ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ
Θέλω να σε περιγράψω....
δύσκολο...
Τι κι αν είσαι ξαπλωμένη,
σε ένα κρεβάτι στο άδειο δωμάτιο....
Είσαι η παρουσία που με θαμπώνει...
Σε ψάχνω....
Απ τη γωνιά το σεντονιού ,
τα ατέλειωτα σου πόδια ,
ηλεκτρίζουν την φύση ..
Πλεγμένα....
 σαν κόμπος ακριβού κεντήματος...
Τα χέρια σου αγκαλιάζουν ...
τα φλογερά σου στήθη...
Σαν να χεις
μικρό παιδί που τρώει αγκαλιά σου...
Και η τρυφερή κοιλιά σου ..
τεντωμένη απο χαρά....
 χαιρετά το τρυφερό λουλούδι ,
που σε στολίζει κάτω σου...
Χαμογελάς στον ύπνο σου ..
και τα μαλλιά σου τα μακρυά,
 ως αν βεντάλια ανοίγουν,
και στολίζουν το λευκό του σεντονιού....
Όμορφη και ποθητή ...
Με τη δροσιά του αέρα...
λάμπεις στο φώς τριών κεριών ...
Έρωτα θεέ δώσε μου την δύναμη...
να αντέξω να σου μιλήσω...
να σε ερωτευτώ ...
Σε θέλω...μαζί μου...
Να κολυμπήσουμε ...
στην πιο όμορφη θάλασσα...
Στο απέραντο γαλάζιο της ομορφιάς....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Διαφήμιση προιόντος...
Τενεκές είναι...
Το προιόν;
Ο διαφημιστής;
Ο έμπορος;
Ο αγοραστής;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΚΑΤΑΨΥΓΜΕΝΗ ΣΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Η ΚΑΤΑΨΥΓΜΕΝΗ ΣΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
Θέλεις ελευθερία;
Είσαι σίγουρος;
Τι είδους;
Παρφέ ή φραπέ;
Σε χάπι ή σε ένεση ;
Στα λόγια;
Στα έργα;
Με έργα;
Ποια έργα;
Η ελευθερία...
Η ελευθερία σου...
Του εγώ σου...
Των συμφερόντων σου...
Κατά των άλλων...
Κι ας σου φοράνε αλυσίδες ...
Δόξα στην  καταψυγμένη σου δικτατορία ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΥΠΝΑ;

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΥΠΝΑ;

Η Ελλάδα ξυπνά από εφιάλτη,
ανοίγει τα μάτια...
Παράξενο...
Κοιμάται ακόμη;
Με τόσο ήλιο;
Με τόσο γλέντι;
Με τόσους ήχους;
Το ηφαίστειο είναι ανενεργό...
Ξεχασμένο...αιώνες ...
Κρατώ την αναπνοή μου...
Ανάσταση;ή επανάσταση;
Αναμένω ...
Η Ελλάδα ξυπνά;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΕ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΣΕ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΑΝΟΙΞΗΣ
Άγουρο φθινόπωρο ...ακμή της γεύσης...
του σταφυλιού και του φιλιού...
ερυθρό μα και λευκό...
Χωρίς μεγάλα σύννεφα...
μόνο δυο τρία μικρά,
που ταξιδεύουν ταξίδι αυτοκτονίας ...
για να δροσίσουν τον κόσμο...
Και τα δάση ρουφάνε την δρόσο ...
καταφύγιο  ομορφιάς και δέους ..
της φύσης του χειμώνα..
Και οι νύμφες της αγάπης και του αίματος...
θάβουν χαμόγελα και πίστη...
για τις μέρες του σκότους ..
Και  τότε ναι τότε φανάρια να γίνουν...
για να φωτίσουν τις νύχτες του κρύου...
των ανθρώπων ...των δαιμόνων ...
΄Με αντοχή,σε προσμονή άνοιξης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ