ΚΥΚΛΟΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

ΚΥΚΛΟΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

Βράδυ και σύρσιμο ...ανθρώπων πλάι σε σκιές και δράματα...

στα καλντερίμια της καρδιάς...στο μουγκριτό  των βράχων...

στου άγνωστου το κέντρο και την μέση της διαίρεσης του χρόνου...

Της ώρας ...των μηνών....και της τρίτης μέρας της αρχαιότητας....

Στα λυχνάρια και στις μικρές φωτιές ελπίδας των υπόγειων της ιστορίας...

ανάβει αντίσταση και αναταράζονται οι ρίζες των δέντρων της αποπλάνησης της μάγισσας ...

Τότε που η μυρτιά αγκαλιάζει στιγμές και όνειρα ...θερμαίνοντας την υπομονή των ηρώων....

και οδηγός αλλαγών γίνεται , με μυστικό τρόπο...με μυστικό λόγο...

Υπέρ ανθρώπων και επιβίωσης αυτών ...Αυτών των λίγων στην ψυχή και των πολλών στη μάζα...

Αρένα και πίεση στο γύρισμα του κύκλου...και βία...και βία....και  βία...

Βία που  γυρίζει το γρανάζι της βάσης....και γυρίζει ο κύκλος...προς τον ήλιο....

Αφροδίτες στις λάσπες...μονομαχούν με την ασχήμια ...με το κατράμι ...

Μονομαχούν με την λειψή Σελήνη....που μισοφέγγει βρέχοντας με το υγρό της φως τα πάντα....

Η δόξα τις περιμένει.....γιατί ο θρίαμβος της ομορφιάς θα υπάρξει...

Και θα ορίσει την άνοιξη στο λευκό του Αιγαίου και στο καστανό των βουνών....

και τα αυλάκια θα ξαναγεμίσουν νερό ...και τα καλαμπόκια θα ανθίσουν...

και ποιος θα έχει τύχη να βαπτιστεί ...τότε...εκεί ...και πάντα...στο όμορφο...στο πλουμιστό χαρμάνι...

της ψυχής και της όψης...

Τραγουδάμε την χαρά...και την ελπίδα της μέρας που θα ρθει....και θάναι Κυριακή...

Κυριακή του ήλιου...Κυριακή του χιονιού ....Κυριακή της αγάπης....

Και Αφροδίτες στις εικόνες...στους δρόμους και στα σκοτεινά κελάρια του τυρός και του οίνου...

Απόκριες στην φύση που γεννά και που λάμπει ξανά και ξανά...

ημέρες του τελευταίου χιονιού ...του τελευταίου πάγου...του τελευταίου σκοταδιού...

Ρέει ο ποταμός με τους παγωμένους κύβους και ο άνεμος που φέρνει μικρές ζεστές σταγόνες...

από την πηγή που δίνει νερό και αλάτι πίστης στην αποθέωση της  δύναμης του μικρού παιδιού...

Και Αφροδίτες του ήλιου...του νερού...του ανέμου...του γυμνού...της άριας...του έρωτα...

Και μεγάλες μέρες του ουρανού ...του χρώματος και της εποχής της λάμψης....

που η άνοιξη αποζητά την ταχύτητα και την εξύμνηση του ωραίου ...του κρυστάλλινου της φύσης...

Ρέει ο ποταμός με τους παγωμένους κύβους και ο άνεμος που φέρνει μικρές ζεστές σταγόνες...

Δεν είναι η γεύση του πικρού που φεύγει...μόνο είναι η φωνή της επανόδου και του θριάμβου....

Ειναι ο κύκλος που γυρνά και φεύγει ..σφραγίζοντας...σφραγίζοντας τα πάντα....

Ωδή και δέος στον  κύκλο....στον κύκλο των πάντων....

Γέννηση....Θάνατος.... κι Ανάσταση!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ