ΣΕ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΣΕ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΑΝΟΙΞΗΣ
Άγουρο φθινόπωρο ...ακμή της γεύσης...
του σταφυλιού και του φιλιού...
ερυθρό μα και λευκό...
Χωρίς μεγάλα σύννεφα...
μόνο δυο τρία μικρά,
που ταξιδεύουν ταξίδι αυτοκτονίας ...
για να δροσίσουν τον κόσμο...
Και τα δάση ρουφάνε την δρόσο ...
καταφύγιο  ομορφιάς και δέους ..
της φύσης του χειμώνα..
Και οι νύμφες της αγάπης και του αίματος...
θάβουν χαμόγελα και πίστη...
για τις μέρες του σκότους ..
Και  τότε ναι τότε φανάρια να γίνουν...
για να φωτίσουν τις νύχτες του κρύου...
των ανθρώπων ...των δαιμόνων ...
΄Με αντοχή,σε προσμονή άνοιξης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ