Η ανακαλούμενη μοναξιά της μέρας, που έφυγε,
Απομακρύνει την αίσθηση, του ερχομού της απόλυτης νύχτας.
Μόνο οι λέξεις απόμειναν, να επιβεβαιώνουν μια έλευση.
........................................................................
Ειν΄ ένα άρωμα ή μια μουσική, που μεταφέρει την οπτική ύπαρξη,
Στην επική μάχη, των πλαστικών ειδώλων.
.........................................................................
Πλαστικά είδωλα και πλαστικοί άνθρωποι...
Ένας λαβύρινθος πλαστικών ανθρώπων...
Και ανάμεσα, χαμένες οι αισθήσεις.
............................................................................
Ίσως, χρειάζεται μια κάθαρση
Και μια φωτιά, το πλαστικό να λιώσει...
............................................................................
Απάντηση, η κίνηση..
Μια ασταμάτητη κίνηση
Μέσα σ΄ ένα βλέμμα σταθερό, όλα κινούνται...
Όλα γυρίζουν, σταθερά, επαναλαμβανόμενα....
..............................................................................
Εικόνες, χρόνος, ουρανός.
Κι εκεί, που λες "τέλειωσα",
Αρχίζει η κίνηση της ρόδας...
Αυτό είναι παντοτινό ξεκίνημα...περιστρεφόμενο...
................................................................................
Όταν μια νύχτα άνοιξης ξεκινά,
Σίγουρα, ο ήλιος δεν έχει δύσει...
................................................................................
Ο ποιητής περίμενε αυτές τις νύχτες,
Κρυμμένος μες το δάσος.
Αυτοεξόριστος και ταπεινός...
...............................................................................
Η ταπεινότητα, ειν΄ άμυνα, ειν΄ ένα κέρδος...
Η ταπεινότητα, είναι γνώση...
Μετά, μιλάει η απόσταση...
.............................................................................
Γνωρίζω τα βουνά,
Με το λίγο χιόνι, που έχει απομείνει πάνω τους...
..........................................................................
Πίσω τους, υπάρχει ένα κενό γνώσης.
Μια σταύρωση και μια ανάσταση.
..............................................................................
Και μετά;
Μόνο γιορτές και θεάματα...
..............................................................................
Αυτοί, που ήξεραν το μέλλον,
Ήτανε ακριβοί και δεν βόηθησαν...
Κανείς, ποτέ,
Δεν έμαθε την σημασία των γιορτών.
............................................................................
Το καλό, για τους ανθρώπους,
Είναι πάντα το ποτό...
Για το φαΐ, φροντίζουν οι Θεοί...
.......................................................................
Δεν χρειάζομαι πάνω από δυο δευτερόλεπτα,
Για να ταξιδέψω στην Αμερική.
Για την Ευρώπη, ούτε ένα.
....................................................................
Όταν η σκέψη λειτουργεί,
Όλα, μοιάζουν επίπεδα
Αυτό, ειν΄ άνοιξη.
Ή σαν άνοιξη...
..........................................................................
Για να αγαπήσεις, πρέπει να μετρήσεις εκατό αστέρια.
Για να αγαπηθείς, πρέπει να μετρήσεις εκατό ήλιους.
Και αν δεν τους βλέπεις, πρέπει να τους ψάξεις.
Ή να τους κατασκευάσεις....
Μετά όλα είναι εύκολα....
.............................................................................
Το τέλος, είναι πάντοτε εύκολο...
Γιατί είναι τέλος...
..............................................................................
Μόνο μια ελπίδα παράτασης, ίσως...
Αλλά κι αυτή τελειώνει...
Και πάλι τέλος...
.............................................................................
Και μέσα στο δάσος, το ξύλινο σπίτι του ποιητή.
Μόνο οι ποιητές δεν έχουν τέλος...
............................................................................
Χτυπώ τα δυο μου χέρια
Και είμαι μέσα σ΄ αυτό το σπίτι...
...........................................................................
Είμαι ο διάδοχος, είμαι ο επίσημος διάδοχος...
ΟΧΙ...στην ποίηση, δεν υπάρχει διαδοχή...
Στην ποίηση, υπάρχει μόνο ποίηση...
Με αύριο και χωρίς τέλος.
..........................................................................
Τα δάκρυα είναι κάθαρση,
Και η δροσιά του δάσους,
Μια συντροφιά και μια υπομονή...
Έτσι η ποίηση, διεκδικεί την ηρεμία της...
.......................................................................
Και η φωνή ενός κούκου,
Δίνει εκκίνηση στην πιο δοξαστική γιορτή...
Των ονείρων!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Απομακρύνει την αίσθηση, του ερχομού της απόλυτης νύχτας.
Μόνο οι λέξεις απόμειναν, να επιβεβαιώνουν μια έλευση.
........................................................................
Ειν΄ ένα άρωμα ή μια μουσική, που μεταφέρει την οπτική ύπαρξη,
Στην επική μάχη, των πλαστικών ειδώλων.
.........................................................................
Πλαστικά είδωλα και πλαστικοί άνθρωποι...
Ένας λαβύρινθος πλαστικών ανθρώπων...
Και ανάμεσα, χαμένες οι αισθήσεις.
............................................................................
Ίσως, χρειάζεται μια κάθαρση
Και μια φωτιά, το πλαστικό να λιώσει...
............................................................................
Απάντηση, η κίνηση..
Μια ασταμάτητη κίνηση
Μέσα σ΄ ένα βλέμμα σταθερό, όλα κινούνται...
Όλα γυρίζουν, σταθερά, επαναλαμβανόμενα....
..............................................................................
Εικόνες, χρόνος, ουρανός.
Κι εκεί, που λες "τέλειωσα",
Αρχίζει η κίνηση της ρόδας...
Αυτό είναι παντοτινό ξεκίνημα...περιστρεφόμενο...
................................................................................
Όταν μια νύχτα άνοιξης ξεκινά,
Σίγουρα, ο ήλιος δεν έχει δύσει...
................................................................................
Ο ποιητής περίμενε αυτές τις νύχτες,
Κρυμμένος μες το δάσος.
Αυτοεξόριστος και ταπεινός...
...............................................................................
Η ταπεινότητα, ειν΄ άμυνα, ειν΄ ένα κέρδος...
Η ταπεινότητα, είναι γνώση...
Μετά, μιλάει η απόσταση...
.............................................................................
Γνωρίζω τα βουνά,
Με το λίγο χιόνι, που έχει απομείνει πάνω τους...
..........................................................................
Πίσω τους, υπάρχει ένα κενό γνώσης.
Μια σταύρωση και μια ανάσταση.
..............................................................................
Και μετά;
Μόνο γιορτές και θεάματα...
..............................................................................
Αυτοί, που ήξεραν το μέλλον,
Ήτανε ακριβοί και δεν βόηθησαν...
Κανείς, ποτέ,
Δεν έμαθε την σημασία των γιορτών.
............................................................................
Το καλό, για τους ανθρώπους,
Είναι πάντα το ποτό...
Για το φαΐ, φροντίζουν οι Θεοί...
.......................................................................
Δεν χρειάζομαι πάνω από δυο δευτερόλεπτα,
Για να ταξιδέψω στην Αμερική.
Για την Ευρώπη, ούτε ένα.
....................................................................
Όταν η σκέψη λειτουργεί,
Όλα, μοιάζουν επίπεδα
Αυτό, ειν΄ άνοιξη.
Ή σαν άνοιξη...
..........................................................................
Για να αγαπήσεις, πρέπει να μετρήσεις εκατό αστέρια.
Για να αγαπηθείς, πρέπει να μετρήσεις εκατό ήλιους.
Και αν δεν τους βλέπεις, πρέπει να τους ψάξεις.
Ή να τους κατασκευάσεις....
Μετά όλα είναι εύκολα....
.............................................................................
Το τέλος, είναι πάντοτε εύκολο...
Γιατί είναι τέλος...
..............................................................................
Μόνο μια ελπίδα παράτασης, ίσως...
Αλλά κι αυτή τελειώνει...
Και πάλι τέλος...
.............................................................................
Και μέσα στο δάσος, το ξύλινο σπίτι του ποιητή.
Μόνο οι ποιητές δεν έχουν τέλος...
............................................................................
Χτυπώ τα δυο μου χέρια
Και είμαι μέσα σ΄ αυτό το σπίτι...
...........................................................................
Είμαι ο διάδοχος, είμαι ο επίσημος διάδοχος...
ΟΧΙ...στην ποίηση, δεν υπάρχει διαδοχή...
Στην ποίηση, υπάρχει μόνο ποίηση...
Με αύριο και χωρίς τέλος.
..........................................................................
Τα δάκρυα είναι κάθαρση,
Και η δροσιά του δάσους,
Μια συντροφιά και μια υπομονή...
Έτσι η ποίηση, διεκδικεί την ηρεμία της...
.......................................................................
Και η φωνή ενός κούκου,
Δίνει εκκίνηση στην πιο δοξαστική γιορτή...
Των ονείρων!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
