ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ

απλά ντυμένη
το χαμόγελο της απλό
...
η υπερβολή και η πολυπλοκότητα
ποτέ τους δεν ορίζουν
της ομορφιάς τη σημασία
...
γιαυτό και δεν αρκεί
ένα και μόνο βλέμμα
για να γνωρίσεις
αν αυτό που βλέπεις
μέσα του έχει έρωτα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ

μέσα από ένα χαμόγελο
και δυο μάτια
που κρύβουν την μελαγχολία τους
στην ομορφιά
αντιλαμβάνομαι
την αξία της γυναίκας
που κάθεται απέναντι μου
...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΑΜΠΟΥ

Είδα φεγγάρι κόκκινο, στης θάλασσας το κέντρο,
και την αγάπη να πατά, πάνω σε κάμπου δέντρο.

Κουράστηκε στον ουρανό ζητά φύγει τώρα
στον έρωτα να κοιμηθεί όταν περνά η μπόρα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Συντάχτηκαν με τον διάβολο, όταν ο Κύριος , τους μίλησε για κοινοκτημοσύνη.
Γιατί η αξία ενός σακουλιού γεμάτου με χρυσά γρόσια, είχε πιο μεγάλη αξία από του Θεού τα λόγια.
Και ας έφευγαν προς τον ουρανό, ψυχές από φίλους και αδελφούς, που χάθηκαν από λεπίδι φεουδάρχη.
Όταν ο χρόνος έδειξε το τέλος του για κείνους, στο ταξίδι τους προς τα ουράνια, δεν κατόρθωσαν να πάρουν ούτε ένα, από τα χρυσά τους γρόσια.
Και αφού τα λόγια του Θεού, δεν μάθανε ποτέ τους, έμειναν χρόνια να χτυπούν την πόρτα του Παράδεισου.
Δεν θα άνοιγε ποτέ για κείνους.
Ο χρόνος πια έτρεχε μόνο για κείνους που την αγάπη έμαθαν καλά...Κι ας πείνασαν κι ας πόνεσαν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Όταν η φυγή, έγινε ο μόνος τρόπος σωτηρίας,
η Πόλη, είχε ήδη πέσει.
Οι χρησμοί, είναι δρόμοι, χωρίς τέλος,
που όταν ο Κύριος τους διάβασε,
ευλόγησε αμέσως τον Σταυρό του
και ξεκίνησε να κάνει τα πρώτα βήματα του,
στην ανηφόρα της αλλαγής του κόσμου.
Το χώμα και ο ουρανός, είναι ιδιοκτησία μιας ματαιότητας,
που θέλει πάντα να μπορεί να κυβερνάει τον κόσμο,
με μοναδικό της μέσον, την μαύρη μαγεία της εξουσίας.
Στο δρόμο Του, μια όμορφη γυναίκα, του ζήτησε "συγνώμη".
Εκείνος, αρκέστηκε στο να της δώσει μια ευλογία,
λαμβάνοντας τα δάκρυα της ως αντίτιμο.
Και συνέχισε το βάδισμα του, προς αυτό που οι προφήτες είπαν "τέλος".
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ