ΕΥΑ

ΕΥΑ
Στου αμπελιού,
τα κόκκινα φύλλα του φθινοπώρου ,
κάθισε η Εύα.
Και κοίταξε τον ουρανό.
Και είδε τα άλογα να καλπάζουν.
Και είδε τον ήλιο να περνάει .
Κάπου στην άκρη ο έρωτας.
Κάπου στη μέση ο θάνατος.
Κάπου στο βάθος της καρδιάς η αγάπη.
Δυο πουλιά πέταξαν.
Και την συντρόφεψαν ,
εκείνες τις μόνες ώρες.
Σύννεφο καλοτάξιδο την πήρε.
Και ξάπλωσε.
Και κοιμήθηκε.
Και μπήκε στο όνειρο.
Τον είδε.
Πίσω από καφέ γραφείο.
Μέσα σε γκρι ουρανοξύστη.
Σαν άγιος στην κόλαση.
Σαν  πρίγκιπας στη λάσπη.
Τον αγαπάει.
Σκύβει πάνω του,
και γλυκό φιλί του δίνει.
Και μπαίνει στην αγκαλιά του,
σαν το μικρό πουλί στη μάνα του.
Μαζί στο σύννεφο ,
μόνοι τους.
Ταξιδεύουν μέσα στον έρωτα.
Ταξιδεύουν στο μέλλον.
Ταξιδεύουν στη ζεστή πλευρά του χειμώνα.
Μέχρι το φιλί να γίνει άρωμα.
Και να μυρώσει το νέο κόσμο,
τη νέα άνοιξη.
Που τρέχει η βροχή των κοχλιών.
Στα ξανθά μαλλιά της.
Στου ανάγλυφο του στήθους της.
Στο κορμί της φωτιάς.
Φεύγοντας και κυλώντας και πλέοντας .
Στην πιο ζεστή λίμνη.
Στην πιο ζεστή θάλασσα.
Στο πιο ζεστό στήθος.
Στο στήθος της Εύας.
Της ερωτευμένης ,
της γυναίκας.
Που πάτησε την αμαρτία.
Και αποθέωσε τον έρωτα.
Ανθίζει και μιλά.
Καρπίζει και εξαφανίζει το άσχημο.
Είναι η Εύα που αγαπώ.
Κι ας έχει άλλο όνομα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ
Νέα φωνή,
στο νέο κάμπο
με τις μυρμηγκοφωλιές .
Νέα απόλαυση,
με ήλιο μέσα στο καταχείμωνο,
στην πολυθρόνα πίσω από τα τζάμια του δωματίου.
Λευκό το χιόνι ,
χρυσή η άμμος και κίτρινη η μαντζουράνα της γλάστρας.
Πεδίο ανάπαυσης,
πεδίο δράσης της μέρας,της νύχτας.
Κι ο χρόνος βουβός.
Σωπαίνει.
Αφήνει όνειρα και τραγούδια,
σαν ίχνη ,
σαν σημάδια από μπλε πεπόνια.
Τα τζάμια γυαλίζουν,
τα μάτια κοκκινίζουν.
Ο αέρας ζωγραφίζει ,
με μπογιά την σκόνη,
το σχέδιο του μαγικού χωριού.
Παραίσθηση του σήμερα,
σε μυαλό που τρέχει
και που πηδά εμπόδια και λίμνες.
Μέχρι  να βρει τις θάλασσες.
Μέρα χειμώνα.
άγνωστη
μα ίδια .
Σαν κάθε Κυριακή,
σαν κάθε γιορτή ,
σαν κάθε αργία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΗΝΣ

ΛΕΥΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΛΕΥΚΟ ΠΟΙΗΜΑ
Όταν το χωριό κοιμάται...
Λίγο πριν ξημερώσει......
Γίνεται το θαύμα...
Χιονίζει...
Λευκό το ποίημα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΡΑΔΥ

ΒΡΑΔΥ

Βράδυ χειμώνα ...

με ατέλειωτη μοναξιά...

Βράδυ εντός...

με πολύ σκοτάδι...

Βράδυ κρύο...

χωρίς έρωτα...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΧΕΙΜΩΝΑ
Πρώτη ημερα χειμώνα...
Πρώτο χτύπημα στην καρδιά...
Πρώτη ελπίδα υπομονής και αντοχής...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΒΡΟΧΗ
Βρέχει....
Σαν τι άλλο να θέλει ένας ποιητής...
Βροχή ,αγάπη και έμπνευση.....
Γιαυτό αγαπάω τη βροχή...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΚΑΤΩΓΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ
Στα κατώγια του χειμώνα και της λάσπης...

Οι της άλλης ζωής οι έρμοι ...μόνοι...

Γράφουν της ποιότητας ζωές...

Βλέπουν σταγόνες...βλέπουν σύννεφα...

Βλέπουν δρομείς που τρέχουν...

Βλέπουν φτώχεια και αγάπη...

Σβήνουν την μέρα τους....

Με ένα ποτήρι ούζο..ή λίγο ταπεινό κρασί...

Με 3 ελιές και λίγο φέτα...

Μιλανε...συζητούν και επικοινωνούν...

Είναι φτωχοί μα χαμογελάνε...

Και μαζί θε νά ναι 

Μαζί στην υπόγα...

Μαζί στην πίστη....

Μαζί στον έρωτα...

Έτσι στις νέες γειτονιές ...

Έτσι στις νέες τις γενιές...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Άρωμα αμαρτίας...

Γεύση αγάπης...

Αποτέλεσμα έρωτας...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ
Τέσσερις πλανήτες στον επίπεδο ουρανό του Αυγούστου...
Στο χτύπημα του οριζόντιου άξονα της πλεύσης του ποταμόπλοιου ...
στην πορεία αγνώστου ποταμού...
στην αφροσύνη του μήλου...
Χθες έσβησε το φως της πληγής ...
Σήμερα άναψε το φως της ανανέωσης...
και φύσηξε ο αέρας της ανάβασης ...
στο μεγάλο βουνό  που βαστάει τον κόσμο....
Όρια άγνωστα ...
και στο δρόμο χωριά έρημα...
Αναζητώντας τα νησιά ...
Αναζητούμε την ομορφιά και του πελάγου την δόξα...
Χαράζει...
Και το  νέο φως ξανάρχεται...
στους δρόμους έξω από τα τείχη της Ιεριχούς ...
Που δεν υπάρχουν.....
Που δεν υπήρξαν...
Δρόμοι ελεύθεροι για κατακτήσεις....
Σαν τα πουλιά θα πετάξουμε ...
Σαν τα λουλούδια θα ανθίσουμε...
Γυρνώντας το κλειδί της λάμψης...
Ανοίγοντας  την πόρτα της σπηλιάς των πειρατών...
Ανοίγοντας την πόρτα της καρδιάς μας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ

ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ
Όταν η καρδιά γίνεται γίνεται πέτρα....
δεν υπάρχει γυρισμός ...Νέμεσις...
Κόμης Μόντε Κρίστο...ή λάθος...

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
Σαν τον ήλιο που χάνεται...
Σαν το καλοκαίρι που φεύγει...
Η γαλήνη και τα χρώματα...
στολίζουν το δωμάτιο ...

Το δωμάτιο που έψαλε ο έρωτας ...
ύμνο σε δύο γυμνά κορμιά....
που αγαπήθηκαν και χόρεψαν...
το χορό της ψυχής και των συναισθημάτων...

Στο χρόνο που διαρκεί η μέθη ...
και η φωτοσύναξη  των Αγίων των νησιών...
των πλανητών και του πελάγους ...
με τα νερά που γεννήθηκε το σώμα του θάμπους...

Μια μέρα που θα διαρκεί για πάντα...
σαν όραμα...σαν όνειρο...σαν αεράκι δροσερό...
στην παραλία με τα άσπρα βότσαλα ...
με τη σπηλιά...που κρύβει νερό αθανασίας...

Μυστικό...σαν την ανατολή του ήλιου το χειμώνα...
και ζεστό σαν της γυναίκας το στήθος.....
και γλυκό σαν της γυναίκας το δάκρυ...
στο βάθρο της αγκαλιάς  του άνδρα...

Ανάλαφρη σκέψη που δονείται από χτύπους καρδιάς...
και πετά ελεύθερη στον άνεμο...
δίνοντας πνοή στα ενωμένα στόματα στο σχήμα του φιλιού....
ανάμεσα στα σύννεφα..που αγαπάνε τη πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη....

Αγάπη μου ...αγάπη μου ...αγάπη μου...
στον αιώνα της ποίησης...στον αγώνα του πάθους....
δοξάζω την ψυχή σου...δοξάζω το σώμα σου...
και ρέω σαν μέλι ...γλυκαίνωντάς σε...αγαπημένη μου ύπαρξη....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟΡΓΗ

ΣΤΟΡΓΗ
Μια από τις ημέρες , που περάσαν σε είδα ...
και τότε στην καρδιά μου μίλησε ο έρωτας....
Η φαντασία μου ταξίδεψε...

Kι έκλαψα...όχι από πόνο....
Από στοργή κι αγάπη έκλαψα...

Σ αγαπώ από την πρώτη ματιά...
μέχρι την τελευταία μας αναπνοή...

Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου...
στην τρυφερή αγκαλιά σου...

Την ώρα που το ρολόι θα δείχνει έρωτα...
Την μέρα που ο κόσμος θα πιστέψει στην αγάπη...
Το χρόνο που οι ψυχές μας θα γυρίσουν τον κόσμο πετώντας...

Μέσα στις αισθήσεις που θα χάνεσαι....που θα χάνομαι...
Στο ανατριχιαστικό πάθος του ερωτικού άλματος...
των αναπνοών ...των δακρύων ...και της πίστης....

Στοργή... και φιλιά ...και εσωτερικός άνεμος...
στην επαφή των πόλων της αγάπης...

Σ αγαπώ όπως ο ουρανός τα αστέρια..
όπως η έρημος την άμμο ...

Έρχομαι μέσα στην καταιγίδα ....
να σε σκεπάσω μην βραχείς και μην κρυώσεις...

Έρχομαι σαν γράμμα και σαν πρόταση...
σαν ένα σ αγαπώ ,γραμμένο σε ολόλευκο τοίχο....

Έρχομαι στο μικρό στο ταπεινό σου δωμάτιο...
εκεί που γίνονται τα θαύματα.....

Μια από τις μέρες που θα έλθουν....
η καρδιά μου θα σου μιλήσει....
Δεν θα ΄ναι φαντασία....
Αγάπη θα ΄ναι
Στοργή θα ΄ναι
Κι έρωτας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΑ....

ΕΝΑ...
Να τη η ηλιοπρόβλητη μούσα του ονείρου...
Η ερωμένη του ήλιου....

Γυμνή στην αδειανή παραλία της ιερής αμαρτίας...
Στην ζεστή αναζήτηση της χρυσής δέσμης του ήλιου...πάνω στο ξέσκεπο κορμί...
Το στολισμένο από ζεστές φράουλες ...και μυρωμένες ..μπλε λεβάντες...

Γυμνή στο  καφέ χώμα του φθινοπώρου ....
Στην αναζήτηση... της δροσοσταλιάς του σύννεφου ...
πάνω στην απόλυτη αίσθηση της όμορφης σάρκας...
Την ζωγραφισμένη με πλουμιστά στήθη....και ολόλαμπρα ...μικρά σμαράγδια....

Γυμνή σε αγκαλιά έρωτα...
Στην συναρπαστική αναζήτηση του πιο όμορφου πάθους ....
πάνω στην επαφή  του κενού...και του χρονικού της ενώσεως .....
Στην τελική συνάντηση... αγάπης της στιγμής ...και των ορίων του χρόνου.....

Να τη η αγαπημένη γυναίκα....
Να τη η ύπαρξη της άνοιξης του μυαλού....
Η φέξη της τέλειας θαυμαστής μνήμης....
Η απόλαυση της ηδονής και του βάθους της ψυχής μας....

Σε τέσσερα μάτια...σε τέσσερα χέρια...
Σε δύο γλώσσες...
Εσύ κι εγώ....

Και τα πάντα γύρω να δοξάζουν...

Η θάλασσα του Πόντου... και τα βουνά του Φόβου....
Ο ήπιος άνεμος και η θύελλα....
Η ανεμώνη και το χρυσάνθεμο...

Γιατί σαγαπώ....γιατί σε λατρεύω...
Γιατί είμαι εδώ....γιατί είσαι εδώ...
Γιατί είμαστε ένα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΛΗΞΗ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ

ΛΗΞΗ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ
Βροχή και έμπνευση....
στα μάτια σου μελαχρινή ...
Ζωμός από φίλτρο του έρωτα...
Μαγεία ακόλαστης φαντασίας...
Ακτίνα τεχνητού φωτός ...
στο στήθος σου η ρωγμή...
Το μάτι της θύελλας ...
και της γρήγορης νύχτας του χειμώνα...
Γεύση αγάπης στα ροδοπέταλα,
του γνήσιου...του δέρματος...
του χωραφιού με τα αιώνια στάχυα...
Γεύση από αμαρτία...
στις δυο βουνοκορφές...
με τη χαράδρα στο κέντρο...
Ερωτική άνθηση ...
στο χώρο που πρέπει...
στο χρόνο που πρέπει...
στο εφηβικό όνειρο της ολοκλήρωσης...
Και η βροχή συνεχίζεται...
και η βροχή τελειώνει....
Λήξη συναγερμού...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ

ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ
Έξι το απόγευμα...
Στάση λεωφορείου...
Βρέχει...
Και σήμερα εκεί...
Μόνος ...μόνη....
Ανάγκη...
Ανάγκη έκφρασης...
Ανάγκη αγκαλιάς ...
Εσωστρέφεια ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ