ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ
Θέλω να σε περιγράψω....
δύσκολο...
Τι κι αν είσαι ξαπλωμένη,
σε ένα κρεβάτι στο άδειο δωμάτιο....
Είσαι η παρουσία που με θαμπώνει...
Σε ψάχνω....
Απ τη γωνιά το σεντονιού ,
τα ατέλειωτα σου πόδια ,
ηλεκτρίζουν την φύση ..
Πλεγμένα....
 σαν κόμπος ακριβού κεντήματος...
Τα χέρια σου αγκαλιάζουν ...
τα φλογερά σου στήθη...
Σαν να χεις
μικρό παιδί που τρώει αγκαλιά σου...
Και η τρυφερή κοιλιά σου ..
τεντωμένη απο χαρά....
 χαιρετά το τρυφερό λουλούδι ,
που σε στολίζει κάτω σου...
Χαμογελάς στον ύπνο σου ..
και τα μαλλιά σου τα μακρυά,
 ως αν βεντάλια ανοίγουν,
και στολίζουν το λευκό του σεντονιού....
Όμορφη και ποθητή ...
Με τη δροσιά του αέρα...
λάμπεις στο φώς τριών κεριών ...
Έρωτα θεέ δώσε μου την δύναμη...
να αντέξω να σου μιλήσω...
να σε ερωτευτώ ...
Σε θέλω...μαζί μου...
Να κολυμπήσουμε ...
στην πιο όμορφη θάλασσα...
Στο απέραντο γαλάζιο της ομορφιάς....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ