ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ

ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ
Δεν γνώριζε...
Αυτή είχε φύγει...σαν πνεύμα...
Έμεινε μόνο ένα τσουβάλι σάρκες και κόκαλα ...
Όσο κι αν την αγαπούσε, αυτή ήταν αλλού...
Αναζήτησε  μια άλλη ευκαιρία μα δεν...
Μόνος...
Καλύτερα...μπορεί...;
Περιμένει...πρέπει να περιμένει...
Κάποιο περαστικό ...
Άνθρωπο ή έρωτα....
Βρέχει....
Σταγόνες....κυλούν στο πανί της ομπρέλας...
Την κλείνει...
Ποτίζεται ...σαν αμπέλι το χειμώνα..
Και ο καρπός;
Στο μέλλον ...΄
Σταφύλι ,φιλί ή και έρωτας ή και αγάπη...
Μα το μαντείο δεν υπάρχει πια...
Παρά μόνο ζωή ,δημιουργία και θάνατος...
Και έκανε το επόμενο βήμα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ