ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Η ουσία και το νόημα του πλεκτού διαφράγματος,ήταν η απουσία του πνεύματος ανάλυσης,του χθες στο αύριο...
Μια μόνιμη αγωνία,σε μέγεθος μικτό,εκτός πραγματικότητας...
Μηχανικά χαμόγελα...ως αυτά,των παλιάτσων,που φτιάχνουν και χαλούν παραστάσεις και νούμερα...
Μαζεύω φύλλα πράσινα,κόκκινα,κίτρινα και τα ξεραίνω ανάμεσα σε παλιές εφημερίδες...
Ξερά φύλλα και ξερά νέα...
Τα μόνα σίγουρα,,,ίσως και όχι...
Χωρίς την μαγεία της υγρής ομορφιάς...
Και την ορμή του κύματος ,πριν την διάλυση του,στην κίτρινη έρημο...μισό μέτρο πίσω από την μπλε ακτή...
Που η φωτιά καίει τα άψυχα σύνολα αντικειμένων...
Μέχρι το φως να σβήσει....μαζί κι η όρεξη...
Αμέσως...με ένα νεύμα του τράγου,που βασιλεύει στου χρόνου το μαντίλι ...
Και να...το μέταλλο έγινε στερεό και πάλι....
Και πάλεψαν οι πεχλιβάνηδες ,αλειμένοι  με  λάδι ήλιου...
Καυτό απ το καντήλι...
Μέχρι το θάνατο ....όλων....
Όλοι ...διπλοί...στη μέρα και στη νύχτα....
Σε μια παράλογη λογική ,που στέκει στην ένταση και στο χάος...
Κινούμαστε στη ρόδα του λουνα παρκ...σαν γάτα που κυνηγά την ουρά της....
Φυτεύουμε τσουκνίδες και αγκάθια και σαν χρυσάφι τα θωρούμε....
Στεφανώνουμε νεκρούς στις κηδείες ,αντί τους ζωντανούς στην ένταση της δημιουργίας...
Χτίζουμε θεούς και τείχη ,μα σε χίλια χρόνια τα γκρεμίζουμε...προς χρήση νέων πιο εκλεκτικών...(μοντέρνων)
Και μένουν τα άψυχα...
Χώμα ,νερό κι αέρας....
Ως τη μεγάλη έκρηξη....
Εδώ στη γη....μα και στο άλφα του κενταύρου...
Μονομαχία αλόγου και ανθρώπου....
Στη σκηνή άχρωμου θεάτρου...
Λαβές μυών και μυαλού...που είναι μια συνάθροιση καταστροφής....
Δίπλα στα εναπομείναντα κυπαρίσσια ....
Γελάω με δύναμη και νεύρα.....
Γέλιο....φόρος τιμής στην ανοησία θεών και ανθρώπων...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Στεγνή θάλασσα,μεταμορφωμένη σε ερειπωμένη ακρόπολη....
Στη μέση του χώρου ,στα όρια της λάμψης κεραυνών και καταιγίδας...
Όταν το βουνό της φωνής της άνοιξης,χάνεται στο πλάι της εθνικής...
Που τρέχουν τα κάλαντα πρωτοχρονιάς και Πάσχα...
Δίπλα στα τρακτέρ με τις πλατφόρμες....
Ως αύριο που θα έλθει το καλοκαίρι...
Σε καρδιές και ουρανούς και όνειρα άγνωστα της νύχτας....
Γκρεμίζουν τη φωλιά του χελιδονιού ...
Που ταξίδεψε μακριά στην άλλη γη...
Αυτή του αργού καλοκαιριού....
Έξι φεγγάρια απόσταση ...στην άκρη της φωτιάς....
Εκεί που το άροτρο σκάβει το μαύρο χώμα...
για να φυτρώσουν τα άνθη της μανόλιας και της γαρουφαλιάς...
Σε χημική αντίδραση με το άλογο του ήλιου που δύει ή ανατέλλει...
Γλιστρά στην παλάμη του γίγαντα,και μεταφέρει ενέργεια...
Στην σύμπλευση του σύμπαντος με την αναφορά μιας βόλτας καπου σκοτεινά....
Για να πυρακτωθεί ο λαμπτήρας και το φως να ανάψει......
Και το παιδί να  δει και να διαβάσει το παραμύθι....
με το μεγάλο ελέφαντα του  καλού αυτοκράτορα ....
Στην νυχτερινή όψη της παιδικής αθωότητας που ταξιδεύει σε όνειρα ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣ ΠΙΘΑΝΗ ΛΥΤΡΩΣΗ

ΠΡΟΣ ΠΙΘΑΝΗ ΛΥΤΡΩΣΗ
Σφαλνώ τα μάτια και τεντώνω τα  αυτιά....
Σέρνομαι ως γεωσκώληκας ...
πάνω σε φρέσκια κοπριά...
Τρυπώνω στον κάτω κόσμο...
Παρέα με τα πλάσματα του σκοταδιού...
Με τις αισθήσεις μας τραγουδάμε....
Τραγούδι για ένα όνειρο...
Κίτρινο ...
Της εποχής της χολέρας -του θανάτου...
Κάτω απ το χώμα...
Εκεί...εκεί που σέρνονται οι πιο αγνοί έρωτες...
Που πεθάναν μαζί με τον ήλιο...
Αναμονή στην αίθουσα ανάνηψης  ...
Πριν τη στροφή...σε δρόμο ή κενό...
Ονειρεύομαι ....
Φιλμ μακράς διάρκειας ....
Και τραγουδώ με τα φαντάσματα....
Έγινα ένα κι εγώ...
Όχι της όπερας...μα της πεντάρας...
Περνώ μέσα από τούνελ...
Σαν αυτά του μετρό....
μα χωρις σταθμούς...
Απευθείας προώθηση προς τα εκεί...
Που δεν ξέρεις...
Προς πιθανή λύτρωση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΙΕΡΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ

ΤΟ ΙΕΡΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ
Σίδερο ακατέργαστο....
Γιατί το ατσάλι είναι ακριβό,εκλεκτικό και με ποιότητα.....
Αντέχει και σπάει το ξύλο, του δέντρου και του χωροφύλακα ....
Συζητάς με τη σιωπή σου....
Ποίο το νόημα του θανάτου;
Και ποιά έκρηξη νίκης φέρνει χαρά;
Καμία νίκη δεν είναι οριστική...
Πάντα θα παίζεται παράταση...
Και εις τους αιώνες των αιώνων....
.......................................
Βάθος χρόνου και βάθη τόπων...
στη γη....στους γαλαξίες....
Διαδρομές και τεχνικές αναζητούν τις τέχνες....
Και απέναντι μια ακτή....
Ψευδαίσθηση σε αρνητική πρόθεση θερμοκρασίας...
Βαθμοί μείον ,στην άκρη του θερμομέτρου....
Πρόσεχε....
Σου κρύβουν οι θεοί την λαμπερή αλήθεια....
Μια η λύση....μια λύση απλή...
Καφές και νερό...
μπορεί κι ένα τσιγάρο....
Όσο ένας δρόμος....ένα ταξίδι...μικρό...
Καθαρτήριο πλαστό ...πλαστικό....εύκαμπτο...
Μα όχι καταφύγιο...
Και η ζωή μια μάχη....
Με εμπρός τον χωροφύλακα και τον χαφιέ από πίσω....
Που σε ζαλίζουν και βλαστημάς ...
Και σπαταλάς το ιερό ρόδο της ψυχής σου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΘΥΕΛΛΑ

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΘΥΕΛΛΑ
Η κουρτίνα έπεσε...κι έμεινες γυμνή...
Ανυπεράσπιστη απέναντι στο έκπληκτο μου βλέμμα ...
Σε θέλω...σε θαυμάζω μα δεν τολμώ το άλλο βήμα...
Πλησιάζεις με το στήθος προεταγμένο και περήφανο,εμπρός...
Κινούμενη σαν αρχαίου χορού μπαλαρίνα ...
Κοιλιά ίσια κι όρθια...
Και βλέπω ....ω θεά... το ροζ τριαντάφυλλο ...
που μαγεύει στρατηγούς κι αυτοκράτορες....
Και δυο μακριά υπέροχα πόδια σε φέρνουν  αγκαλιά μου...
Σε κλείνω μέσα σαν πολύτιμο πετράδι...
Αγάπη κι έρωτα μου...φιλί  στο στόμα ...με σάλιο και με  πάθος...
Άθροισμα κορμιών μέσα στη θύελλα της αποθέωσης της δημιουργίας...
Έρωτας της ακολουθίας της καρδιάς....
Και ηρεμώ και ο ύπνος με παίρνει...και γίνεσαι γλυκό μου μαξιλάρι...
Κι εγώ σεντόνι σου λευκό....
Αγαπημένη μου είμαστε ένα κι ας μην το ξέρεις κι ας μην το ξέρω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Άγγελος έφτασε  στη γη...
Σε στιγμές εισόδου στην άβυσσο της χαλαρότητας...
Και χθες και προχθές...
Με την θεσπέσια ομορφιά του μέτρου ,να δίνει ένταση και πάθος στη σκηνή ...
Σαν να ήλθες από ναό  αρχαίο...
Ως ιέρεια της δωρικής πλευράς του έρωτα...
Βαδίζεις εμπρός...
Αξία αγάπης και έρωτα...
Σε αγκαλιά ,μαζί σου σαν σπουργίτι του χιονιά ....
Μορφή....
Γυναίκα...αγάπη...
Στο φως....
Στη μοιρασιά του έρωτα...
Στεφανωμένη με τον κότινο, του φιλιού και του πορτοκαλιού...
Αυτού του φιλιού ...
Στα ανατολικά της καρδιάς...
Βαθιά στα σώματα μας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟΠΟΣ

ΤΟΠΟΣ
Κάποτε ξεκίνησε το δρόμο του από εκεί...
Και πορεύθηκε στο δρόμο της σοφίας και της αμαρτίας....
Είναι ο τόπος που μεγάλωσε...
Χρόνια πολλά διάβαινε ...στους ίδιους δρόμους και τις ίδιες πλατείες....
Και πλούτισε ...οχι σε χρήμα αλλά σε εμπειρίες....
Γνώρισε ανθρώπους και καταστάσεις....
Κατάκτησε κορυφές....
Μα κράτησε το αποτέλεσμα μες την καρδιά του...
Ως μετάγγιση στο μέλλον...
Μιας νέας πίστης ,από το παρελθόν...
Ο τόπος....
Ένα ξεκίνημα μέσα από τις ρίζες του...
Μέσα από τις ρίζες μας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΛΑΣΜΑ ΑΓΑΛΜΑΤΕΝΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΠΛΑΣΜΑ ΑΓΑΛΜΑΤΕΝΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Η απρόσιτη σου ομορφιά...
μιας  καλλονής της αδιαφορίας...
έλαμψε καθώς κάθισες απέναντι...
Αμέριμνη κι αδιάφορη...
με λάμψη φωτοστέφανου.
στα χρυσά σου μαλλιά...
Ω σώμα σμιλευμένο ,
σε χρυσό μάρμαρο ...
με καμπύλες τελειότητας ...
Έργο εμπνευσμένου γλύπτη...
Όλα τα βλέμματα ειν πάνω σου...
μαζί και το δικό μου...
Μα εσύ εκεί...
απορροφημένη ...
σε σκέψεις και ανάγνωση...
λευκών σελίδων...
Και η σιωπή σου αναζητά...
φωνή να εκφράσει...
το κρυφό σου μυστικό...
Στο γέλιο και στο δάκρυ...
Αίσθημα νου και σώματος....
αφιερωμένο στην άνοιξη...
Αναπνέεις το άρωμα του έρωτα...
στης θάλασσας την αύρα...
Φτερωτή κι ανάλαφρη...
στην ώρα της ανάπαυσης....
Και το χαμόγελο σου...
χίλια αινίγματα ...
Γρίφος με λύση δύσκολη ...
Αχ να μουν οι σκέψεις σου....
και να φτανα  κοντά σου...
Πλάσμα αγαλματένιο του θεού....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ

ΠΛΑΤΕΙΑ

Έφυγες απ την πλατεία...

Δεν έφυγες....Σε έδιωξαν ...

Γιατί ήσουν διαφορετικός...

Τους χάλαγες την θέα....

Ήθελες  ελευθερία...

Μα οι πλατείες έχουν όρια...

και χάρτινες αλυσίδες ...

για τους φυλακισμένους της...

Φυλακισμένοι -βολεμένοι...

Με πείσμα γενίτσαρου...

Αποβάλουν τους ελεύθερους...

Είναι η άτοπη εξουσία κάποιων...

Σκλάβων ...στους ομοίους τους...

Και συ φεύγεις ,με το κεφάλι κάτω...

Ηττημένος επαναστάτης του μάταιου...

Του σήμερα...

Ο Αγώνας για το  αύριο...

μπορεί να περιμένει...

Μέχρι νέοι δρόμοι ....

να κάνουν κομμάτια την πλατεία...

και να σκορπίσουν οι κρίκοι από χαρτί...

των δεσμών και των δασμών...

Φεύγουμε  μαζί....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΛΟΥΒΙΑ(ΝΑΡΚΩΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ)

ΚΛΟΥΒΙΑ(ΝΑΡΚΩΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ)
Και ξαφνικά τα κλουβιά άνοιξαν...
και τα πουλιά που τα έβαψαν λευκά ..
μένουν μέσα...
Γιατί τα κάγκελα για αυτά,
  παραμένουν εκεί...πάντα...συνεχώς....
Ως αόρατα σίδερα...
Φόβος ...
Φόβος της ελευθερίας...
Ζαρώνουν και κλείνουν τα μάτια....
Μόνο στα όνειρα τους ειν ελεύθερα...
και τρέμουν μην ξυπνήσουν...
Και όταν ξυπνήσουν υμνούν ...
την άνεση των κλουβιών τους...
Ασφάλεια...
Τρώνε τις σάπιες σάρκες ...
που τους δίνουν οι δαμαστές τους...
Και  τους υμνούν ως αν θεούς...
Γιατί τα κάγκελα είν η σιγουριά τους...
και οι δαμαστές υπάλληλοι...
Περιμένουν και φοβούνται ...
το θαύμα της ελευθερίας...
Ως να τα ρίξουν στην αρένα ...
του νέου Κολοσσαίου ...
και κανένα δεν θα επιβιώσει....
Λευκά βαμμένα πουλιά....
σε αόρατα κελιά ...
Με απουσία ζωντανών ονείρων...
Νάρκωση...διαρκείας
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΗΛΕΥΩ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

ΖΗΛΕΥΩ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Ζηλεύω την νύχτα...γιατί κλείνει το φως...
Γιατί κρύβει στην αμαρτία στο σκοτάδι...
Ο θάνατος έρχεται αργά....
Και αυτοί που μας πικραίνουν πάνε για ύπνο...
Παίζω τάβλι με το θάνατο...αναπνέοντας φαρμάκι..
Τέσσερα βήματα πριν το θαύμα...
Αγώνας...κόντρα...
Πάντα κόντρα....
Στο σύστημα τους...αυτό του θανάτου...
Δεν τους αξίζει αυτός ο κόσμος...
Μαύρο...του πένθους...της αντίδρασης...
Απέναντι...κατά μέτωπο....
Και δίπλα....στον άνθρωπο...
αυτόν...
τον ξεχασμένο...
τον  μόνο....
που ξέρει και να κλαίει....
Όχι....όχι....όχι...
Άρνηση...
Δεν ρίχνω το μυαλό μου στο καζάνι....
της κόλασης τους...
Προτιμώ το μαύρο...
Το μαύρο της αξιοπρέπειας...
Το μαύρο του απ έξω...
Του αυθεντικού...
Ζηλεύω τη νύχτα ...
που εξισώνει φίρμες και ανθρωπάκια...
Προτιμώ τα ανθρωπάκια...
γιατί είναι δικά μου...
Και ας μην κάνουν τη διαφορά...
και ας μην κάνουν την επανάσταση...
Μπορεί κάποτε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΣΤΡΟ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ

ΚΑΣΤΡΟ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ
Φωτισμένο κάστρο....
Για μοντέρνους επισκέπτες....
Αυτό...
            που δέσποζε σαν φόβος....
Εχθρών και φίλων...
Τότε....
Τώρα;
Τουριστικό αξιοθέατο...
Σε λόφο μέσα στον απέραντο κάμπο...
Μόνιμο σκουπίδι....
ή συλλεκτικό αντικείμενο...
ή σημείο προσκυνήματος ....
Ή όλα μαζί....
Κάστρο πολλαπλών χρήσεων....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΣΒΗΣΕ ΦΩΣ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

ΕΣΒΗΣΕ ΦΩΣ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ
Η νύχτα αυτή του φεγγαριού...τη σκοτεινιά αφήνει ....
 μα ένα αστέρι στην κορφή...λάμψη στη γυάλα δίνει...
Ένα πουλί μικρό πουλί...στον ουρανό πετάει...
Με δυο μικρες τρελές ματιές...τη μαύρη γη μετράει...

Του πάγου θρύψαλα βαριά...στην πόλη τριγυρνάνε...
Βρίσκουν ανθρώπους και βουνά...κι εκεί λαμποκοπάνε
Σκληρό κορμί σκληρή ψυχή...που ανεβοκατεβαίνει...
Πάντα κλειστή ερμητικά ....κι ο άγιος να μπαίνει...

Του ανέμου τα γυρίσματα...ο ουρανός τα φέρνει...
Στη δύση πάνω του ηλιού...κόκκινος φάρος δέρνει...
Βήμα μικρό βήμα πικρό...δίνει στο χρόνο μέρα...
Πίστη σε ήλιο σκοτεινό...του Άρη θυγατέρα...

Άιντε και πιάστε τα κουπιά...καράβι μες το δρόμο...
Σχίζει την μαύρη άσφαλτο...δίχως φωνή και τρόμο...
Ζούμε μια μέρα δροσερή...μέρα ονειρεμένη...
Έσβησε φως το σύννεφο...μόνη και μαγεμένη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΚΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ .

ΜΙΚΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ .
Μικρό λουλούδι έκοψα...για να στ αφιερώσω...
Με ένα  ζεστό χαμόγελο...μόνο χαρά να δώσω...
Άνθος μικρό κι απέριττο ...μοσχοβολιά γεμάτο ...
Στα δυο τα μάτια σου μικρή...κρασί γλυκό μοσχάτο...

Ένα μικρούλι γιασεμί...σε φράχτη μες τα χόρτα...
Το ταπεινό μου αίσθημα....μες τα θολά τα φώτα...
Πλήγωσα φύση,πράσινο....αγάπη για να δείξω...
Αξία,όψη κι ομορφιά...με θάρρος να τιμήσω...

Κι εκεί δεν ήσουνα εσύ ...παρά η άλλη στάση...
Βλέμμα απλανές κι αόριστο...μια φωνή στην πλάση...
Κι ο έρωτας να σταματά ...τα βέλη του να ρίχνει...
Φλόγες κραυγές και σύννεφα ...μια θάλασσα να δείχνει...

Μέσα απ το κύμα το μακρύ...στην άμμο την ξεβράζει...
Κόκκινο  φως πυκνής  βροχής ... την ώρα που βραδιάζει...
Άνθος  Αιόλου μονο του ...ξαπλώνει στο Φεγγάρι...
Άνοιξης έρωτα δροσιά...και του πελάγου ψάρι...

Σώμα καρδία και αίσθηση ...ανασεμιά  και δάκρυ...
Μετάξι φέρνω σου ....ακριβό, στης άλλης γης την άκρη...
Στεφάνι πλέκω όμορφο...κάτι του λείπει μόνο...
Το λουλουδάκι γιασεμί...που στο φιλώ στο χρόνο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΆΣΤΕΡΙΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΙΑ

ΆΣΤΕΡΙΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΙΑ
Ναι,τα είδα τα άστρα να πέφτουν....
και ήταν πάρα πολλά...
Άλλο ίσα που αναβόσβηνε....
Άλλο έκαμε μιαν καμπύλη τροχιά...
και έσβηνε σιγά σιγά ...
μέσα στα νερά του παγασητικού...
Ήταν τα ίδια αστέρια που μέτραγε..
το παιδί στο μυθιστόρημα .....
Ήταν τα αστέρια που έβλεπαν ,
στα ταξίδια τους οι ναυτικοί ...
του Κολόμβου και του Μαγγελάνου...
Ήταν τα αστέρια που οδηγούσαν...
τον Μάρκο Πόλο στις ανακαλύψεις του...
Ήταν τα αστέρια που μελετούσαν...
οι τρεις Μάγοι του Ευαγγελίου....
Και οι άνθρωποι των χαμένων πολιτισμών...
των Μάγια,της νήσου του Πάσχα
και του Στόουνχτεζ...
Αυτά που έγραψαν τα σημεία ...
που έγιναν οι πυραμίδες ...
Πολλά άστρα....αμέτρητα....
Πολλές  ήταν κι οι ευχές ,
που έκαμα....
Δεν ξέρω αν θα πιάσουν...
Εγώ  πάντως τις έκαμα...
με όραμα την ελπίδα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΗ ΜΑΓΕΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΑΓΑΠΗ ΜΑΓΕΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ
Αγάπη της ένωσης
Ήχων και χρωμάτων ...
Χειλιών και σωμάτων...
Αγάπη στο νου ...
Καρδιάς και σκέψης....
Ουράνιο τόξο ...
στης βροχής το δάκρυ...
Αγάπη αγάπη αγάπη...
Έρωτας στην πηγή...
της μπλε δροσιάς...
Μιας πεταλούδας πέταγμα...
πάνω απ τα χαλίκια στο ποτάμι...
Έρωτας δικός μας...
Και τα φιλιά μας...
Φως από άστρα σε βραδιά καθάρια...
Δυο φωνές στη μέση της νύχτας...
Αγάπη,μαγεία,σκοτάδι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΟ ΔΑΚΡΥΑ ΑΓΑΠΗΣ

 ΔΥΟ ΔΑΚΡΥΑ ΑΓΑΠΗΣ
Αγαπημένη μου...μακρινή και κοντινή ...
Μου λείπεις...τόσο μα τόσο...
Περπατώ στο άγνωστο...σε βλέπω παντού γύρω μου...
Σαν να ακουμπώ ...το από βαμβάκι δέρμα σου...
Σαν να χαιδεύω τα μακριά καστανά μαλλιά σου...
Κλείνω τα μάτια...κλαίω από αγάπη...
Πνεύμα γίνομαι για να σε προστατεύω...
κακό μην πάθεις...
Γραμμένο είναι στον ουρανό...
Άστρα του έρωτα να γίνουμε...
Καρδιά μου...αγαπημένη...
Εδώ γυρνάς...
Και δυο δάκρυα αγάπης...
Τρόπο ψάχνουν για να δε δροσίσουν....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ
Ο δρόμος ζωγραφίζει με χιλιόμετρα τον κάμπο....
Γράφει τα πλαίσια.....
Και τα χρώματα της φύσης γεμίζουν τα κενά...
Δάση,λιβάδια και χωράφια...
Όλα με το δικό τους χρώμα...
Με μπογιά εποχής...
Κίτρινη ,κόκκινη ,καφέ και πράσινη...
Και πάνω το μπλε του ουρανού...
Μια ζωγραφιά θεού...
Στο μουσαμα του κόσμου...
Που πάει κι έρχεται...
Ψάχνοντας...
στα όρια του κάδρου ...
να βρει την έξοδο...
Πέρασμα στην άλλη πλευρά...
την άγνωστη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ
Βουτιά σε κενό αέρα...
Ανάμεσα στα άστρα...
μικρό παιδί ταξιδεύει...
Μόνο του...
διαφορετικό...
με χάρισμα,των άστρων το άγγιγμα ...
Πετάει στο τέρμα...
Εκεί που το σύμπαν βρίσκει τοίχο...
Η ομορφιά και το χαμόγελο νικάει...
Πετά το φως της λύπης
και δοξάζει τη χαρά...
Ωδή στη χαρά...
Ωδή στο μέλλον....
Φτιαγμένο από παιδιά...
χωρίς όρια...
χωρίς σύνορα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΟΜΟΡΦΑ (ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ-ΜΕΛΟΝΤΟΣ)

ΣΤΑ ΟΜΟΡΦΑ (ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ-ΜΕΛΟΝΤΟΣ)
Πάντα την νύχτα ηρεμώ...
Έξω....
Κοιτώντας τα μικρά φώτα...
να χαράζουν γραμμές στο σκοτάδι ...
Γραμμές παράλληλες ή κάθετες...
Σε χρώματα διάφορα...
... μ΄ αρέσουν τα χρώματα...
Κι όταν τα φώτα αναβοσβήνουν ...
με τη μουσική να παίζει...
Μαγικό ταξίδια φαντασίας ξεκινά...
Στα όμορφα....
παρελθόντος και μέλλοντος...
Προσδοκία....μετάβασης ...
Στην Πόλη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΕΡΩΤΑ

ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΕΡΩΤΑ
Τα στήθια σου γλυκά θε να αγκαλιάσω ...
Μα μόνο που σε βλέπω σιωπώ...
Χαμόγελο γλυκό η αρχοντιά σου...
Σαν θέλημα θεού θα σε βαστώ...

Σου δίνω μια ευαίσθητη αγκαλιά...
Σου δίνω κι ένα τρυφερό φιλί...
Στα μάτια σου ραγίζει μια μορφή...
Μια στάλα έρωτα...

Ξημέρωσε μια μέρα σαν κι αυτή...
Στον πύργο σου σε βρίσκει δακρυσμένη...
Μονάχη σου ονειρεύεσαι εκεί..
Να έλθω να σε βρω αγαπημένη...

Τα σίδερα να σπάσω της φωτιάς..
Τα όνειρα να ζουν ευτυχισμένα
Δυο στόματα να σμίγουν σιωπηλά ...
Παιχνίδια του έρωτα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ
Ορίζοντας....
και σύννεφα που τρέχουν,
με ταχύτητα σχετική...
Στην απολυτότητα της εναλλαγής ,
ημέρας και νύχτας...
Σημάδι χρόνου και εποχών...
Και όταν ο καιρός χαλάει...
Ο ορίζοντας χάνεται...
όπως και τη νύχτα...

Τα όρια εδάφους χάθηκαν...
στο άρμα του σκοταδιού...

Μόνο τα μικρά φώτα της πόλης...
Λαμποβολάνε  χτίζοντας μιαν άλλη ατμόσφαιρα...
Μα ο δρόμος δεν τελειώνει...
Και η παράσταση συνεχίζεται....
Και ο χρόνος προχωρά ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΑΥΛΗ

ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΑΥΛΗ
Άγονες ώρες...βλέμμα απαθές....
Απέναντι από ένα μπουκέτο τσουκνίδες...
Και βρέχει...
Οι σταγόνες βροχής χορεύουν το αργό συρτό τους μπλουζ...
Σπάνε την του δειλινού μελαγχολία...
Στην μικρή μας αυλή...
Αναπνοές οξυγόνου του κεραυνού...
και τα λούκια να στάζουν με ρυθμό απο μουσική κρουστών...
Λιτό το εμβατήριο ...μπορεί και πένθυμο...
Μέχρι να διαλυθεί το σύννεφο ...
Μέχρι να έλθει η άνοιξη....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ3

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ3
Η ομορφιά της θάλασσας....
σα γυναίκα γυμνή σε πίνακα ζωγράφου...
Γαλήνη εδάφους μετά από θύελλα ...
Ολόλευκο περιστέρι στην αγκαλιά ροζ σύννεφου...
Ουράνια ταξίδια στο φωτεινό διάστημα....
Και λαμπρή η μέρα της ανάστασης...
Και  λαμπρό το λιβάδι της Αφροδίτης ....
Και λαμπρός ο κεραυνός του Δία ...
Ποίηση τιμή στην ομορφιά...
Άμπελος με το γλυκό της νέκταρ....
σε χείλη άγουρου κοριτσιού...
Μητέρας επιστροφής μέλλοντος....
Λόγος θεού και ποιητών...
Εποχές κοινών τόπων....
σε χρόνους σκληρής φαντασίας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ
Έβρεξε ...
και η πλατεία άδειασε...
Χάθηκε το χρώμα της αντανάκλασης ...
του μπλε του ουρανού...
Όλοι εντός...
τεσσάρων τοίχων...
Σε άτονη μελαγχολία ,
από το φως της λάμπας...
Σκέψεις σιωπής ατομικού μοναχισμού...
Βουνού η ανάβαση ...
σε κάθε σκοτεινή και κρύα ημέρα...
Μια μακρινή  αντίστροφη μέτρηση...
Για όμορφες μέρες ...
Που όμως θα έλθουν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΛΞΗ ΓΗΣ ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗΣ

ΕΛΞΗ ΓΗΣ ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗΣ
O έρωτας είσαι εσύ....
Με το γλυκό χαμόγελο σε πρόσωπο θεάς...
Μακριά μαλλιά σαν της νεράιδας...
Και σώμα θυληκού ελαφιού...
με στήθος άγαλμα...
Γυναίκα με το γλυκό νεράντζι στα χείλη...
Γυναίκα με το στεφάνη της Άρτεμης στα μαλλιά..
Έρωτας στην όψη του τρελού βουνού...
Κρύσταλλο του μάγου της Σφίγγας...
Έρωτας με μια ματιά...
και ευχή αγάπης στα αστέρια...
στους ακόρεστους γαλαξίες...
Σαν την έλξη γης και σελήνης ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΑΥΡΟ-ΓΚΡΙ

ΜΑΥΡΟ-ΓΚΡΙ

Κάτι ξεχασμένες ημέρες ...

σημερινού μεσαίωνα...

ή και όχι...

Σκούρες και άχρηστες ...

Άνθρωποι κινούμενοι νύχτα...

σαν τα ποντίκια...

Στο γκρι και στο μαύρο...

Ψάχνουν διέξοδο...

για να δουν το φως της μέρας...

Πριν την ολική τους τύφλωση...

Σε υγρό τοπίο..χειμώνα...

Η ανάσταση επιβάλλεται ...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΤΙΘΕΣΗ

ΑΝΤΙΘΕΣΗ
Φώτα μικρά της πόλης...
Αντίθεση...
Με τις ανταύγειες νέον ...της μεγαλούπολης...
Ηρεμία-Κίνηση....Βοή -Σιωπή...
Ροές ανθρώπων...ουρανού-γης...
Παλιά στολίδια ...
σε σπασμένο δέντρο Χριστουγέννων ...
Αστραπή που φέρνει βροντερούς ήχους...
Ματιές σε κόκκινο-μπλε...
Στο τέλος της άνοιξης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΟΚΙΜΗ;

ΔΟΚΙΜΗ;
Βαρύτιμο μέταλλο ....
σε σχήμα αλυσίδας ..
Παίρνει σχήματα ,
με μορφές ηρώων...
Στα βουνά της Ατλαντίδας...
μακριά στην Εσπερία..
Που απ τα καικια οι  ψαράδες ..
έβλεπαν φτάνοντας στο άγνωστο λιμάνι....
Με τις σειρήνες του έρωτα ...
στο γραφείο υποδοχής...
Συνοδοί πολυτελείας ...
(έρωτα ή θανάτου)
Δοκιμάστε....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ

Μαύρη στεριά, μέρα γιορτής...

βρεγμένη απ το κύμα

 και την καταιγίδα ...

Λιτανεία αγίου...

Άνθρωποι...

 με κεριά αναμμένα 

στα χέρια τους.

Αγιασμός...θαύμα...

Νυχτώνει σιγανά και ήρεμα...

Και το παιδί παρατηρεί ..

τα φύλλα ...

με τις πρώτες φθινοπωρινές 

δροσοσταλίδες ....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΡΒΟΥΝΟ

ΚΑΡΒΟΥΝΟ
Μια άνοιξη παλιά ...
σαν πίνακας σε παλαιοπωλείο ....
και καπνός από τζάκι που έσβησε...
 Ένα παλαιό βαρέλι ...
με ποτισμένο ξύλο...
από κόκκινο γλυκό κρασί...
ξεχασμένο στο χρόνο...
Σε αόριστη φύση ...
μοναχής γραμμής τρένου...
περασμένου αιώνα...
Γρανάζια σε αργή κίνηση...
και πίσω βαγόνια...
Κάρβουνο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΚΟΤΑΔΙ

ΣΚΟΤΑΔΙ
Βρέθηκες εκεί σαν παρατηρητής ρόλων...
Η ώρα πέρασε....
Περπατάς μόνος στη σκηνή...
Η ησυχία της τελευταίας ώρας...
Σκοτάδι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΑΛΙΣΜΕΝΗ ΚΛΕΨΥΔΡΑ

ΖΑΛΙΣΜΕΝΗ ΚΛΕΨΥΔΡΑ

Σβήνει η ώρα του δέκα...

στην λαμπάδα του κίτρινου..

το χρώματος θανάτου...

Για να ανάψει η έντεκα...

η λευκή με την μπλε κορδέλα..

Χρόνος που κυλά με βάρος...

στη ζαλισμένη κλεψύδρα ,

της βροχής.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑΧΤΕΣ

ΣΤΑΧΤΕΣ
Άνθρακας τελικά...
Οργανική ύλη για ανακύκλωση...
Και λίγο νερό...
Χρόνος ελάχιστος...
Για ολική μετατροπή ....
Στάχτες...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ
Ολίγη σκιά υπό τον ήλιο...
Σκλαβώνει όσες απ τις ολίγιστες ακτίνες του μπορεί...
Και τις κρατά κοντά της ,για ανανέωση....
του ύδατος του χειμώνα και τον εξαγνισμό του...
Πρώτες ζωές τρυπούν το χώμα...
ερχόμενες σε τραχιά και κρύα επιφάνεια...
Μπρος σε μια λίμνη από ζωγραφιές...
Νέοι και παλαιοί θεοί που γεννιούνται ξανά και ξανά...
Και στο βασίλειο του σκότους ,
ως άλλος επαναστάτης ο Ήλιος...
κινείται για να δώσει θέρμη και ζωή στον κόσμο...
Δίνει μάχες....
Μαζί του σύμμαχος και η Ημέρα κατά της Νύχτας..
Μια κερδίζουν και μια χάνουν...
Κύκλος...
Με κέρδος την ελπίδα...
ανανέωσης,αλλαγής και βάσης...
με δύναμη υπομονής...
Και ένα αύριο ξημέρωσε Πάσχα...
Γιόρτασαν άνθρωποι και φύση...
Ανατολή κι ανάσταση μαζί...
στα λιβάδια με τις παπαρούνες...
Άνοιξαν πια οι ουρανοί...
και τα άστρα ξέχυλα πλημμύρισαν ....
τον κοσμικό τους χώρο...
Παιδιά γέμισαν τις αλάνες..
και οι θεοί που αναστήθηκαν ξανά...
πότισαν το χαλί με αίμα αγάπης...
σε αγγέλων σάλπιγγα ...
Θίασος θεάτρου και χορών ...
φωνή καλωσορίσματος ...
της δεύτερης ημέρας του σύμπαντος...
Και δόξα και χαίρε της αισιοδοξίας...
Άνοιξη στη βρύση ...
εντός της φαντασίας ...
στην πραγματική θέση του όλου...
Ήλιος ,επαναστάτης,νικητής....
Με τη βοή του αέρα στην άμμο...
Ανατέλλει τη λαύρα του,
καρπίζοντας το νεκρό χώμα...
καίγοντας ερήμους και περιβόλια...
Χρυσά τα στάχυα λάμπουν στους κάμπους...
και στις ακρογιαλιές ,
γοργόνες γίνονται οι στεριανές γαζέλες...
Στη μέση του στερεώματος ...
Θεός Απόλλων ψάλει ...
τον θρίαμβο του φωτός
και την λάμψη της ελπίδας....
Φωτεινή ενέργεια με λάμψη δημιουργίας...
Ω μέρα της δόξας...
Ω άρωμα ζωης...
Ω ομορφιά γυναίκας μάνας...
Ω ιδρώτα που ποτίζεις την θερισμένη γη...
Δόξα στο θρίαμβο της συλλογής καρπών...
Δόξα στο σίτο τον οίνο και το έλαιο...
Ήλιε,επαναστάτη,βασιλιά ....
Μα ο χρόνος ζήλεψε,την εξουσία του ήλιου...
και την σοφία του με τη νύχτα πάντρεψε...
Πανέμορφο σούρουπο,πανέμορφη ώρα...
που τα καμμένα φύλλα και ανθη δροσίζεις...
Λαμπρύνοντας με το ερυθρό του φως,
αέρα και σύννεφα...
Αισθήσεις που ταξιδεύουν....
Βρύσες με τα αγιάσματα κοινών θνητών...
Νωρίς την ώρα που νυχτώνει...
Απόσταγμα σοφίας χρόνων....
πλασμάτων και φυτών...
Τα χρώματα παντού...
όλη της ομορφιάς η τέχνη...
πριν βασιλέψει το τέλος....
Και η βροχή ξεκίνησε...
Ξερό τσιμέντο κι αφράτο χώμα ποτίζει...
Που θα οργώσουν τα βόδια ,
με τα χρυσά κέρατα...
Για τη σπορά του νέου κόσμου....
Μικρου τιποτένιου σπόρου...
σε βάθος κεντρου γής...
Και ο ήλιος γέρνει....
Στου χρόνου το πέρας εμπρός....
Ήλιε,επαναστάτη, της ουτοπίας...
Απόσυρση του κάματου
Εμπρός στο ήρεμο ψυχρό τοπίο...
Μον λίγες ακτίνες μένουν...
προς θύμηση παλιών θριάμβων,,,
Ως επετειακές παρελάσεις...
αρχόντων,στρατηγών κι αρχιερέων ...
Κάτω απ την αψίδα ...
του παλιού ξεχασμένου αυτοκράτορα ...
Ημέρα ελάχιστη της νύχτας....
Και να που στο βασίλειο μας
έφτασαν οι στρατιώτες του λευκού...
Χιονίζει...
Άλλο χρώμα ,άλλη φύση...
μόνο φώτα ηλεκτρικά...
και τζάκια αναμμένα ...
Κύηση νέων ανθρώπων και θεών...
Ιδέες κάτω απ τη σχάρα..
στο υπόγειο...
και στον υπόνομο...
Κάτω απ τα ολόμαυρα πεύκα...
με κάλυψη λευκού χιονιού...
Μεγάλη νύχτα...
Ο ήλιος ηττήθηκε ...
Ήλιε,επαναστάτη δεσμώτη ...
Δεμένε στον κύκλο,
αυτόν τον μέγα ,
της ζωής και της φύσης...
Όντα του σκότους...
Εραστές της νύχτας...
Δεσμοφύλακες της ελευθερίας...
Τύραννοι της ελπίδας ...
Νικητές του μάταιου...
φευγαλέοι κι ασήμαντοι ...
Που η μικρή τους λάμψη...
βιώνεται στην δόξα του τίποτα...
Ψύχρή έρημος...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΕΝΙΚΩΣ

ΓΕΝΙΚΩΣ

Γενικώς...όχι σαφώς...

Με λόγια ή φωτιά...

Πυρ κατά ριπάς...

Ισοπέδωσις...

Χιροσίμα....

Ιδεών και ανθρώπων...

Και οι αθώοι;

Παράπλευρες απώλειες...

Δεν μετέχω....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ...
Δεν ξέρω πώς εξουσιάζονται οι λαοί.
Το πιο πιθανό είναι πως δεν θα το μάθω ποτέ.
Το σίγουρο είναι πως οι πηγές εξουσίας δεν είναι και ότι πιο φωτεινό υπάρχει.
Και οι Λαοί που είχαν την ευκαιρία να καταστούν αυτεξούσιοι,
δεν άντεξαν,
και το όνειρό τους τέλειωσε γρήγορα.
Η φύση και ο εγωισμός του ανθρώπου,
 δεν  το επέτρεψε και δεν το επιτρέπει.
Πάντα τα πιο ίσα ζώα γίνονται και θα γίνονται κυρίαρχα στη φάρμα μας.
Πέρασαν πολλών ειδών εξουσίες και εξουσιαστές.
Βασιλιάδες,αυτοκράτορες,δικτάτορες,αρχηγοί,
πρόεδροι,πρωθυπουργοί κτλ...
Τελικά μόνο δυο επικράτησαν.
Μια γυναίκα κι ένας άνδρας.
Η ματαιοδοξία και ο θάνατος.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΗΣΊ -ΧΕΙΜΏΝΑΣ

ΝΗΣΊ -ΧΕΙΜΏΝΑΣ
Άμμος και θέα φουρτουνιασμένης θάλασσας,
η εικόνα της χειμωνιάτικης παραλίας....
Κενή...
Χωρίς κόσμο...
Χωρίς τα όμορφα κορμιά στις λιάστρες...
Και οι καρέκλες άδειες και τα τραπέζια άδεια...
Μόνο κρύο ...
Και υγρός άνεμος φυσά και κάνει τα κύματα να αφρίζουν,
σκάζοντας στην ατέλειωτη ακτή...
Ακόμη και οι γλάροι ....
και αυτοί βρεγμένοι,τρεμάμενα πετούν,
ψηλά απ την θολούρα των ανακινούμενων νερών,
απ την του Ποσειδώνα τρίαινα ...
Ορατότης ελάχιστη μες τ ο παλιό καφενείο ...
Με τη λάμπα θυέλλης,τα μαρμάρινα τραπέζια
και τις ψάθινες καρέκλες...
Κι αυτοί εκεί...
Λίγοι...
Ξεχασμένοι...
Όχι απ το καλοκαίρι αλλά  και τη ζωή...
Πίνουν καφέ και ούζο  περιμένοντας...
Το τέλος;
Την αλλαγή;
Ή  της δημιουργίας  την άλλη μέρα...
Και ο άνεμος λυσομανάει
και τρίζει την ξύλινη στέγη...
Μόνοι....
Λίγοι...
Αλλά χαρούμενοι...
Στο μικρό τους βασίλειο...
Ζουν την ακμή και τη δόξα του...
Μέχρι να λθουν οι βαρβαροι ,
του καλοκαιριού και να τους το κατακτήσουν...
Νησί...Χειμώνας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ
Στο Ναό με φραγγέλιο μπήκες
και κυνήγησες τους βλάσφημους εμπόρους...
Ε και;
Εσύ έφυγες...
Και αυτοί επέστρεψαν ...
Εμπορευόμενοι τώρα Εσένα...
Μην ήλθε η ώρα για επανάληψη;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΚΑΤΑΡΑ....

Η ΚΑΤΑΡΑ....

Την κατάρα του στοιχειού του κάστρου...

φοβούνταν όλοι στο χωριό...

Το μάθανε πολλοί...

Και πήγαν να ψάξουν,

μπας και βρουν το πνεύμα,

που φοβίζει τους διαβάτες...

Γέμισε κόσμο το χωριό...

Μαζί και η αγορά του...

Τελικά συμφέρει στο χωριό,

να κυκλοφορούν φαντάσματα

και να κουβαλούν κατάρες...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΕΙΧΟΣ-ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ

ΤΕΙΧΟΣ-ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ
Δίπλα σε ένα τείχος ζω...
Ζωγραφισμένο με λουλούδια
κι άσπρα περιστέρια...
Έχω θέα μόνο από τη μια πλευρά...
Δε βαριέσαι ...
Από την άλλη είναι οι τουαλέτες...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΑΡΕΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ

ΔΑΡΕΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ
Δαρείος Βασιλεύς των Περσών...
Σιγά καλέ....
Φοβηθήκαμε...
Στο τέλος και οι βασιλιάδες...
βασιλεύουν στο Βασίλειο του Χώματος...
Κάτω απ τις διαταγές μας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Μελαγχολία....
Όταν σου μιλούν ,εσύ το μόνο που ακούς,
ειν μια αργή μελωδία με ακορντεόν ...
Και το μόνο που νιώθεις ...
Ένα ψυχρό μικρό αεράκι να φυσά...
Σύννεφα μικρούλια βαδίζουν το δρόμο του χειμώνα...
και μια υπόκωφη θλίψη  σέρνεται ...
προς πηγή αισιοδοξίας ...
Χέρι γίγαντα που σε κλείνει στην παλάμη του ,
προστατευτικά ...και που σε μεταφέρει στον ουρανό...
Κι ακολουθεί βροχή ...
Με μοναξιά ...
Μα και με όνειρα...
Δρόμος από χώμα και χαλίκι  σε ψηλό βουνό...
δίπλα σε δάσος...
Αναμένοντας τα φορτηγά ,με τα κομμένα ξύλα στις καρότσες..
Για να τον αυλακώσουν ...
Και τα νερά να κυλήσουν στην κατηφόρα ...
Προς τη θάλασσα...
Που θα τα βρει ,
το πυρωμένο καλοκαίρι...
Μελαγχολείς ...και σκέφτεσαι το δρόμο...
Μες στο σκοτάδι...
Και ο ήλιος θα λάμψει στο τέλος του...
Στη θάλασσα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ(ΚΛΗΡΟΣ)

ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ(ΚΛΗΡΟΣ)
Όταν γκρέμισαν τις πυραμίδες ήσουν εκεί...
Άρχων της καταστροφής και του χάους...
Ανάσα της καταστροφής...
Και τον Παρθενώνα όταν γκρέμισαν ..το ίδιο...
Κατεύθυνες τις οβίδες του Μοροζίνι....
Σήμερα ψάχνεις να βρεις τι θα καταστρέψεις...
Και είναι τόσο πολλές οι επιλογές...
Ατέλειωτες....
Σκέφτεσαι...
Τι το σκέφτεσαι;
Ρίξε κλήρο....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΑΛΛΑΓΗ

ΕΝΑΛΛΑΓΗ

Κάθε νωρίς πεθαίνω....

Κάθε αργά γεννιέμαι .....

Ως νυχτολούλουδο ερυθρό του δάσους...

Προς τι;

Προς εναλλαγή ....

Τάση υγείας....

Που ταράζει την στασιμότητα ...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ω ΓΥΝΑΙΚΑ-Ω ΘΕΑ -Ω ΦΩΣ

Ω ΓΥΝΑΙΚΑ-Ω ΘΕΑ -Ω ΦΩΣ

Ανεμίζουν τα μαλλιά σου ...

στου φθινοπώρου τον αγέρα...

Καθώς τεντώνεις το σώμα σου...γλυκά ...

για να απολαύσεις τον τελευταίο ήλιο...

που σε καίει  γλυκά το δέρμα ...

Και κάνει την αντίθεση στο λευκό του φουστανιού σου...

Ιωνικές κολόνες τα δικά σου  πόδια,

που κρατάνε  αυτό το θεσπέσιο ΄σώμα όρθιο...

Ως αν μαντόνα που περιμένει τους δικούς της ...

Τους πιστούς προσκυνητές ...

Την γλύκα του σταφυλιού του Σεπτέμβρη  ...

Έχει το άρωμα σου...

 μαζί με το κρασί του Οκτώβρη...

Και ο αγέρας φυσά και το λινό απλώνει...

και κρύβει τη γύμνια της ομορφιάς...

μόνο  τόσο...τόσο λίγο... 

για να σε αγκαλιάζει και να σε βλέπει μόνο  αυτός...

Είσαι γυναίκα ,είσαι άνθος,είσαι καρπός...

Και εκκλησιά ...

Τον αγέρα ζήλεψα,είπα να του μοιάσω...

Μα θεός δεν είμαι ..

Ούτε καν φίλος των θεών ...

Απ αυτούς που τους λεν ημίθεους...

Και μένω θαυμαστής ...

της όμορφης θωριάς του κάλους σου...

Ω γυναίκα ...Ω θεά...Ω φως...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΑΣ;

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΑΣ;
Κύριε ...που πηγαίνεις...
Είσαι περαστικός από τον δρόμο αυτό;
Με φράκο και ψηλό καπέλο;
Τι γούστο θεέ μου...
Ένα χάλι κακογουστιάς...
Γιατί;
Μα θεός ντυμένος έτσι;
Κάτι σκαρώνεις πάλι μπαγάσα...
Δεν ξέρω αν για καλό;
Ή για κακό;
Μα ξέρω ότι είσαι εσύ ...
δεν με γελάς...
Παμπόνηρε....
Δία;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΧΗΜΕΙΑ

ΧΗΜΕΙΑ
Πως θα συνεχίσω την ανάλυση;
Της χημείας...Του έρωτα...;
Υπάρχει έλλειψη στην αγορά...
Σε χημικά ερωτικά αντιδραστήρια ...

Και γιαυτό φταίει η κρίση;
Η κρίση μέσα μας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΥΧΤΑ

ΝΥΧΤΑ
Κοιτάζω τον ουρανό ...
Βράδυ....
Δεν βλέπω τίποτε άλλο ...
παρά...αστέρια...
Δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο...
Παρά εσένα...
Απ τα χιλιάδες τα αστέρια
και γαλαξίες..
Ψάχνω ένα...
μικρούλι...
τόσο δα...
Σαν ένα κόκκο άμμου..
Ταπεινό και σπάνιο..
Να του δώσω το όνομα σου...
Συντροφιά να το χω..
τις νύχτες που λείπεις...
Νύχτες έρωτα με το σύμπαν..
'Ερωτα του νου...
Ως να λθεις σαν άγγελος ..
Όχι από όνειρο...
Μα..ζωντανή κι όμορφη...
Σε μια βαθιά αγκάλη ...
Σαν ολόλευκο περιστέρι..
Σε μια άλλη νύχτα....
'Ερωτα  ...καρδιάς...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΑΣΚΕΣ(ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ)

ΜΑΣΚΕΣ(ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ)

Κηδεύουμε μάσκες...

Μα σε όλη την ζωή τους,

 αυτοί φορούσαν μάσκες...

Κι εμείς φοράμε μάσκες...

Μας πάνε...χαμογελάνε...

Μας έφτιαχναν ...ψυχολογικά ...

Και μας φτιάχνουν.....

Καταδεικνύουν ήθη και ηθική...

Χωρίς αυτές δεν μπορούμε...

Πνιγόμαστε απ το πολύ οξυγόνο...

Και τις αλήθειες ...

Είναι τελικά το φίλτρο μας...

Μπορεί;

Και τις φοράμε όλοι;

Ναι...

Πλην ελαχίστων ...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΚΡΥΦΑ

ΣΤΑ ΚΡΥΦΑ
Κρυφά...τον είδε τον προδότη...
Κρυφά ...τον αγάπησε...
Γιατί στα φανερά έπρεπε να τον καταδικάσει...
Να βγάλει και λόγο....
Υποτιμητικό και γιούχα...
Αλλά στο βάθος τον ζήλεψε...
Γιατί;
Για πολλά...
Την τόλμη του ,που ο ίδιος δεν είχε.
Και την χονδροπετσιά του,που ούτε κι αυτή είχε...
Και την περιουσία του βέβαια ,που και χρόνια να δούλευε ,
απίθανο να αποκτούσε...
Και...και...
Τελικά στα φανερά τον προδότη όλοι τον μισούν...
Στα κρυφά όμως;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ

ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ
Αγάπη στο ανεκπλήρωτο ...
Έρωτας του μεθαύριο...
Ή του προχθές...
Με συναισθήματα που ταξιδεύουν ...
Στου ταύρου τα αστέρια..
Μένεις να  τα βλέπεις ..
Σαν άρματα που περνούν...
στολισμένα...
Για γάμο ή κηδεία ...
Είναι τα όνειρα σου...
Για σένα..για αυτή...
Που παραδόθηκαν
Ή που προδόθηκαν...
Στην αρένα των ταύρων...
Ή του έρωτα...
Ως άρνηση αποδοχής...
Ήττας ;
Μπορεί και νίκης...
Γιατί;
Μα πάντα...
Ο από μηχανής Θεός υπάρχει...
Κάποτε αντιπροσωπεύει και έρωτα...
Νέο...
Ή και παλιό...
Αλλά αγνό...
Και ανταμοίβει τους πιστούς του...
Εσύ πιστεύεις;
Εγώ;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΕΙΡΑ

ΣΕΙΡΑ

Γιατί με ένα τέλος να διαλύονται όλα ...

πριν τη νέα αρχή;

Είναι υποχρεωτικό το χάος;

Και αν είναι ,γιατί;

Σειρά...

Αγάπη-μίσος -αγάπη...

Το ζητούμενο είναι...

Αγάπη-αγάπη!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ
Έκλεισα τα μάτια...
Δεν ξάπλωσα να κομηθώ...
μα δεν ήθελα να δω...
Τίποτε...
Σε γιορτή πήγα...
και είδα φωτιά και πίσσα...
Όχι...όχι άλλο...
Τόσο μίσος ...
Τεχνητό μίσος...
και αόριστο...
Κι ας μας δίδαξαν λέει την αγάπη...
Όσο βασιλεύει η υποκρισία και η βια...
Θα μαι απών...
και απέναντι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΘΥΕΛΛΑ

ΘΥΕΛΛΑ
Με την θύελλα μάλωσα ....
Την ήθελα πιο δυνατή...
Είχα βαρεθεί την καλοκαιρία...
Ίσως να μαι μαζοχιστής ...
Μπορεί να θέλω,
να δοκιμάζω τις δυνάμεις μου...
Και αυτή ξέσπασε...
πέρασε...κι έφυγε...
Και όλα αλλάξαν θέσεις...
μαζί τους κι εγώ...
Τώρα έχω διαφορετική θέα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ (ΔΥΤΙΚΑ ΣΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ)

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ
(ΔΥΤΙΚΑ ΣΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ)
Ρέκβιεμ για ανατολή και δύση...
Για τις ψυχές που πήρε ο θεός...
μεταμορφωμένος σε  ύφαλο...
που τον λένε πόλεμο...
Δυτικά της Σμύρνης...
στο ίδιο δρομολόγιο ...
όπως και τότε εκείνοι...
Τώρα είναι όλοι μαζί...
κάπου...
Τι κι αν έχουν άλλο χρώμα ...
Τι κι αν δεν μιλούν την ίδια γλώσσα...
Στο θάνατο είναι αδέλφια...
Στη ζωή;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΨΥΧΕΣ-ΑΡΙΘΜΟΙ

ΨΥΧΕΣ-ΑΡΙΘΜΟΙ
Αριθμός....
Κι άλλος ένας....
Κι άλλος....
Όλοι...
Σε όλα....
Στη γραμμή....
Στον πόλεμο,στον έρωτα...
Ποιόν έρωτα;
Των αριθμών;
Ή των ανθρώπων-αριθμών....
Ένα απέραντο στρατόπεδο ο κόσμος...
Που μας το δείχνουν για καλό...
Μόνο οι πεταλούδες είναι ελεύθερες....
Άραγε είναι;
Και ο αφέντης μας ποιός είναι;
Τι είναι;
Στρατηγός;
Ποιός απ όλους;
Είναι πολλοί κι αυτοί....
Ζούν την αυταπάτη της δήθεν εξουσίας τους...
Αριθμοί κι αυτοί...
Όλοι αριθμοί...
Μόνον οι ψυχές ειν αχαλίνωτες...
Ξεπερνούν την σειρά της επιβολής...
Και ταξιδεύουν όπου θέλουν...
Όποια ώρα-στιγμή...
Δίνουν ορμή στα όνειρα...
στο βάθος της χαράς....
Αν θριάμβευαν οι ψυχές...κάποτε....
Τότε;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΦΙΑΛΤΗΣ Ή ΟΧΙ;

ΕΦΙΑΛΤΗΣ Ή ΟΧΙ
Εφιάλτης ή όχι...
Δέν θυμάσαι...
Το μόνο σίγουρο είναι,
πως ξύπνησες αναστατωμένος...
Ιδρωμένος με ταραχή....
Είναι ο θάνατος;
Μα από τώρα θάνατος;
Είναι νωρίς....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ
Έρημοι δρόμοι....
Αργία....
Και η βροχή ξεκίνησε...
Το χώμα μύρισε απ την εκτόνωση των αρωμάτων του χώματος...
Απόκοσμη ομορφιά ηρεμίας...
σαν βιβλικό όραμα ....
Που μόνο η καιόμενη βάτος λείπει....
Μας την κλέψαν;
Μας την έκρυψε ο Θεός;
Μήπως πήγε βόλτα;
Ποιός ξέρει;
Μα στον ηλεκτρονικό αιώνα...
θα μας επιστρέψει σαν φλασάκι ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ

ΔΥΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ
Σαντιγύ από αίμα ζήτησες να βάλουν στον καφέ σου...
Κυνηγός κεφαλών για χρόνια στη βάση του κέρδους...
Δεν πίστεψες σε τίποτε,παρά μόνο...στην ζωή ,
από τους θανάτους άλλων....
Σκότωσες πολλούς,το συνήθισες ....
Και το αίμα το βλέπεις πια σαν νάναι μαρμελάδα...
Μέχρι την ώρα που θα δεις τον κυνηγό ,
του δικού σου κεφαλιού....
Για δυο δευτερόλεπτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΛΠΙΔΑ

ΕΛΠΙΔΑ
Σε μαύρο λαμέ υφάσματος κέντημα...
Κέντησαν το γέλιο....
Με άσπρο νήμα..
Για να ξεχωρίζει...
Σκέψου...
Σε μια απέραντη μαύρη επιφάνεια...
Ένα λευκό σημαδάκι...
Η ελπίδα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΡΕΝΤΥ

ΤΡΕΝΤΥ
Λευκές νύχτες από αλεύρι ή από άχνη ζάχαρη...
Μαύρο πιπέρι ...με ροζ βούλες ..
Τρέντυ...
Μά άν πεινάς τρώγεται...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΗΜΟΣ

ΕΡΗΜΟΣ
Στο δρόμο του τάματος ...
Βρήκα βράχο κι έγειρα να ξαποστάσω..
Κοιμήθηκα...
Βαρύ όνειρο είδα...
Δεν το θυμάμαι....
Μόνο που ξύπνησα περίεργα...
Και το προσκυνηματικο μου τέρμα...
ειναι μακρυά...
Ο δρόμος μου έχει χαραχτεί ...
με άσπρη κιμωλία ...
Έρημος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΝΑ

ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΝΑ
Μαρίνα την έλεγαν...
Αγάπησε...
Και την αγάπησαν πολύ...
Μα είναι μόνη...
Γύψινο άγαλμα σε κενό μουσείο...
Μια μέρα πέρασα εμπρός της...
Τρυφερή γλυκιά και όμορφη...
Παλιάς εποχής καλλονή ...
Σε πραγματικότητα μηχανής..
Ταξίδευε...
Ταξιδέψαμε μαζί για λίγο...
Στην στάση κατέβηκα ...
Λυπήθηκα...δεν χόρτασα ...
τα λόγια της που με μάγεψαν...
Θέλω να την ξαναδώ...
Μαρίνα την έλεγαν....
Μαρίνα την λένε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΣ

Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΣ
Ο καημός της Σειρήνας,
πολύ μεγάλος ...
Γιατί την περιφρόνησε αυτός...
ο Οδυσσέας,ο πολυμήχανος...
Και τον είχε ερωτευθεί...
Μια φορά ,
δεν ήθελε να φάει κάποιο ,
από αυτούς που περνούσαν...
και αυτός έφυγε...
Τι ζωή κι αυτή...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΧΘΕΣ

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΧΘΕΣ
Λες;
Πως η πίστη μετριέται στους Ναούς και τα Τεμένη ;
Λες;
Πως οι αξίες ζυγίζονται στου Γύφτου το παζάρι;
Λες;
Πως τα όρια στην φύση τα βάζει η επιστήμη;
Λες;
Πως ο λόγος ρυθμίζεται απ τον επίτροπο;
Λες;
Πως οι ιδέες, διαμορφώνονται εκ της εξουσίας;
Λες;...Λες;....
Μόνο αν το θέλεις εσύ....
Μόνο αν δεν αντισταθείς...
Μόνο αν δεν δημιουργήσεις....
Μόνο αν δεν αφήσεις την φαντασία σου να ταξιδέψει...
Μόνο αν δεν αναθεώρησεις ...
Τότε η στάχτη θα μείνει στάχτη...
Ένα απόλυτο χθες...
στην εξουσία του αύριο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ
Σαν άνεμος ταξιδεύω εξερευνώντας...
Φτάνω στο νησί του Πάσχα...
Μέρος μυστηριακό .....
Αναζητώ σημάδια...
Στον ουρανό ή στο βάθος της γης...
Απομόνωση στο χθες....
Μέσα από πολιτισμούς που έφυγαν...
Γιατί έφυγαν;
Τι τους χάραξε το μηδέν,
στην αντίστροφη τους μέτρηση;
Μένω στα σύμβολα και τις αξίες...
Για να κάνω το επόμενο βήμα...
Πριν την άλωση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ
Γενέθλια  γη....
Χώμα; Ή ιστορία;
Κολόνα του χθες ή τούβλο του σήμερα...
Ισορροπία ...
Και αν δεν υπάρχει αναζήτηση της.
Ρίζες....
που αν δεν σαπίσουν,αναπτύσσουν ...
κλαδιά και φύλλα ...
Στο δέντρο της Βαβέλ!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΜΟΥ

ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΜΟΥ
Πάντα τη μέρα της γιορτής μου κλαίω...
Θυμάμαι ...
Γιατί να θυμάμαι;
Αυτούς που έφυγαν...
Αυτά που έφυγαν...
Τους καλούς....και τα καλά...
Τα κακά τα ζω....
Είναι μελαγχολία ;
Ευτυχώς διαρκεί μια  μέρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΚΤΟΣ

ΚΑΚΤΟΣ
Τι είναι ο κάκτος;
Φυτό...με αγκάθια...
Αμυντικό ...ακίνητο...
Να χει συναισθήματα;
Και να έχει, κρυμμένα είναι...
Πίσω από αγκάθια...
Αν ο κάκτος ήταν άνθρωπος...
Πως να ταν άραγε;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Το δεύτερο κιβώτιο ήταν βαρύ...
Την τρίτη ημέρα της γραφής,
που οι άνδρες προχωρούν ,
στο άβατο του χάους.
Φωτιά!Φώναξες...
Και όλοι κοίταξαν μπροστά...
Ένα ηφαίστειο που έκαιγε
και δίπλα δύο φαντάσματα...
Ένα με κεφάκι κριαριού ,
με μυτερά κέρατα...
Το άλλο σαν γουρούνι...
Φοβηθήκατε...μα περάσατε ..
από το ελάχιστο της ρωγμής του θάρρους ...
Στην άλλη όψη της Σελήνης,...
της κόλασης ...ή και του παράδεισου ...
Και τότε έβρεξε...
Νερό και άστρα...
Και η λάσπη κύλησε προς τις πόλεις...
Ο κόσμος κρύφτηκε ,σαν τα ποντίκια...
Λίγοι έμειναν ...και ενώθηκαν μαζί σας...
Και στο τέλος απολαύσατε  ...
τον λαμπρό ήλιο του αγώνα!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ

Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ
Έγραψε ο σύντροφος Κοέλιο προ ετών ότι το σύμπαν κάνει συνωμοσία οταν κάποιος θελει πολυ κατι για να το πετυχει...Άραγε τα παιδιά στην Αφρική που πεθαίνουν πριν γίνουν 5 χρονών να το ξέρουν αυτό;
Ωραία λόγια...
Μερικές φορές φέρνουν και Νόμπελ...
Και όλα αυτά για να ξεχνάμε τους αγώνες που έγιναν για να πάει η ποιότητα ζωής των ανθρώπων μπροστά και να ξεφύγουμε από το βάρβαρο

 παρελθόν μας.
Ο αγώνας πρέπει να είναι συνεχής για βελτίωση δικιά μας και της ανθρωπότητας.
Η αλληλεγγύη,η πρόοδος και η αντίσταση πρέπει να είναι καθημερινός μας στόχος.
Τίποτε δεν μας έχει χαριστεί και κανένα σύμπαν δεν συνωμότησε ...
όλα κατακτήθηκαν με αγώνες ακόμη και με αίμα...
Συνωμοσίες κάναν μόνο στα παλάτια και στα στρατόπεδα διάφοροι δήθεν σωτήρες...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΩ

ΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΩ
Θέλω να ζω μέσα σε μια θάλασσα από Ζεν...
'Ενα κίνητρο  σοφίας και δημιουργίας ...
Μια βόλτα μέχρι την πόρτα της αγάπης...
Μπορεί να  ταξιδέψω μακρυά απ τον εαυτό μου...
για να ορίσω τις διαστάσεις του σήμερα...
και η σκέψη μου να καθορίσει στο όλον που αναζητώ...
μέσα  από τις άσκοπες διαμάχες πνεύματος και υλικών..
Και πίσω από όλα ένας θάνατος...
Οριστικός ή μεταβατικός ...
Εναλλαγή της φάσης...εναλλαγή της φύσης...
Πνεύμα,ψυχή και σώμα...
Μεγαλοσύνη μιας υπέρβασης των καταστάσεων,
των λόγων και του αύριο...
Πάλι ...να ξεπεράσω το βρόμικο μυαλό μου...
και τα σκουπίδια του γύρω διαστήματος...
Ταξιδεύω...ζω ... μέχρι να φύγω....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΗΡΕΜΑ

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΗΡΕΜΑ
Μια μέρα που θα κάνει κρύο...
θέλω να ανοίξω την πόρτα της καρδιάς σου...
και ζέστη να σου δώσω...
Μόνο για σένα...
από συμπάθεια που η μάζα την αποκαλεί έρωτα...
Δεν θα σου πω...
ούτε μωρό μου ,ούτε μωράκι μου...
Όμως θα σαγαπώ...
και εσένα θα σκέφτομαι...
Εσένα μόνο..
Με έγνοια ,με ψυχή....
'Ετσι απλά και ήρεμα...
Αλήθεια πότε θα μάθουμε,
 να αγαπάμε απλά και ήρεμα;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
Έπεα πτερόεντα στους ανέμους ,
της στέπας και της θάλασσας...
Φλουριά και σπόροι ...
σαν τα λόγια που φεύγουν...
Και μαζεύονται και σκορπιούνται ...
Και φτάνουν...
Σε χέρια ...του καλού και του κακού...
Και από κει ταξιδεύουν ξανά....
και πάλι...
Μόνο στάσεις κάνουν...
Και κλαίνε ...
Γιατί μοιρολογούν την αδυναμία τους...
Που ενώ αγαπούν και θέλουν, να μην μπορούν..
αυτούς που πρέπει να βοηθήσουν ...
Και η ευχή στον ουρανό πηγαίνει...
με βαθύ αναστεναγμό...
Να χαν φτερά να πέταγαν...
στου δίκαιου τους δρόμους ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΡΟΜΟΣ ΕΥΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ

ΔΡΟΜΟΣ ΕΥΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ
Η θρυλική γραμμική μου ακολασία τελείωσε...
Έπεσε σε στροφή...
Εγώ έστριψα μα αυτή όχι....
Γκρεμίστηκε...
Κι αν έκλαψα;
Ήταν από εγωισμό ...
Μα μέσα μου γελούσα ..
Ανάσα πήρα...
Οι στροφές  γεννούν  σοφία...
και οι ευθείες την ανία...
Δρόμος...ευμετάβλητος ...
Συνεχίζω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ
Βουλιάζει την μνήμη του αγνώστου,
ο ρυθμός της πρώτης ημέρας το κόσμου...
Φύλαξε τον ήλιο στην τσέπη σου...
θα σου χρειαστεί μια μέρα μέσα στο χειμώνα...
που οι πάγοι θα καλύψουν το χώμα..
και τα σύννεφα τον ουρανό...
Όταν οι ανάσες θα κόβονται απ το κρύο κι απ το φόβο...
Κάνε το καταφύγιο σου...
για ΄σένα,για την αγάπη σου...
μα προπαντός για τις ιδέες σου...
Η μεγάλη νύχτα είναι κοντά...
η νύχτα του Νέρωνα και των μαχαιριών ...
μπορεί και των κρυστάλλων ...
Να είσαι έτοιμος...
Βρες τη φωτιά του Προμηθέα ...
Μην τη σβήσεις ...
Μόνο φέρε και άλλους κοντά της...
Πάρτε ενέργεια και διδάξτε τον κόσμο..
να είναι ελεύθερος...
Εκεί στα καταφύγια ,που άλλοι τα λέγαν κατακόμβες...
Και η ελευθερία κρυμμένη σε σπιρτόκουτα ..
θα αντέξει,και θα θριαμβεύσει...
Όταν ο κρυμμένος ήλιος θα βγει
κατακόκκινος από το αίμα αθώων ...
Που θα στάξει στο χώμα ...
και θα ανθίσει νέα ζωή...
Φύλαξε την τη ζωή...μην σου την πάρουν πίσω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Το Άξιον Εστί - Δοξαστικόν

Το Άξιον Εστί - Δοξαστικόν 

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

Η στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα
ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος
οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες
η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε
που σηκώνουν το πέλαγος σα Θεοτόκο
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας
οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια
οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι
και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Ο Μαϊστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος
η Τραμουντάνα, η Όστρια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο
ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι.

ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο
τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία
τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια

Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα-φλόκο
Στο γαρμπή τ' αρμενίζοντας πόντζα-λαμπάντα
έως όλο το μάκρος τους τ' αφρισμένα
με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος
η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη
η Κως, η Ίος, η Σίκινος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
αντίκρυ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι

Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι
ένα πούπουλο ύπνου που ανεβαίνει
το σβησμένο χρυσάφι μες στους πυλώνες
και το κόκκινο άλογο που δραπετεύει

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη
των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης
ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ' αλώνια
ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε :

ΧΑΙΡΕ η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία
Χαίρε της ερημίας των νήσων η Αγία

Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο
Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των κήπων
Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή
Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χώμα που ανεβάζει
μιάν οσμή κεραυνού σαν από θειάφι
του βουνού ο πυθμένας όπου θάλλουν
οι νεκροί άνθη της αύριον

Μιας νυχτός Ιουνίου η νηνεμία
γιασεμιά και φουστάνια στο περιβόλι
το ζωάκι των άστρων που ανεβαίνει
της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπίας
τα κορίτσια οι παραπλανημένες Πλειάδες
τα κορίτσια τ' Αγγεία των Μυστηρίων
τα γεμάτα ως πάνω και τ' απύθμενα

Τα στυφά στο σκοτάδι και όμως θαύμα
τα γραμμένα στο φως και όμως μαυρίλα
τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι
τα ηλιόβόρα και τα σεληνοβάμονα

Η Ερση, η Μυρτω, η Μαρινα
η Ελενη, η Ρωξανη, η Φωτεινη
η Αννα, η Αλεξανδρα, η Κυνθια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναίτιο δάκρυ
ανατέλλοντας αργά στα ωραία μάτια
των παιδιών που κρατιούνται χέρι-χέρι
των παιδιών που κοιτάζουνται και δε μιλιούνται
Των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν αιώνων θλίψη
το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και το μάλλινο έρημο μέσα στ' αγιάζι

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει 
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το "νυν" και ποιό το "αιέν" του κόσμου :

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδόπτερων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η Πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο Μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου

Νυν Νυν το μηδέν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !
 Οδυσσέας Ελύτης

ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ

ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ
Δεν γνώριζε...
Αυτή είχε φύγει...σαν πνεύμα...
Έμεινε μόνο ένα τσουβάλι σάρκες και κόκαλα ...
Όσο κι αν την αγαπούσε, αυτή ήταν αλλού...
Αναζήτησε  μια άλλη ευκαιρία μα δεν...
Μόνος...
Καλύτερα...μπορεί...;
Περιμένει...πρέπει να περιμένει...
Κάποιο περαστικό ...
Άνθρωπο ή έρωτα....
Βρέχει....
Σταγόνες....κυλούν στο πανί της ομπρέλας...
Την κλείνει...
Ποτίζεται ...σαν αμπέλι το χειμώνα..
Και ο καρπός;
Στο μέλλον ...΄
Σταφύλι ,φιλί ή και έρωτας ή και αγάπη...
Μα το μαντείο δεν υπάρχει πια...
Παρά μόνο ζωή ,δημιουργία και θάνατος...
Και έκανε το επόμενο βήμα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΩΝΤΑΝΗ- ΝΕΚΡΗ(ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ)

ΖΩΝΤΑΝΗ- ΝΕΚΡΗ(ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ)
Αγαπώ μια ...ζωντανή -νεκρή....
Ζωντανή σαν σώμα...
Νεκρή από συναισθήματα...
Κι όμως την αγαπώ...
Είμαι τρελός ...μα όχι ο μόνος...
Κάθε μέρα ,κάθε ώρα...
ζωντανοί-νεκροί ερωτεύονται...
Λεν η δικαιοσύνη ειν τυφλή...
Όχι ...είναι στιγμές που κρυφοκοιτάζει...
Τυφλός είναι ο έρωτας...
Και χωρίς να βλέπει πλάθει...
μικρούς ανεκπλήρωτους έρωτες...
Παρακαλώ την θεά γεωμετρία ...
να βρει τον τρόπο...
που θα συμπληρωθεί το ανεκπλήρωτο...
ΑΠΣΟΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΥΦΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΑΟΡΙΣΤΟ

ΤΥΦΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΑΟΡΙΣΤΟ
Ταξίδι με κλειστά μάτια...
Δεμένα με μπλε πανί...
Προορισμός άγνωστος...
Ίσως...
Ίσως μια παραλία;
Ίσως μια κορυφή;
Ίσως ένας έρωτας;
Ίσως ο θάνατος;
Ίσως το τίποτα...
Ένα τίποτα..τόσο γεμάτο...
Με τόσα θαύματα,
όσα τα αστέρια του ουρανού...
Παιδιά και άγγελοι να τραγουδούν...
Πριν το τέλος της απόλαυσης ..
σε χρόνο αόριστο...
Ένα τίποτα πολύχρωμο...
σαν τη στολή του πιερότου ...
Εκμεταλλεύομαι αυτό το τίποτα...
το τόσο μυστήριο και δημιουργικό..
Και σμιλεύω χαμόγελα έρωτες ...
Φιλιά,δάκρυα και συναισθήματα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Μ.Σ. ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

Μ.Σ. ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ
Αλήθεια;
Ντρέπεσαι να πεις πως είσαι μόνος...
Πιστεύεις πως σαγαπουν;
Εσύ αγαπάς;
Την μοναξιά σου την αγαπάς;
Διεκδικείς την συντροφιά;
Ναι...Μυστικά ,πολύτιμα...ερωτικά...
Ποτέ πληθωριστικά ...ποτέ στις εκπτώσεις...
Η μοναξιά και η συντροφιά θέλουν ποιότητα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΧΗΜΑΤΑ ΑΠΛΑ

ΣΧΗΜΑΤΑ ΑΠΛΑ
Σχήματα πολύχρωμα ...
Φωτεινά και σκοτεινά...
Στην γη...στον ουρανό...
Με απλό περίγραμμα...
Ζητώ το απλό....
Ζήτω το απλό...
Χάσαμε τον χρόνο τον πολύτιμο...
Στο λαβύρινθο ....
Βγαίνω από εκεί....
Γραμμές τραβώ...
Όσο πιο ίσιες μπορώ ....
Τώρα ξέρω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΡΙΣΗΙΔΑ

ΒΡΙΣΗΙΔΑ
Με φέραν να πολεμήσω σε ένα λάθος πόλεμο....
Για τα μάτια μιας γυναίκας και για το χρυσάφι ...
Άδικο και  άτιμο...
Να σκοτώνω ακόμη και αμάχους και άσχετους...
Και αυτοί να ζουν την καλοπέραση ταξιδιού αναψυχής...
Αηδίασα ...θυμώνω με τους θεούς και τον εαυτό μου...
Τι κι αν ξέρω τον πόλεμο...δεν τον αγαπώ και δεν τον θέλω...
Η οργή μου ξεχειλίζει ...πάθος ασυμβίβαστο...
Πόλεμος για τον πλούτο τον Ατρειδών ...
Και όταν κοντά σου βρήκα την ηρεμία και την αγάπη...
Έστειλαν να σε πάρουν πίσω...
Όχι...εδώ θα μείνεις μαζί μου κι εγω μαζί σου...
Μακρυά από τις σφαγές των βασιλιάδων τους...
Να υμνήσουμε τον έρωτα και την ειρήνη...
Βρισηίδα κόρη του αίθριου καιρού και της πραότητας ...
Τίμια φωνή ,αγάπης, σοφίας,αίσθησης, αξιοπρέπειας ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΔΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΑΝΔΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ
Άνδρας -Γυναίκα...
Η πίστη στην αιωνιότητα της φωτοστόλιστης στοάς του χειμώνα...
Διέξοδος στην πρόοδο φύσης και θέρους ....
Ευλογία τάματος στο άγνωστο ...
Άνδρας -Γυναίκα...
Μονομαχία στην απόχη της διαιώνησης του δρόμου ,της σκόνης...
Έρωτας-Θάνατος στην βροχή της κοσμικότητας ...
Με λάμψη φθοράς και αφθαρσίας...
Άνδρας -Γυναίκα...
Κλουβί και φυλακή του βασιλείου των αντιθέτων .....
Κεφαλή πορείας στην άβυσσο της καρδιάς...
Γάμος ημέρας με νύχτα....
Άνδρας -Γυναίκα...
Σύμπραξη όγκου κι ορμής με την σοφία....
Νησιά του Αιγαίου και του Ιώνιου πελάγους ...
Ο Άρης,η Αφροδίτη,ο Ένας και η Δυο....
Άνδρας -Γυναίκα...
Κρεβάτι όμορφο της γένεσης του σεμνού προκλητικού Διόνυσου ...
Εξίσωση του αντιθέτου...
Ανάσταση παρθένου τόπου στο τότε....
Άνδρας -Γυναίκα...
Χωράφι του Οκτώβρη,που οργώνεται για να παράξει....
Καρπούς από σπόρους βροχόδεντρου ...
Υγρό εκτεθειμένο στον βόρειο άνεμο.....
Άνδρας -Γυναίκα...
Κορίτσια στα λευκά να χορεύουν στον ήλιο....
Αγόρια με μαυρισμένα μπράτσα σε κυνήγι ιδρώτα....
Και οι φωνές στον ουρανό να πάνε....
Άνδρας -Γυναίκα...
Πανηγυρίζων Ναός στο μέσον του κάμπου....
Υμνώντας τη Θεά του....λέγοντας χαίρε...
Και τα βουνά δακρύζουν....
Άνδρας -Γυναίκα...
Έρωτας και θέριεμα αγάπης ....
Ανάσες  δροσιάς που κάνουν το ξερό καλάμι να ανθίζει...
Νέα ζωή...ανάσταση...
Άνδρας -Γυναίκα...Μύθος....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ