Τα κλειστά, πέτρινα σπίτια των χωριών, θυμίζουν τις πέτρινες καρδιές των ανθρώπων...
Οι σοφιστές, το είπαν λογική.
Οι επαναστάτες, το είπαν προδοσία.
Οι άγιοι, το είπαν απουσία.
Και οι ποιητές, το είπαν εξορία...
...
Ήταν πολύ ωραία η ζωή μας, για να ειν΄ αληθινή.
Και οι αποβάθρες, πάντοτε κίτρινες, από τον ήλιο και το θειάφι.
Και η οδός διαφυγής, μία και μοναδική...προς άγνωστα στρατόπεδα...
Νέοι, γέροι και γυναίκες στη σειρά, ψάχνοντας μιαν αιτία, για να γευθούν τη νέα τους ζωή.
Και γύρω τους, οι άνθρωποι - εγκέφαλοι και καταμετρητές δικαιωμάτων, που καταργήθηκαν...
Αυτός ο τόπος είπαν, πρέπει να πεθάνει...
...
Και δίπλα τους, ο άρχοντας, ο πρεσβευτής κι ο τραπεζίτης, να δίνουν τον ρυθμό του τέλους, μέσα από πολύχρωμα μεγάφωνα...
Άνθρωποι μόνοι, αρνούμενοι τους συνανθρώπους, κινούνται προς ένα κέντρο, που θα τους κάνει πλούσιους...
Πλούσιους και μόνους, μόνους και πλούσιους, χωρίς πατρίδα, χωρίς γειτόνους...
Μόνοι ...νεκροί...
Νεκροί...χυδαίοι...
Με την χυδαιότητα τους, να πατά τις ψυχές των άλλων νεκρών...
...
Και ο Προφήτης σκέφτηκε, τι το προτιμότερο;
Ο ηθικός ο θάνατος ή η εξορία της λύτρωσης;
Και τότε είδε την άνοιξη, να σέρνει την ψυχή του, στον τάφο της αδιαφορίας, αφήνοντας πίσω τις αμαρτίες του τεχνολογικού χρήματος...
Αυτές οι ζωές, που χάθηκαν στον τάφο μιας χώρας, ζητούν ένα χαμόγελο και μιαν επιστροφή.
Η εκδίκηση, είναι αίσθημα βαρβάρων...
Ο κόσμος προχωρά...
...
Και να ο ήλιος...
Ο ήλιος της χώρας των ανθρώπων...
Όταν χαθεί ο ήλιος, θα χαθούν και οι τύραννοι...
Γιατί ο ήλιος, ανήκει στα παιδιά...
Δεν αντέχουν τα παιδιά οι τύραννοι και κυβερνούν με τον τρόπο του Ηρώδη...
Γιαυτό διατάζουν τον "αρχάγγελο του σκότους", να βάψει όλα τα τζάμια των σπιτιών, μαύρα...
...
Κοιτάζοντας την ηρεμία του Προφήτη, απαντώ με την οργή μου.
Εκείνος ξέρει, εγώ όχι...
Εγώ βλέπω μόνο ένα τέρμα και μόνο λύπης δάκρυα κυλούν απ΄ τα μάτια μου.
Είναι και του Νόμου τα χημικά...
Όταν τα δάκρυα σταματήσουν να είναι χημικά, θα ειν΄ η ώρα της επανάστασης...
Ως τότε, η οργή θα απορροφά την αδικία...
...
Σ΄ αυτό τον τόπο, την επανάσταση, την κάνει πρώτα η φύση...
Μετά η σοφία των προγόνων και τα άψυχα υπολείμματα μιας δόξας, που τους τυράννους τρομάζει...
Κι έτσι τα γραβατωμένα τέρατα του Βορρά και της Δύσης, βλέπουν τον Παρθενώνα, να γίνεται φωτιά και να τους καίει.
Και τον Ναό του Ποσειδώνα, να γίνεται θάλασσα και να τους πνίγει...
Τότε, μεσ΄ την απόγνωση τους, βλέπουν τον Σωκράτη να δικαιώνεται...
Και να γίνεται φως, που δείχνει το μέλλον...
...
Αυτή η ζωή μέσα στον τάφο, είναι γλυκιά...
Όταν ξέρεις, πως ότι όμορφο υπάρχει στη γη, είναι δικό σου...
Τότε, δεν φοβάσαι την ανάσταση, όπως φοβούνται οι άλλοι...
Μόνο μαθαίνεις και γίνεσαι σοφός...
Και δεν μοιράζεις την ψυχή σου, στους διαβόλους του εμπορίου και της εξουσίας των ξένων πρεσβειών...
...
Αυτό, με δίδαξε ο Προφήτης, στις ώρες του σκληρού καθαρτηρίου, εκεί που η ευθύνη έγινε σοφία και οι πειρασμοί, απορρίψεις...
Και αυτός είναι ο δρόμος, μέσα στον οποίο προχωρώ...
"Η δια της σοφίας ανάσταση..."
Γιατί και για να γίνει επανάσταση, χρειάζονται άνθρωποι σοφοί...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
