ΕΣΒΗΣΕ ΦΩΣ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

ΕΣΒΗΣΕ ΦΩΣ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ
Η νύχτα αυτή του φεγγαριού...τη σκοτεινιά αφήνει ....
 μα ένα αστέρι στην κορφή...λάμψη στη γυάλα δίνει...
Ένα πουλί μικρό πουλί...στον ουρανό πετάει...
Με δυο μικρες τρελές ματιές...τη μαύρη γη μετράει...

Του πάγου θρύψαλα βαριά...στην πόλη τριγυρνάνε...
Βρίσκουν ανθρώπους και βουνά...κι εκεί λαμποκοπάνε
Σκληρό κορμί σκληρή ψυχή...που ανεβοκατεβαίνει...
Πάντα κλειστή ερμητικά ....κι ο άγιος να μπαίνει...

Του ανέμου τα γυρίσματα...ο ουρανός τα φέρνει...
Στη δύση πάνω του ηλιού...κόκκινος φάρος δέρνει...
Βήμα μικρό βήμα πικρό...δίνει στο χρόνο μέρα...
Πίστη σε ήλιο σκοτεινό...του Άρη θυγατέρα...

Άιντε και πιάστε τα κουπιά...καράβι μες το δρόμο...
Σχίζει την μαύρη άσφαλτο...δίχως φωνή και τρόμο...
Ζούμε μια μέρα δροσερή...μέρα ονειρεμένη...
Έσβησε φως το σύννεφο...μόνη και μαγεμένη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ