάμιξη του τρελού φεγγαριού ...
με το ελάχιστο φως του πιο μακρινού άστρου...
Σώμα και αλάτι φιλημένο απ του πελάγου το άσπρο στόμα...
στην πλάτη πουλιού με φτερά από ζάχαρη ...
και ράμφος από μέλι...
Τρελό το σαπιοκάραβο που πολεμά στου εσπερινού την ώρα....
τον γίγαντα και τον τιτάνα....
Και τους μαραμένους βράχους του μεθυσμένου Ποσειδώνα....
Νομίσματα με χρώμα κίτρινο από μαλακή πλαστελίνη....
μεταμορφωμένα σε ψάρια .....
πλέουν στην ήρεμη θάλασσα του αιώνιου κοχυλιού ....
Εκεί στον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας του κεντρικού άστεως ...
Εκεί που γεννιούνται φτωχοί έρωτες...
και ανταμώνει η ύβρης της ευγένειας  με το μίσος της αγάπης...
Ελευθερώθηκε περιστέρι με ουρά από δροσερό πορτοκάλι...
και πέταξε στην άπω ανατολή...εκεί...στη μακρινή την χώρα...
με τα κίτρινα ποτάμια και τα κόκκινα δάση....
Αποφάσισε και ανακήρυξε το χθες σαν αύριο...βουτώντας βαθιά ...
χωρίς αναπνοές και σφυρίζοντας σαν ανάμνηση κερκίδας...
 και χαιρετώντας με το αριστερό φτερό του...
τους τυφλούς  επίσημους ποντικούς...
Και έδυσε σαν χειμωνιάτικος ήλιος...νωρίς...
στην ξεθυμασμένη θάλασσα του αλαργινού Βλαδιβοστόκ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΚΟΡΑΣΙΔΟΣ ΠΝΕΥΜΑ

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΚΟΡΑΣΙΔΟΣ ΠΝΕΥΜΑ
Ανέραστος πλην εύμορφος ήτο η κορασίς....
Ασχολείτο δε μετά δραστηριοτήτων γενικών κατά περίστασιν....
Πότε εις αθλοπαιδιάς ...πότε εις την μουσικήν...και πότε εις άλλας τέχνας...
Στόχος...η εύρεσις ...εύμορφου,καθώς πρέπει και μετά προικός νεαρού...
δια σύναψιν σχέσεως και γάμου...
Μα ω θεοί ουδείς εθελοντής ευρέθη....
Παρά τας εντατικάς και αόκνους προσπαθείας....
Συμπέρασματικως ο ποιητής αναφωνεί...
Ο εθελοντισμός θέλει προσόντα...και έχει όρια...
Εσωτερικά και εξωτερικά....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
Και γράψαμε τα ονόματα μας...στο τελευταίο βότσαλο της Παναγιάς του κάβου...
Και μεταλάβαμε έρωτα...και βαμβακερό φιλί δώσαμε...
Και τρία αστέρια μάζευαν στα χέρια τους το φως...και μας το δώσαν πίσω αυτή την άγια νύχτα του έρωτα.....
Μέρα ...και φωτιά... και φιλί στο στόμα...και χάδια απ το χνούδι του μικρού μπουμπουκιού της ποίησης...
στο θεικό δοξάρι... της μουσικής των κόσμων...
Στιγμές που στο χειμώνα φέρνουν την άνοιξη ...και στις ψυχές... φωτιά  και άρωμα γυναίκας...
Τριαντάφυλλο ,γαρύφαλλο,και γιασεμί του Μάη...
Στο ηλιογραμμένο σου κορμί ...ανασαιμιά δροσιάς...κάτω από τον άγιο ουρανό...
Θάλασσα....κι αλάτι...στου δέρματος σου .... τις πτυχές ...η γεύση της σάρκας της αγάπης...
Όψη υπέροχη στην δίνη του πιο υπέροχου τέλους....τότε...που τα μάτια σου έκλεισαν και έλαμψαν τα μαλλιά σου ...στη διαδρομή του πάθους...
Κορύφωση έρωτα...δίπλα στην γλυκιά του λατρεία...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ

Πόρτες κλειστές ....

μικρών καταστημάτων..με τις πέντε καρέκλες και τα δυο τραπέζια...

Στη μικρή βρεγμένη πλατεία με τις Πηλιορείτικες γκρίζες πέτρες...

Σταγόνες....σταγόνες...
που γυαλίζουν τη σκόνη και την πονεμένη πόα ...

που φύτρωσε στην άκρη του ρείθρου ....

Τότε ,το δειλινό που μέτρησε ο ταπεινός Οκτώβρης...

για να σκεπάσει το κορμί της μέρας ,με την κουβέρτα της θέρμης...

Τότε...τότε που ανάγνωσε την δέηση στην εκκλησία του χωριού...

 ο ιερέας με τα τριμμένα ράσα...και το κίτρινο πετραχήλι....

Εμπρός σε μηδενικό κοινό...σε μηδενικό αύριο...

Τοπίο  γκρίζο...σαν το άμεσο αύριο του μηδενικού τίτλου...

Την στιγμή όπου η γραφική σκιά...
μορφώθηκε στην αρμονία του ρέκβιεμ...

εμπρος στη γυμνωμένη πίστη και την φρούδα ελπίδα...

Και ας μιλούν οι  ρήτορες και ας βρίζουν οι δικτάτορες...

Ο τροχός γυρίζει...ο αέρας φυσάει...και οι πλανήτες μένουν εκεί...

Να ελέγχουν τις τρεις σταθερές πέτρες το σύμπαντος...

στην απόλυτη τους  στροφή ...ίδια...
ίδια σαν όλες τις προηγούμενες...

αναβαίνοντας στο θεικό βουνό...

Ποτέ...ποτέ ..δεν φύτεψα ζιζάνια..

μα σύντομα στη γλάστρα μου τα βρήκα...

Λουλούδια φύτεψα κι αγώνα έδωσα ...

να μείνουν ζωντανά...

Και θα μείνουν ...ως φυτά ή ως ρίζες...

Ρίζες με βάθος και δύναμη....

 για να σπάσουν τα τσιμέντα του υπόγειου κλουβιού τους...

Να γίνουν πουλιά και να ταξιδέψουν ....

μακριά πέρα από τα σύνορα...

Για να ξαναγυρίσουν φέρνοντας τους δυο  σπόρους..

την ελευθερία και την εξομολόγηση...

Στο υγρό και στο θείο ...

του καιρού και του χρόνου τέμενος...

που οι πόρνες αρετές ανάβουν καντήλια ...

και σκουπίζουν τα πρώτα δάκρυα συγκίνησης ...

Για να επαληθευτεί η προφητεία της θάλασσας...

"Και ο Χάρος θα φύγει και ο Ήλιος θα βγει...."

Και θα είμαι εκεί την ώρα που ο ζεστός αέρας...

θα διατρέξει την πεδιάδα της άνοιξης ...

φουσκώνοντας τρελά μπαλόνια ...

μέσα από τα άσπρα κύματα του Παγασητικού και της λίμνης....

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στις νέες γυναίκες που θα χορέψουν τον ιερό χορό του Πάσχα...

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στα παιδιά με τα χαμόγελα που παίζουν το παιχνίδι της αγάπης...

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στους δασκάλους,στους γιατρούς ,στους ποιητές...

Αύριο....Το αύριο δεν θα είναι σαν  το χθες...

Διδασκόμενο ,θα λάμψει ...

Και θα σπείρει χαμόγελα και παιδιά με πυκνές μπούκλες...

Ουράνια τόξα παντού...

και ωδές στη χαρά και στην αγάπη...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

 Η ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ
Η επιστροφή μας ,εκεί που ξεκινήσαμε ,κάνει τις ψυχές μας να ανατρέχουν στον παρελθόντα χρόνο.
Στις αρχικές φάσεις της υπάρξεως μας,τότε που διαμορφωθήκαμε σαν άνθρωποι και λάβαμε το βάπτισμα μας  στην κολυμπήθρα της ζωής.
Πρώτα από όλα αναπολούμε τις ημέρες του τότε.Και τις καλές και τις κακές.Τόποι,πρόσωπα και γεγονότα περνούν σαν κινηματογραφική ταινία από το μυαλό μας.
 Μοιραία κάνουμε συγκρίσεις,μοιραία δημιουργούμε ιδανικά και πρότυπα,που πάντοτε  προέρχονται από το παρελθόν.Ώστε για το μέλλον να μένουν μόνο τα όνειρα και η φαντασία.
 Γυρίζοντας συγκρίνουμε το αγνό,φτωχό και ταπεινό τότε,με το ηλεκτρονικό,μηχανικό και πλούσιο(;),σε ελπίδες αύριο.
 Τα παιδικά μας χρόνια,σημαδεύουν πάντοτε την υπόλοιπη μας ζωή και μας δίνουν τόνο και ρυθμό ,ώστε να διαμορφώσουμε τον τρόπο που ζούμε και τις καθημερινές μας συνήθειες ..
 Οι πρόγονοι μας ,οι άνθρωποι που μεγαλώσαμε μαζί,οι αρχές που λάβαμε από την οικογένεια μας και οι διδασκαλίες των δασκάλων μας,είναι βέλη στη φαρέτρα μας για να αντιμετωπίσουμε κάθε δύσκολη στιγμή....
 Στην αναζήτηση του ιδανικού ,το παρελθόν μας γίνεται ελατήριο,το οποίο μας δίνει την δύναμη να πορευτούμε στο μέλλον και να δημιουργήσουμε ένα νέο κόσμο που θα γίνει αναφορά στις επόμενες γενεές.
¨Στην αρχή μου βρίσκεται το τέλος μου."
Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ
Τοίχος διάτρητος από σταυρωτές βελονιές ...
Ράμματα τραυμάτων πάνω σε κόκκινα ματωμένα τούβλα...
Γιατί η μέρα της επούλωσης ποτέ δεν ήλθε....
Γιατί οι παλαιοί νεκροί περιμένουν δικαίωση....
Γιατί πίσω από τα βουνά, οι ζωντανοί γύρισαν την πλάτη στο σήμερα...
Γυρίζω ψάχνοντας το αδαμάντινο δάκρυ της μητέρας ...
στο κλειστό χαρτί της ποίησης...και στης φύσης την αισθητική κάτοψη ...
Οξυγόνο σε φιάλη με κόκκινο χαλί στην υποδοχή....
Και ο χάρτης δείχνει μόνο τις χαμένες πόλεις...
Γιατί οι υπάρχουσες είναι ακατοίκητες ...και σκονισμένες...
Απών ο διάλογος...απούσα και η τέχνη...
Σιωπή και εικόνες παραλόγου....
Όπως στην ζωή της κίτρινης ζώνης του μύθου....
Όπως στην βομβαρδισμένη πόλη....
Όπως στην μοναχική ερωτευμένη κόρη...
Στρατόπεδο αδιάφορου θανάτου....
Αδιάφορου και αδιαμόρφωτου...
Στην απορία στα μάτια του μικρού παιδιού...
Εμπρός στη δολοφονία του παραμυθιού του...
Απαντάμε κλείνοντας τα μάτια...
Και του ελέγχουμε τα δάκρυα...
Και του κλείνουμε το στόμα....
Γιατί είναι ντροπή  το κλάμα....
Γιατί είναι ντροπή η λέξη πεινάω...
Γιατί είναι ντροπή ο θάνατος...
εντός στρατοπέδου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΓΥΝΑΙΚΑ
Κι έγινες λόγος...κι έγινες άρωμα...
και χόρεψες τον χορό της φωτιάς και του πάθους...
Τυλιγμένη στο ασημένιο πέπλο του φεγγαριού του Αυγούστου....
Μπαλαρίνα του ποταμού ...
Ολόλευκη σαν κύκνος του νερού και του ουρανού της νύχτας...
Θεατής κι εγω... από τύχη... των θεικών αλμάτων σου...
Μαγεμένος...μένω  σε μια ταπεινή λιναρένια καρέκλα...
Στο γόνιμο μητρικό σου πάθος ...
ζω παράλληλα...
Αγαπημένη και μοιραία ...γυναίκα....
Θαύμα της γεμάτης με άστρα νύχτας ...
Στου πελάγου την αναμμένη καρδιά ....
Σώμα και γραφή στην κίνηση...
με κάθε αργή τρελή πιρουέτα ....
Θαυμάζω ....θαυμάζω...θαυμάζω...
Την ατέλειωτη ροή σου...
στην πιο τρυφερή και αχόρταγη...
νεροφωλιά...εκει... πλάι στην παγωμένη πηγή...
στο δάσος με τις μπλε βελανιδιές ...
Αυτό το πλάγιο βήμα το μοναδικό σου....
που σε έφερε στην βελούδινη σκηνή..
τρανού θεάτρου...
Βαμμένη με το πιο γλυκό χαμόγελο...
Σαν τον μορφασμό....
 της τελευταίας κορυφής του έρωτα..
Λίγοι θα σε αγαπήσουν ...
Λίγοι θα σε μελετήσουν...
Τυχερός όποιος σε έχει και τον έχεις στην καρδιά...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΛΗΨΗ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΨΑΛΜΩΔΙΑΣ

ΜΕΤΑΛΗΨΗ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΨΑΛΜΩΔΙΑΣ
Αυτό...το μελαγχολικό απόγευμα μυρίζει έρωτα...
Αυτή ...η βροχή που πέφτει ..
τραγουδά στα γυμνά σου στήθη αγάπη..
Αυτό ...το φθινόπωρο ακουμπά τα όνειρα του...
στο μαξιλάρι της τρυφερής κοιλιάς σου....
Αυτός ...ο χορός αγκαλιάζει το αμπέλι σου...
με το σταφύλι του αργού λευκού φεγγαριού...
Αυτά ...τα χέρια πλέκουν στα χρυσά μαλλιά σου...
το στεφάνι με τα άνθη της άνοιξης...
Αυτές ...οι δροσοσταλίδες της κοιλάδας...
που ρέουν στην τρυφερή πλευρά των ποδιών σου...
χαράζουν λευκά σύννεφα σε γαλάζιο πανί....
Αυτή...η γυμνή πορτοκαλιά ακουμπά στα μάτια μου ...
τους ανέμελους γλυκούς καρπούς της....
Και οι χτύποι από τις καρδιές μας ...
χτυπούν του εσπερινού την ώρα...
Και ολόλευκα περιστέρια πετούν ...
πάνω από το ζωντανό άγιο κρεβάτι...
Και σαν ευλογία ρέουν τα συναισθήματα...
σαν μετάληψη ερωτικής ψαλμωδίας !!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ

ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ
Όμορφο..γυμνό κορμί...
με ζωγραφισμένες πάνω του...
τις ρωγμές του χρόνου...
Κι όμως...
ακόμη ποθητό...

Με προστιθέμενη αξία ...
εμπειρίας και τέχνης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ
Με δυο κουπιά και ένα δίχτυ ...πήραμε τη βαρκούλα...
και κόντρα πάντα στον καιρό ...βάλαμε πλώρη ...
για τη νότια Ίσπανία...
Και όταν στο μικρό λιμάνι φτάσουμε ...
το φορτίο με τα σφουγγάρια ...
θα ξεφορτωθεί ...εκεί δίπλα την Καρθαγένη....
Σαν παλαιοί προσκυνητές θα περπατήσουμε...
στο δρόμο του μαρτυρίου του σφαγμένου καρπουζιού...
Που έπεσε συμβολικά σαν τα κεφάλια των σκλάβων ....
Βία....βία....βία....
Ωδή στη βία και μετάνοιες στη βρύση με το φαρμάκι...
Προσπεράσαμε ....και βγήκαμε στον ελαιώνα ....
Στην ήρεμη γη...στην απούσα θάλασσα....
στην ελιά και στο κάστανο...
Δεν θα επιστρέψουμε....
Θα προχωρήσουμε ή θα φυτευθούμε...
Ή θα αγαπήσουμε τις μέρες που θα ρθουν...
Αν ο καιρός γυρίσει στην μορφή του ταύρου...
Αν ο πόλεμος κοπάσει και τα κανόνια σιγήσουν...
Αν τα πουλιά πετάξουν στα παιδικά όνειρα...
Άγνωστες λέξεις και άγνωστη γραφή...
Ανάρμοστη σε ξύλινους φθόγγους της αργής προφοράς λέξεων...
Η αγάπη...ο έρωτας...
Το ψωμί...το γάλα...
Χτίσαμε πόλεις και χωριά... προσωρινά...
Μέχρι να κλείσει ο ήλιος το μάτι...
και μας πει ...
Τρέξτεεεε...φύγετεεεεε....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΩΝΑ

ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΩΝΑ
Στα διαστημικά λιμάνια ,
που δένουν τα εσωτερικά καράβια του φιλιού μας...
'Εφτασε την τρίτη Παρασκευή του Χειμώνα....
η θαυματουργή εικόνα του Άγιου της χαράς....
Τότε...τότε που η παραπονεμένη Αλίκη ...
έψαξε στο χάρτη να βρει το βασίλειο της Πέτρας...
Αυτό ...αυτό που χάθηκε στην έρημο....
όταν οι έμποροι ξεπούλησαν και τον τελευταίο...εμπορεύσιμο άνθρωπο....
Οι ίδιοι που σκότωσαν την αμαρτωλή πόρνη με το λευκό πέπλο...
Αυτή ...την επόμενη Άγια αναπνοή...θυσιασμένη στο ναό της υποκρισίας...
Αν ...το ζητούμενο της γνώσης...ξεπεράσει το υποκριτικό σύνδρομο....
Ο θρίαμβος είναι...εκεί..πιο δίπλα...ανυπάκουος και ανανεωτής...
Που φανερώνει το κάστρο της ψεύτικης μάχης του στερεώματος και της χαμένης πλευράς του ήλιου...
Εκεί....που είναι το πεδίο δοκιμών του θαύματος ,που μπορεί να γίνει κάποτε...
Στον άγνωστο πιθανό  χρόνο, σαν επανάληψη μικρών ...πετυχημένων...πειραμάτων...
Και η ομπρέλα του τυχαίου διαβάτη...με το ένα της χρώμα,αποδίδει την έλλειψη έμπνευσης του άρχοντα..
Εκεί...τελματωμένη η ιστορία...στην αρνητική πρόοδο και στην επανάληψη της πεζότητας του γκρίζου,φαλακρού...τσιμέντου...
Που όταν βρέχει το νερό κολυμπά στο κέντρο του αναστημένου Αιγαίου πελάγους της ευφορίας και του ξηρού σταφυλιού της Άνδρου...
Κέντρα που κρατούν παντού την αμαρτία και την ευτυχία ....εντός της μοναδικότητας της Μεσογείου.... της Ανατολής...
Νερό με αλάτι ,από βροχή και βράχο....και πάνω στο ακρωτήρι ...
Ναι...αυτή είναι...η Αγία ...η πόρνη...η ακακία ...με τα ροζ άνθη του ερεθισμένου Απρίλη της αφοσίωσης ...
Με τις ροζιασμένες ρίζες ...στο κέντρο της θάλασσας...
Στρατοί από γοργόνες ...στρατοί από αμαζόνες...στρατοί από ομορφιά μυστήρια κι αγνή...απέναντι....
Απέναντι στις σιδηρόφρακτες διαβολικές μεραρχίες....
Και ο ποιητής επιλέγει το όμορφο ,το αγνό και το χαμόγελο.....
Τις τρυφερές ανεμώνες του Μάρτη και το ταπεινό χαμομήλι του καλοκαιριού....
Αναζητά το ραβδί της μικρής κόρης του χειμωνιάτικου ήλιου....
Και περπατά στο μονοπάτι με τις λακκούβες με το λασπωμένο νερό....
Γιατί η λάσπη πλάθεται ...και με πνοή ανέμου ζωντανεύει....
Ως νέος κόσμος ...στο νέο ποιητικό αιώνα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ
Η γηραιά κυρία Κλεονίκη ερωτεύθει σφόδρα τον πανέμορφο νεαρό Φρίξο...
Μια ,δυο , τρεις ...και την έπεσε που λέμε η Κλεονίκη στον Φρίξο....
Αλλά και του Φρίξου του άρεσε η κυρία ...και τα φτιάξαν....
Εθελοντές με έργο να κρατούν άσβεστη την φλόγα στο κοινωνικό σχόλιο-κουτσομπολιό...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ...ΕΝΩΜΕΝΟΙ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ...ΕΝΩΜΕΝΟΙ
Ουράνιο κρεβάτι ..απέναντι στην θάλασσα ...
Στο γαλάζιο της Λέσβου και του μακρινού Οπόρτο....
Σώματα.... και δροσερές αναπνοές....
Χαμόγελα...και ερωτικά δάκρυα...
Μεταφορά συναισθημάτων με αφή και ήχους αχνούς...
Μέσα σε λευκές και απαλές πετσέτες και τρυφερό βαμβάκι...
Απόλαυση και μια απύθμενη χαρά....
Ερωτευμένοι ...ενωμένοι
με του θεού το ιερό και άκακο φίδι....
Δέρματα και αρώματα...
και αγάπη στην ερωτική ιστορία της αναγέννησης..
Μυρωδιές από το πεύκο του βουνού..
 και του κύματος που σπάει στην ακροθαλασσιά...
Αγαπημένη,αγαπημένη...κλείσε τα μάτια....
και το στόμα σου σαν σιροπιαστό γλυκό...
ας αποδώσει την ολικής σου ερωτική ανάσα...
Σαγαπώ με του ανέμου την πνοή και την φωτιά του καμινιού ....
Σαγαπώ στην μυρωμένη θάλασσα με του βουνού το αλάτι...
Μόνοι μας ,μόνοι μας ,μόνοι μας....
Αγαπημένη...γυναίκα έρωτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΜΝΟ ΠΑΘΟΣ

ΓΥΜΝΟ ΠΑΘΟΣ
Γυμνός ο χρόνος...
Γυμνοί και εμείς...
Και αν το αύριο μας βρει αγκαλιασμένους...
Θα είναι θρίαμβος...
Του ρυθμού της χαράς και της φύσης...
Ερχομός της ερωτικής θεάς στο όνειρο της μέρας...
Ατέλειωτο φιλί της ξανθής ώρας ...
στον μελαγχολικό μα επαναστάτη χρόνο....
Γνώση την ανάσταση της τρυφερότητας της αγάπης....
Είμαι βροχή και είσαι το χώμα...
οι αιώνιοι εραστές της εναλλαγής και της ισορροπίας...
Δρόμος  για δυο....
Δρόμος για σκηνές γυμνού πάθους και αναζήτησης...
Έρωτας ,έρωτας,έρωτας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ
Έχτισαν μια χώρα ...
κάτω από τον ήλιο του Πάσχα...
Που κατοικούν άνθρωποι ...
Που τους χώρισαν σε δυο κόσμους...
Τον ένα της χλιδής και τον άλλο της ταβέρνας...
Το ζητούμενο  είναι η εξίσωση...
Πότε;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΟΡΑ

ΝΟΡΑ
Φως ελεύθερο...
ως αν κίτρινη θύελλα βροχής....
πάνω στα κόκκινα άνθη που κρατά στα δυο της χέρια....
Η Νόρα,η παλιά μου συμμαθήτρια.....
Ο εφηβικός μου έρωτας....
Με τα στήθη της σαν λευκά αρώματα ...
σε μπλε μικρά μπουκαλάκια...
Και το ροζ γαρύφαλλο της,
στο κέντρο της πλάσης νάναι φωτιά...
Και το χαμόγελο μόνιμο...
στα δυο γλυκά της χείλη....
Και δυο μηροί που κλείνουν μέσα τους....
την πιο όμορφη άνοιξη....
Φιλιά στον φράχτη της μικρής εκκλησίας...
Μικρά και ιερά...
κρυμμένα από τον άφρονα και φωνασκώντα κόσμο....
Έλεγε το σαγαπώ σαν τον χυμό από το κεράσι....
του Μάη και του Ιούνη...
Εκεί...που περάσαμε τις πρώτες μέρες κοντά στην θάλασσα...
Νόρα...γράφω την γλυκιά ανάμνηση σου...
στον μαυροπίνακα του έρωτα και της βροχής...
που όσο μεγαλώνει δροσίζει το λείο κι απαλό σου δέρμα...
Νόρα...χάιδεμα της μέλισσας στο φουντωτό κεφάλι....
της μαργαρίτας του γαλάζιου Σεπτέμβρη....
Νόρα...πάντα σε θυμάμαι και πάντα σαγαπώ...
Μάτια μου η θύμιση σου ...
κλείνει την άνοιξη για πάντα στην καρδιά μου....
Νόρα ...έρωτας για πάντα....
Κάτω από τον ήλιο....
Κάτω από την βροχή...
Στην Μήλο ...στην Κάσο...στην Σαντορίνη....
Στο Βίκο ...στο Σμόλικα ...στον Παρνασσό....
Νόρα ...καρμική μου ύπαρξη...
Μια Κυριακή με γλυκιά βροχή...
από νερό και μέλι....
Νόρα ...θαυμάζω το φως σου..
στην παράξενη ομίχλη....
Νόρα...του αύριο που θα τρέξουμε ξανά...
στο όνειρο με τις χρωματιστές  μικρές πεταλούδες....
Νόρα...αγάπη μου πρώτη και παντοτινή ....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ
Τα πριν της υπόλοιπης ημέρας έδυσαν στης επτά ακριβώς το απόγευμα...
Γνωρίζω το ψέμα του ουρανού ,γιατί ήμουν κι εγώ εκεί....
Ήταν η ιδανική στιγμή για να πετάξω σαν όνειρο στην μέση της βροχής...
Πάνω από τη μέση της γλάστρας με την μικρή γαρδένια....
Στη Μεσόγειο,...με τα μάτια υγρά από το χημικό σου κλάμα....

Έτσι μηδένισε το αναλογικό ρολόι της φυσικής ανώριμης διατομής....
Και ο απαίσιος υπάνθρωπος με το δαυλό στο χέρι έκαψε την μικρή ,
ξύλινη εκκλησία....

Απρεπής η τιμωρία και ατιμώρητος ο δράστης....μα γνωστός....
Στο κοσμικό κενό του παραδείγματος κινείται η αποφυγή....
Και τρέχουμε στο μάταιο μα όμορφο,..
μιας ομορφιάς που δεν έχει μόρφωση ούτε και έλεος...

Μα δεν σιωπώ ....μόνο ψελλίζω απλές και άναρθρες λέξεις.....
Όταν πέταξα ψηλά στα δυτικά του όρους Κιλιμάτζαρου ...
που στέκεται κάπου όρθιο ...μέχρι ένα μικρό πουλί να το εξαφανίσει...
Και στη θέση του μια μικρή πανέμορφη Μαντόνα κάνει το νούμερα...
για χρόνια πολλά  στο δυτικό ετούτο τσίρκο.....

Άρματα με δρεπάνια και ροζ κανόνια κάνουν παρέλαση ...
στο πεδίο βολής της αποκαμωμένης μου χώρας....
Θα χορέψουμε κυκλωτικό χορό γύρω τους....
Θυσία στον παράλογο κυβερνήτη της απόστασης και της τροχιάς....
Την μέρα που θα βρέξει αγίασμα και χυμούς από σταφύλια...
 που τα πάτησαν τρυφερά πόδια νέας γυναίκας...

Χάρισμα στην προσωπική μας στάχτη της κατεστραμμένης  ακρόπολης...
που ο ήλιος φωτίζει απαλύνοντας τις ανοιχτές πληγές της...

Θέλω να ανέβω στην ουράνια ατέλειωτη σκάλα και να αναληφθώ ....
εκεί που αποφασίζουν....
Στην αίθουσα που το σύμπαν συνεδριάζει....

Όμως δεν ξέρω που είναι το πρώτο σκαλοπάτι...και ψάχνω....
Άσκόπως και βλακωδώς ...
Μαζί μου και πολλοί άλλοι....

Μα οι επαναστάσεις γίνονται από τα κάτω...

Αποπροσανατολισμός και αντικατοπτρισμός...
Στον λάθος χρόνο ...στον λάθος χώρο...
Πάντοτε κοιτώντας το λιβάδι με τις παπαρούνες του Μάιου....
Αισθάνομαι την απόσταση του χρόνου που φεύγει...
να αναστατώνει τις αισθήσεις...
Και ζωγραφίζω με γκρι απόμακρο κάρβουνο...
χρώματα στο σκοτάδι.....
Σε μια απεικόνιση της βρωμερής μέρας...
 του απελπισμένου φρουρού του φυλακισμένου έρωτα...
Στην ξερή ατμόσφαιρα της ψεύτικης εποχής...
του ληγμένου χαπιού   και της αμαρτωλής βασίλισσας ...

Αναμμένος τενεκές από λάδι πορτοκαλιού...
που δίνει φωτισμό παράξενο...
 στις άοσμες ώρες της αρκεύθου ....

Την περιμένω την αλλαγή...
δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω  που...
Περιμένω και περιμένω και περιμένω..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΘΕΣΗ

ΑΝΑΘΕΣΗ
Αναθέτω σε αντιπρόσωπο...
 να διαπραγματευθεί με το θεό πότε θα πεθάνω....
Δεν γίνεται μου λένε...
Άντε καλέ....
Όλα με ανάθεση τα κάνουμε τόσα χρόνια....
Στο θάνατο θα κολλήσουμε ;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΘΕΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΘΕΩΝ

Τα αύριο είναι πάντα άγνωστα...

Για ανθρώπους και θεούς...

Μόνο που οι άνθρωποι πεθαίνουν κάποτε...

Αλλά οι θεοί απλά αλλάζουν ρούχα...

Και πρόσωπα....

Ε...δεν είναι τυχαίοι....

Κοτζάμ θεοί είναι....

Σκέφτομαι....

Πόσο καλοί συνδικαλιστές είναι....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΝΟΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

ΠΝΟΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Αύριο θα αγκαλιαστούμε ξανά όπως χθες...
κάτω απ το μπαλκόνι σου ...
Με το αγιόκλημα και  με τις μαργαρίτες...
Αγαπημένη ψυχή και όμορφα μου μάτια...
Στο γλυκό φιλί ...
σαν ζαχαρωτό φρούτο του κρεμαστού  κήπου...
Νοιώθω την έλξη της ατέλειωτης γης πάνω σου...
καθώς χαιδεύω τα αέρινα σου μαλλιά...
Και σπάει το αόρατος τοίχος του μυαλού μου....
όταν τα χείλη σου κερνούν το ακριβό λικέρ σου...
Περιστροφή στη δόξα της καρδιάς του  στήθους σου....
που σαν σπουργίτι κρύβεται ..
.μακριά από το κρύο του χειμώνα...
Εκεί...που έχει πάντα άνοιξη ...
Ρόδινο κρεβάτι αγαθής αμαρτίας....
Έρωτα....
Αντανάκλαση του πάθους της ανάσας ...
και φίνο λευκό σεντόνι ...
ανάμεσα στα σώματα του βυθού της αγάπης...
Τόσο και πιο πολύ ..θεσπέσια  μου κύρια ...
Άγνωστη φωνή ουράνια ...
σε μπαλάντα ήρεμη που συνοδεύει τον λεπτό χορό μας...
Αγάπη της μυρωδιάς του βρεγμένου χώματος....
και του ιδρωμένου σώματος....
Φυσάω πνοή δημιουργίας  στο όνειρο...
Χαρά μου....για σένα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΞΙ

ΜΕΤΑΞΙ

Ρίψη λέξεων με γλυκιά αρμονία για  την περιγραφή...

Της άσπιλης και συμμετρικής ομορφιάς σου γυναίκα...

Γυναίκα με την ζεστή ματιά και την ήρεμη φωνή της νύχτας...

Γυναίκα με το μαύρο φόρεμα...στο μικρό μπαλκόνι κάτω απ τα αστέρια....

Γυναίκα του έρωτα της άνοιξης με το λαμπρό μεγάλο καλοκαίρι...

Ανατρέπεις τα τρυφερά αισθήματα και λάμπεις....

Λάμπεις σαν το τέλειο άστρο....αυτό...

Αυτό που λάμπει το πρωί ...και τότε που νυχτώνει.....

Φιλί μου...καυτό στο  πιο κρυφό κι απόμερο μέρος του κορμιού σου...

Ταξίδι μου...στην χρωματιστή απόλαυση των αχτίδων της αίσθησης του μάγου έρωτα....

Λουλούδι μου...ταπεινό κι όμορφο,στην αμέριμνη,ελεύθερη μου γλάστρα....

Κύμα στον οριζόντιο άνεμο ...μέσα στην δροσερή αγκαλιά μου...

Χτύποι καρδιάς που ακούω και κλαίω από ένταση αγάπης...

Μετάξι από τα βάθη της Ασίας ,που άγιοι το έφεραν απέναντι μου...

Θυμάμαι...κάθε στιγμή ...κάθε λεπτό κοντά σου...δίπλα σου...

Στο πράσινο γρασίδι ξαπλωμένοι την μια και σε μπαρόκ κρεβάτι την άλλη....

Και μουσική....που τρέχει και αρωματίζει με τον ρυθμό της τον έρωτα....

Αχνισμένη  θύελλα στο μυαλό ενός ερωτευμένου....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΦΩΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΥΣΗΣ

ΦΩΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΥΣΗΣ
Αναστήθηκε ο μέγας γραφεύς της φυσικής εξαλλοσύνης ...
Την μέρα της αυριανής φάσης ,δίπλα στα κυπαρίσσια ...
Με έκθεση στον κεραυνικό ηλεκτρισμό ,
με φορά από την γη στον ουρανό..Αντίθετα..
Σιωπηλά ...χωρίς βροντές...Αντίθετα...
Λάβαρο μάχης... που δεν έγινε και δεν θα γίνει...
ξεχασμένο σε ατομικό μουσείο...
Παράλογα και σοβαρά χαρίζουμε τις μέρες μας,
 στο άφθαρτο της τρελής μνήμης...
Κατά βράχου -θάμνου ...
Κατά ανέμου -κενού...
Κατά διαχωρισμένης -ένωσης...
Βαριά ,δυσκίνητη κι αργή η νικήτρια των δρόμων ταχύτητας...
Έκπληξη ....σαν να μπαίνει η νύχτα το πρωί...
Και μετά άνεμος καλών στοιχείων των χαμένων ανθρώπων...
Εξερευνούμε για να τα βρούμε και να τα κρατήσουμε...
Χωρίς σιγουριά...περίπου άμεσα εντός της φύσης...
Που  η δύναμη με αίμα χάνεται στο αδιάφορο του χάους...
Και δημιουργείται φως..από άμμο και ασβέστη...
Το δάκρυ που έρχεται...γίνεται καταρράκτης ...
Στο μάτι μα και στο ποτάμι...
Ασύντακτα σε ερανικό καθεστώς με μπλε φράκτες....
Τάματα εκτελώντας ...με αντίθετο τρόπο και ειρμό ...
Ατοπία σε τοπίο σάπιο και νόστιμο ...
Σαν την πλαστή γραβιέρα...
Φάλτσο στοιχείο αρμονίας αχράντων φθηνών ρούχων ...
Δεχόμαστε  την σκελίδα της μαύρης πικρής σοκολάτας ...
Σαν σωτηρία ψυχής και σώματος...
Βρίζω τα όμορφα και εύκολα ελαττωμένα σπαθιά,
 των καλόγερων ,με το σταυρό στο στήθος...
Ω Πόλη κουρσεμένη από το σταυρό ...
Απέναντι στο δικό σου σταυρό...
Πριν έλθει το μισό φεγγάρι...
Ανάποδα εντός της ίδιας όψης του ιερού συμβόλου....
Σώθηκε κάτι;
Ίσως το άσβεστο φως που έκρυψαν οι μάγοι στον ασβέστη....
Με αμείωτο το δέος προχωρήσαμε...
για χρόνια απέναντι στην μόνιμη τάση καταστροφής...
Και απομείναμε συντρίμια  και σπασμένες λαξευμένες πέτρες...
Έχοντας μόνο ...αξία και ιστορία...
Κρυμμένη σε τεφροδόχο  από λευκό ασήμι...
Αν...και...όταν έλθει ο αμείλικτος χρόνος να πάρει πίσω...
τον Σεπτέμβρη της καρδιάς και της κόκκινης ελπίδας....
Σφάζω τα μάτια της Γοργούς και τρέχει μέλι και γλυκιά σταφίδα...
Στους αγρούς του φεγγαριού...
πεπόνια φυτρώνουν σε μικρο, κρυφό μποστάνι...
απέναντι από την Προποντίδα  και την φούξια φώκια...
ανατολικά της Σκύρου....
Κάστρα  μπροστά στο πέλαγο με θέα την δύση του πολιτισμού ...της ζάχαρης...
Και αμούστακος ο ήλιος σε λίμνη σε ψηλό βουνό,με τρία χωριά γύρω της....
Μεγάλη η Παρασκευή και οι καμπάνες που χτυπούν νταν νταν νταν...
Ποιός πέθανε;
Ίσως το χθες μέσα στη μνήμη μας...
Ίσως αυτός ...που σώπασε....μπροστά στον αόρατο κίνδυνο....
Ίσως αυτός...που δεν πιστεύει στην ελπίδα....
Ποιός νοιάζεται....κανείς....
Την ώρα που παλιά έπαιζαν τάβλι....
Σήμερα κοιτάζουν τον ήλιο ...
και ομοιώνονται τη δόξα της μηχανικής...
Στην αμαρτία που στα μοναστήρια την είπαν δάκρυ....
και στην μοναξιά της ένοχης στέγης της γλυκιάς Κασσιανής...
Στο σπίτι της κοιλάδας με το μικρό κήπο ...
των εκατό μαρτύρων της κρίσης και της όρασης...
Καταφύγιο....
Συνέχεια της πασχαλιάς και της ανάληψης του ήμερου κριαριού....
Μέχρι της ζητούμενης ανακοίνωσης...
πως το τηλέφωνο δεν χτύπησε.....
Ανάπαυση....στο χτυπημένο με σφυρί....μέλος...
της εξωτερικής αρνητικής μα λαμπρής σφαίρας...
Όταν... ο πελώριος γίγαντας με το αινιγματικό χαμόγελο...
κρατά στο χέρι του την κοιμισμένη ομορφιά της Βερονικης...
Τότε...το σύννεφο γίνεται ύδωρ και βρέχει  φιλιά...
Χίλια χρόνια πριν τον ήλιο με το μπλε πετραχήλι...
της φούντωσης του ερωτικου βύσσινου....
και της ανατολής του κρανίου του μαύρου μάγου...
Οστό σπασμένο σε θήκη σπαθιού καμένου από μέλι...
Σαν να ταν έρεβος...
Σαν να ταν πλάσμα στην πόρτα ,του ξανθού ονείρου....
απέναντι στην λεπτή κυματιστή άμμο ...
Κοιτάζουμε την ήρεμη ρέουσα θάλασσα...
Ύπνος...με χάρη..κοριτσιού-γυναίκας...
Στο πρώτο μαύρο φως της ηλιακής δύσης....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΟΔΟΣ

ΠΡΟΟΔΟΣ
Η υποδοχή της γυναίκας του Καίσαρα ήταν αποθεωτική...
Ως αν μιας σταρ της μοντέρνας μουσικής...
Πως αλλάζουν οι καιροί...
Τότε...
Οι σταρ ήταν οι αυτοκράτειρες ...
Σήμερα είναι οι τραγουδίστριες ...
Πρόοδος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
Μάχη κεραυνών στον κάθετο ορίζοντα ,
του νυσταγμένου  βορρά,
 στην άκρη του σύννεφου και της μουντάδας,
με τον νότο της αρμύρας,της ζέστης και ήλιου...
Στάχτη στον αέρα του θυμιατού
,δίπλα σε αχνισμένο τζάμι...
Στο μακρινό Λοχ Νες ,
και στην απέραντη Νορβηγία με τα ατέλειωτα φιόρδ...
Γράφω στην παλάμη σημειώσεις ...
Ζωντανές να μην τις χάσω...
Στις λευκές και ατέλειωτες νύχτες...
που το σέλας χαράζει πάνω στην ασημένια πλάκα...
κάποιου τάφου ,κάποιας γριάς Μαρίας ή Ελπίδας...
Πυρετός που ανεβαίνει παράλληλα...
και ασταμάτητα με το γεωγραφικό πλάτος ...
Με τη μικρή άνοιξη να είναι ...
ένα εύγευστο γλυκό φάρμακο....
Υγρασία και άνθη της πεύκης και της οξιάς....
Βουτιές στους πάγους και στα χιόνια...
Τρέχω δίπλα στο τζάκι να κρυφτώ ..
από τα όνειρα κυνηγημένος ...
Περιμένω ...το τραμ του ιπτάμενου μάγου ...
και τω μυστικών την βαριά μαύρη μπύρα...
Σε ποτήρι χονδρού γυαλιού με λαβή ξίφους ....
Άρθρο άναρθρο της μπλε περιγραφής ...
και τρία ολόλευκα σκυλιά σέρνουν ..
φωτεινό έλκηθρο ...
Χο χο χο ...φώναζε ο γερασμένος ...
μα..παχύς ηνίοχος ....
Οτοστόπ μέσα στο σκοτάδι ΄....
Θεικό ....
Μαζί ο Όσιρις που ήλθε να με πάρει.....
Δραπέτης προς τα νότια....
Προς το πράσινο της Βασκονίας ...
και το λαμπρό γαλάζιο του Ελληνικού Αιγαίου...
Δίπλα από τη Θήρα και την κοσμική Μύκονο....
Αντίκρυ της Χώρας του Βασιλιά του Μίνωα ...
Εκεί που το φως βολτάρει,
 στα γυμνά στήθη γυναικών ,
στο μήκος ατέλειωτης παραλίας....
Εκεί που τα δίχτυα των ψαράδων ,
βγάζουν μικρά ασημένια περιδέραια...
Εκεί που τα ηφαίστεια γράφουν τρίγωνα...
με την χρυσή τους πένα...
Εκεί που η ποίηση συναντά τον άνθρωπο...
αυτόν που ...πάνω τον κάναν μηχανή....
Στην άκρη της θερμής γης και του έρωτα...
Της γης των συμβόλων της οριζόντιας μέρας...
Και γαλάζια θάλασσα...
με λευκούς αφρούς και δελφίνια ....
Και παιδιά...με φωνές και τρανταχτά γέλια...
Που ο ήλιος τα καλεί σε αιώνιο παιχνίδι...
Ακόμη κι ο χειμώνας δείχνει τον σεβασμό...
στον αντικατοπτρισμό του ήλιου ...
και αποχωρεί ...γρήγορα....
Ταξίδια ...με την ψαρόβαρκα του γλάρου...
Στην απονιά της φτώχειας ...
Που την στοιχειώνουμε με γέλιο και αγάπη....
Στην παραλία του μυαλού μας τρέχουμε...
Και υμνούμε τον έρωτα και τη ζωή ...
Και τα ποτάμια και οι κάμποι μας...
θερίζουν τα τίμια στάχυα ...
και μαζεύουν τα δάκρυα της πράσινης ελιάς...
Πουλιά...θαλασσοπούλια...
και αετοί ....
Σύμβολα...
Ιστορία και αιώνια άσκηση προσπεράσματος..
περαστικών και βάρβαρων ανθρώπων...
Μένω εδώ...
Γράφω στην πίστη...
 της Παναγίας του Νησιού...
του Αι Νικόλα του πελάγου...
του Αι Ηλία του βουνού...
και το Χριστού του Πάσχα....
Χτίζω εκκλησιά μοναχική ...
μες του μυαλού την κρίση...
Στην άκρη εκεί στη Σαλονίκη ...
ή δίπλα στην Αθήνα....
Νότος της μέρας,
του φωτός ....
Αρχόντισσας το σάλι ,
Φωτιά και πάθος  έρωτα ....
Δημιουργού έντασης και πόνου....
Αύριο ...ποτέ ...σήμερα....
Πάνω...κάτω...δίπλα...
Προσανατολισμός ....
Μα πάντα από την ποίηση του Νότου!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΧΟΡΕΥΕΤΕ ΒΑΛΣ

ΧΟΡΕΥΕΤΕ ΒΑΛΣ
Άνθος του κρίνου πανέμορφο...γυναίκα...
Στριμωγμένη τρυφερά σε βελούδινη πολυθρόνα...
Πρόσχαρη ,χαμογελαστή και όμορφη...
Μαζί σου ο ρομαντισμός ξανάρχεται...
Ταξιδεύω σε ταξίδι ονείρου με σένα πρωταγωνίστρια ....
Ηρεμώ μαζί σου στην τέταρτη ώρα της ανάλυσης...
Μιλάνε τα δυο γλυκά σου μάτια...
και λένε ...αγάπη...
Πλησιάζω απέναντι σου...
Σε κοιτάζω...
Σου δίνω το χέρι μου....
Χορεύετε βαλς;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ
Φεύγοντας από την λερωμένη χώρα....
Αφήνω πίσω την οσμή της διάκρισης και τς βίας...
Αισθητική του φόβου και της ανοησίας...
Οι βάρβαροι είναι ακόμη εκεί....
Μα οι τραγικοί ποιητές λείπουν....
Πριν φύγω και κλείσω την πόρτα...\
Δεν ξέρω σε τι να ελπίσω....
Δεν είναι απόγνωση...είναι γνώση....
Απόντες οι παλαιού ,ανύπαρκτοι οι νέοι...
Μπορεί σε κάποια ξεχασμένη αποθήκη,
 να υπάρχουν κουτάκια με ξεχασμένους σπόρους...
Και όταν γυρίσω να βλαστήσουν...
Ως τότε ,κλειδώνω και φεύγω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΛΥΣΕ ΤΟ...ΔΙΑΛΥΣΕ ΤΟ...

ΑΝΑΛΥΣΕ ΤΟ...ΔΙΑΛΥΣΕ ΤΟ...
Η μαεστρική  τοποθέτηση των άγριων πουλιών στα σκονισμένα κλουβιά...
ήταν έργο του κίτρινου φιλιού της νύστας ...πριν τον μοιραίο ύπνο....
Αγωνία....
Στου μαύρου τάρταρου τους τοίχους...
Από το τέλος της αρχής...βουλιάζει ο μέλλων χρόνος ,
ως την φωτεινή του ανάσταση ...
Χαίρε κόσμε της αναμονής...
Για μια θέση στην αρένα της στρογγυλής θεάς που δεν είναι παρά μια πλαδαρή φούσκα....
Για την σκέψη που κυλά στο πράσινο χόρτο εντός ορίων ,
με φόντο δυο γκολπόστ από κέρατα τεράτων...
Αλαλαγμοί  και κρόταλα μηχανικά με σύνταξη ,χωρίς προσωπικότητα ,
η των οπαδών αντίδραση...
Δίπλα στις απαξιωτικές παράγκες....
Των φτωχών ανέργων και των πλούσιων τζογαδόρων....
Σκέψου και μίλα για το μέλλον των παιδιών σου....και όχι της ομάδας σου...
Ξεκίνα αγώνα....άλλον ...για σένα.....
Μπες στην ευθεία της αλληλεγγύης και αγάπα τον άνθρωπο...
Περιπλανήσου στα σοκάκια της άνοιξης..
Γράψε στον τοίχο ...αγάπη...κι επανάσταση
Μάθε να μην φωνάζεις ζήτω και γιούχα σε ότι λέει η κερκίδα....
Βάλε την καρδιά και το μυαλό σου να δουλέψουν...
Ανάλυσε το....διάλυσε το....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Προτιμώ την νύχτα των μεγάλων αστεριών από τις νύχτες των μεγάλων μαχαιριών και των κρυστάλλων ...

Χάδι από βελούδο τρυφερότητας ...

ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ Η ΑΝΟΙΞΗ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ Η ΑΝΟΙΞΗ
Στη φτωχή παρέα μας,στα φτωχά μας στέκια,
φωλιάζει η άνοιξη στις ψυχές μας
και η δημιουργία, στο γέλιο και στο δάκρυ μας....
Και τα μικρά μας γλέντια....
 με ψωμί ελιά και ταπεινή ρετσίνα...
Με μόνο αγάπη και χαρά,
 να συντροφεύει τις κρύες νύχτες μας
Και τραγούδι και έρωτας...
Καλό χειμώνα να έχουμε ...
και καλά ταξίδια στα ζεστά μας όνειρα...
Μπροστά πάντα μια άνοιξη θα υπάρχει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΗ ΨΥΓΕΙΟΥ

ΑΓΑΠΗ ΨΥΓΕΙΟΥ
Αγάπη στα ψυγεία,από τα γαλατάδικα της γειτονιάς σας....
Αγάπη μακράς διάρκειας,σαν το γάλα εβαπορέ.....
Οικονομική και άνοστη ...
Αγάπη με ημερομηνία λήξεως,σαν το φρέσκο γάλα...
Δαπανηρή μα νόστιμη ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ(ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΦΥΣΗ)

ΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ(ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΦΥΣΗ)
Άντε στην φλόγα λιώστε τη μοίρα και κάντε την αστερισμό,σαν τους παλιούς ημίθεους,στο τέλος της ζωής τους.....
Λόγο δεν έχει η ανάσταση της βρόχινης, μοναχικής ,μυρωδιάς του χώματος....
Μα οι αποκαλύψεις των αρχαίων χαμένων Ετρούσκων ,στην κοίτη με το μαγικό νερό....
ανάμεσα στα φαντάσματα των ηφαιστείων ....
Διαβάζονται τις νύχτες κάτω από το φως, πότε του φεγγαριού και πότε του λυχναριού...
Από ναυτικούς  υπερπόντιους ,σε ηλιακές γαλέρες,χωρίς τα παλιά ,αθλητικά κάτεργα...
Υπόθεση ρόλου τραγωδίας νέας ,σκοτεινής ,που θα κριθεί σε χρόνο μέλλοντα ....
Ώρα καλή και άνεμος στη ράχη του μεσαίου καταρτιού ,που είναι δεμένος κριός με δυο κεφάλια ....
Ώστε το ο γυρισμός να φέρει ευτυχία και παράταση ζωής ,πριν όλοι γίνουμε αστέρια και αστερόσκονη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΠΕΙΡΑΤΗΣ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΠΕΙΡΑΤΗΣ
Έσκιζα τα πανιά της πειρατικής μου σημαίας....
Εκεί ...στην ακροθαλασσιά ,πάνω στα βότσαλα...
Μετά την τελευταία αποστολή μου...
Τόσο εύκολη που ήταν ποτέ δεν το φαντάστηκα...
Φεύγω τώρα...Συνταξιούχος πειρατής...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΥΔΕΝ ΝΕΩΤΕΡΟΝ

ΟΥΔΕΝ ΝΕΩΤΕΡΟΝ
Δεν ξέρω,... στον ερωτικό πλανήτη,
όταν βρω το κατάλληλο διαστημόπλοιο,και έλθω...
Θα σε βρω;....
Και αν είσαι εκεί,.... θα με καλωσορίσεις;...
Κάνω απλά υποθέσεις...
Του αν...και του όταν.....
Μέχρι το διαστημικό ρολόι να δείξει ακριβώς...
Ουδέν νεώτερον ....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
Αναζητώ με λαχτάρα τον απόμακρο χαρακτήρα της αυριανής αποκάλυψης...
Αναζητώ συνοδοιπόρους ,για να κυλήσουμε τις σκέψεις μας στα χωράφια με της τσουκνίδες...
Αναζητώ δυο μάτια που βλέπουν την όμορφη και γαλήνια θάλασσα στην μέση του φυτεμένου κάμπου...
Αναζητώ τρία ή πέντε λόγια πλεγμένα με αγάπη και στοργή....
Αναζητώ την αγνότητα του νεανικού δέους του ανατέλλοντος φωτός....
Αναζητώ την παρέα στο τάβλι,στο κρασί ,στο βαλς και στο χασάπικο....
Αναζητώ ένα τριαντάφυλλο και ένα περιστέρι ....
Αναζητώ το άρωμα του ερωτευμένου Μάη με τον Αύγουστο της πεταλίδας και των δελφινιών....
Αναζητώ την παραλία της δύσης και το βουνό με την κορυφή των άπειρων θεών....
Αναζητώ ένα κορμί, μια φεγγαρολουσμενη απο την έμπνευση των ποιητών μορφή...
Αναζητώ την τόλμη να εκφράσω το όραμα της σκέψης ,εμπνευσμένα και πραγματική....
Αναζητώ ηρεμία και ανάσταση φυσης,ανθρώπων και νου....
Αναζητώ την όμορφη νεράιδα της πόλης....
Αναζήτηση πάνω σε συνεχή λευκή κι ατέλειωτη γραμμή....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΚΡΕΣ ΟΑΣΕΙΣ

ΜΙΚΡΕΣ ΟΑΣΕΙΣ
Όταν φέγγει το πρώτο φως ,στην χώρα της δερμάτινης φαντασίας....
Ο Νείλος πλημμυρίζει από νερό και λάδι...
Από μύρωμα παιδιού σε βάπτιση...
Και τρείς ιερείς που ψέλνουν ...την μελωδία του αδόξαστου πολίτη αγίου....
Για να τιμήσουν το χειμώνα και το ακόρεστο εσωτερικό του σκοτάδι...
Μα η κόρη μελαγχόλησε μέσα στο σεντόνι που κρατά την καρδιά της κλειστή...
Σαν μια κρύπτη ομορφιάς...γιατί της είπαν πως είναι αμαρτία...
Όπως και κάθε τι το όμορφο....λάμψη...και χαρά...
Τσάι κόκκινο ....με άμμο απ την παρδαλή έρημο ...
και χυλό ταπεινότητας από το παλιό Αιβαλί....
Που θεραπεύουν την ασχήμια και βάζουν την ομορφιά στο βάθρο της....
Εκεί στα δυτικά του Ναού στο νότο της ιερής σφαίρας  αγνώστου πλανήτη...
Τρείς ιερείς του άγνωστου βουνού ,που χάνουν το θεό τους....
Δεν τους μένει τίποτε....
Παρά τρία μαύρα ράσα ....
Να συμβολίζουν αυτό που υπηρέτησαν κάποτε....
Γενικά σε χρόνο κλεισμένο σε μελανόμορφο αρχαίο αγγείο ...
Ως σημάδια πλαγίων ενεργειών της άρνησης....
Και το ρυάκι τρέχει....και δροσίζει...
γράφει γράμματα με πάγο...
Σαν μια πρεσβεία του παράδεισου μέσα στην καυτή κόλαση....
Πρόταση δημιουργίας μικρών οάσεων...
 στην μονοτονία της καθημερινής μας πλήξης ....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΕΜΜΟΝΗ

ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΕΜΜΟΝΗ

Ένα θολό βασίλειο,του τυφλού πιλότου του άνθους της ακακίας  αναζητά....

Μια τρελή ξανθιά περούκα,σε καραφλό κεφάλι κέρινης κούκλας...

Και παρόντων των  εικόνων, ο άνεμος,γυρνά τις σελίδες ληγμένου ημερολογίου ....

Εικόνες....κιτρινισμένες ...

Από την εποχή του πρώτου πολέμου...

Πεταμένες στο θλιβερό χαράκωμα ...εκεί μέσα στη λάσπη...

Τις πατάνε χακί γαλότσες και ποντίκια....

Προτάσεις μορφών...και έκφραση αηδίας....

Άνθρωποι σε εγκατάλειψη ,μέσα στο δέος του φόβου...

Από τις οβίδες που σκάνε σαν βροχή....

Και το σύννεφο από καπνούς και κίτρινα λαμπρά δακρυγόνα ...

Τη μάσκαααα.....πνήγομαιιιιι.....

Αργές αναπνοές....επιβίωση....

Άραγε αξίζει....

Σαν ανάπηρος σε κρεβάτι με ρόδες πλάγιες....

Σε δωμάτιο με θέα στο πουθενά....

Τυφλός πια...δαμαστής του εαυτού μου...]

Άχρηστος και απόμαχος....

Κινήσεις κάνω ανακλαστικές...

Πάντα σε άμυνα....

Διδάσκοντας υπομονή μα και εμμονή ...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ
Βόρεια του βράχου,που σπάει σε τμήματα, το ελάχιστο του μεγάλου κύματος ,της παλλίροιας του πιο τρελού μήνα του καλοκαιριού ,...της αράχνης και του γλάρου...
Που η μορφή της Αντιγόνης περιμένει...μόνη της....κοιτάζοντας στο κέντρο της ψυχής του άγνωστου αριθμού της έλξης  των νέων μορφών απροκάλυπτης ζέσης και ώριμης γεύσης του κέντρου στο ροζ κυδώνι ....,εντός κουτιού χρώματος κυανού ....
Αφήνω γειά στα λεία στήθη της γνώριμης όμορφης νέας ....
Και ως ακρίδα χορεύοντας ,...δρόμο και φωτιά μαζεύω....
Γύρω...από το γυμνό της κορμί...
Δεν αδικώ την ομορφιά....
Δίπλα της στέκομαι,...όρθιος....μέσα στην όρεξη του άγνωστου λατρεμένου πάθους....
Είναι έρωτας....είναι φωτιά...
Ενθύμιον αργής δόξας της ένωσης ,...στον καθρέφτη ...απέναντι...στην ευπρεπή δόξα ,του μονού πόνου ,...της φυσικής ανάγνωσης...
Μοναχική αγωνία του χθες που τέλειωσε...
Και από μακριά απο το υπόγειο καταφύγιο ....
Δίνουμε όλοι...οι τρελοί....οι μυημένοι ...
Την οριστκή ερωτική απάντηση στην αμαρτία...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ