ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Όμορφη σαν ψυχή από βαμβάκι ...
Εύθραυστη σαν λεπτό κεραμικό...
Λεπτή παρουσία ....
Που διαπερνά τον αέρα ...
του κίτρινου φθινοπώρου...
Κρυώνω...μα μένω εκεί...
Στην άλλη άκρη της άδειας πλατείας...
Μια μέρα μετά τη μεγάλη βροχή...
Του νερού και των άστρων...
Που χάραξε την βρεγμένη μορφή σου...
στις σταγόνες του αίματος μου...
Αερικό της νύχτας  που πετάς αργά και ανάλαφρα...
Αγάπη ,ζεστή εστία μέσα σε μια κρύα ημέρα...
Φεγγάρια λευκά και διάφανα...
Κόρη του χαμόγελου και του κερασιού..
Ανάσταση κι ελπίδα ...
Επανάσταση της ομορφιάς
και αισθητική της άνοιξης...
Ανάσταση για πάντα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΟΡΙΣΤΩΣ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟ

ΑΟΡΙΣΤΩΣ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟ
Δυο ματιές στην άκρη του σύμπαντος....
δίπλα από το ταπάκι της εξώπορτας του...
και την ξεχασμένη απ το χειμώνα ομπρελοθήκη....
Δεν ξεχάσαμε κάτι σημαντικό...
Μόνο το όμορφο παρελθόν μας...
Αναγκαστικά...
Καιρός να φύγουμε...
Αορίστως σε χρόνο υπερσυντέλικο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΧΑΜΟΓΕΛΟ

ΧΑΜΟΓΕΛΟ
Ναι ...
Κι εγώ ήμουν εκεί...
Μ΄ ακούς;
Ήμουν εκεί όταν έφυγε...
Αλήθεια ήταν...
Αυτός....
Δεν ονειρεύτηκες...
Το είδωλό σου ήταν...
Πέρασε...
Σε κοίταξε και χαμογέλασε...
Και έλαμψαν τα μάτια σου...
Και το χαμόγελο σου  φεγγοβόλησε ...
Για μισό λεπτό...
Μετά έφυγε....
Έμεινες μόνη να τον αναζητάς ...
καθώς χάθηκε στον ορίζοντα...
Ναι
Αυτός ήταν και πέρασε...
Βρέχει...
Θα μουσκέψεις...
Δεν σε νοιάζει...
Ονειρεύεσαι το είδωλο σου ακόμη...
Και σου αξίζει...
Σου φωνάζω...
Ναι...
Σου αξίζει...
Προστάτεψε το όνειρο σου....
Κράτα το χαμόγελο σου...
Λάμψε....
Αν ήμουν θεός...
θα σου τον έφερνα κοντά σου...
Σε πιστεύω...σ΄ακολουθώ....
Άκου με ....
Όνειρέψου  τον...
 ναι... ναι είναι  πια δίπλα σου...
Σας βλέπω και χαμογελώ...
Θα στο φυλάξω το όνειρο ...
Για να τελειώσει όμορφα ...
Με μια ζεστή αγκαλιά ...
κι ένα θερμό φιλί ...
Μέσα στη βροχή...
Ευτυχές το τέλος τελικά...
Μ΄ακούς;
Χαμόγελο!!!
Πάντα χαμόγελο!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗΣ

ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗΣ
Πόσο τέλεια είσαι γυναίκα....
Που διευθύνεις την αρμονία κορμιού και νου..
Κόρη του πνεύματος της τέχνης...
Λόφος που χάνεται στη θάλασσα,
μαζί με τον ήλιο του δειλινού ....
Και πόδια που ανοίγουν καθώς...
το κύμα τα χτυπά εμπρός στο ακροθαλάσσι ...
Για να τρέξει το γάργαρο νερό ως τα θεσπέσια στήθη...
Τρυφερό το αγκάλιασμα της δροσιάς στην ομορφιά...
Έρωτας λαμπρής ματιάς ...
Φιλί σε μάγουλο και στόμα...
Καταρράκτης νερού,καταρράκτης φωτός...
Άπειρες κίτρινες,χρυσές αναλαμπές...
Ρυθμός χορού γιορτής...
Στο όνειρο της ωραίας κοιμωμένης ....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ