ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Όταν η φυγή, έγινε ο μόνος τρόπος σωτηρίας,
η Πόλη, είχε ήδη πέσει.
Οι χρησμοί, είναι δρόμοι, χωρίς τέλος,
που όταν ο Κύριος τους διάβασε,
ευλόγησε αμέσως τον Σταυρό του
και ξεκίνησε να κάνει τα πρώτα βήματα του,
στην ανηφόρα της αλλαγής του κόσμου.
Το χώμα και ο ουρανός, είναι ιδιοκτησία μιας ματαιότητας,
που θέλει πάντα να μπορεί να κυβερνάει τον κόσμο,
με μοναδικό της μέσον, την μαύρη μαγεία της εξουσίας.
Στο δρόμο Του, μια όμορφη γυναίκα, του ζήτησε "συγνώμη".
Εκείνος, αρκέστηκε στο να της δώσει μια ευλογία,
λαμβάνοντας τα δάκρυα της ως αντίτιμο.
Και συνέχισε το βάδισμα του, προς αυτό που οι προφήτες είπαν "τέλος".
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ