ΜΙΑ ΜΝΉΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΎ

ΜΙΑ ΜΝΉΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΎ
Μικρό παιδί σε θυμάμαι...
Και τότε καλοκαίρι...
Πρώτη φορά που με συγκίνησε γυναικεία όψη ...
Δευτερόλεπτα βρέθηκες εμπρός μου...
Κατά λάθος ....
Με το ελάχιστο μαγιό σου...
Δεν ξεχνώ τα βαμμένα ξανθά μαλλιά σου...
Τα πράσινα μεγάλα σου μάτια....
Και η επιδερμίδα σου μαύρη ψημένη απ τον ήλιο...
Τα μεγάλα σου στήθη προσπαθούσαν,
 να σκίσουν τα δυο μικρά πανιά
στα χρώματα της τίγρης που προσπαθούσαν
να τα συγκρατήσουν.
Μια κοιλία έργο τέχνης αγαλματένια ,
συμπλήρωνε  την ομορφιά σου.
Τα πόδια σου τορφαντά και ατέλειωτα
κρατούσαν το υπερήφανο σώμα σου όρθιο...
Και στο κέντρο ένα τιγρέ πανακι να κρύβει
αυτό το λίγο το ελάχιστο μα τόσο ποθητό ...
Με ίχνη χνουδιού στην άκρη....
Σε κοίταξα...με κοίταξες...
και παραμέρισες το εμπόδιο....
Κατέβασα τα μάτια με ντροπή..
κατακόκκινος ...
Γέλασες ...κι έφυγα...
Δεν έμαθα ποτέ το όνομα σου...
μα δεν σε ξεχνώ...
Και τώρα που να σαι;
Πως να σαι;
Χρόνος που κύλησε ...
Χάραγμα παντοτινό στη μνήμη,
μέσα από μια αθωότητα
άλλων εποχών ...
APOSTOLO

ΦΡΆΧΤΗΣ

ΦΡΆΧΤΗΣ 
Ζωή στον φράχτη της μοναξιάς και της τρέλας...
Όταν ξεκίνησαν είχαν ελπίδες.
Για κάτι όμορφο και μια ζωή με άνεση.
Διέσχισαν μια ήπειρο,
σαν τους μύριους για να βρουν την θάλασσα..
Γνώρισαν τόπους και Λαούς..
Πολέμησαν κι αγάπησαν....
Πότε με κλάμα ,πότε με γέλιο...
Και μετά εγκλωβισμός ...
Πίσω από ένα φράχτη...
Σπάστε επιτέλους αυτό το φράχτη...
Σπάστε τον!!!!!!!
APOSTOLO