Παρασκευή 3 Μαΐου 2013

Ο ΝΕΟΣ

Συνήθιζε να ψάχνει, για παλιά ξενοδοχεία.
Ήθελε πάντα, να μένει στο παρελθόν.
Ήθελε πάντα, να είναι Νέος.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ

ο ήλιος χάνεται
πίσω από τις λιτές πολυκατοικίες
της πόλης
...
ο θρίαμβος των μοντέρνων ρυθμών
ανασυνθέτει
την έννοια του ρομαντισμού
...
έτσι εμπνέονται οι νέοι ποιητές
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Α

ζω στιγμές
που έχω ξαναζήσει
...
μόνο
που τώρα γράφω
...
ένα μπαλκόνι
ένας δρόμος
και άνθρωποι
...
τελικά
κατάφερα να σώσω
τον χρόνο
...
εγώ κι ο Θεός
και η απόσταση μηδενίζεται
...
τώρα βλέπω καθαρά
πόσο μόνος ήταν ο Θεός
όταν δημιουργούσε
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΑΡΙΑ

κοίταξα τα μάτια της
...
το παρελθόν
που για εννιά μήνες
μεγάλωνε μέσα της
τώρα
ήταν καρφωμένο
πάνω σε μπλε σταυρό
...
είδα στα μάτια της
την μεγάλη απόφαση
...
ήταν πλέον η μάνα
όλων
των παιδιών της γης
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΡΕΤΡΟ

με μιας
θυμήθηκα τα ξενοδοχεία
που με πήγαινε - όταν ταξιδεύαμε -
μικρό η μητέρα μου
...
κάτι
σε οίκοι ευγηρίας
ή
κάτι σε αλήθεια
...
όταν
η αξιοπρέπεια συναντά την αλήθεια
το κέρδος είναι η μαγεία
της καλής αισθητικής
...
ρετρό
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

την ώρα
που γυρίζω και κοιτάζω
την ιερή παράδοση
...
οι στιγμές
καταγράφονται με δυσκολία
...
οι νεκροί
παίρνουν το μέρος της σιωπής
και ότι μένει
γίνεται ποίηση
...
αυτό θα πει
Μεγάλη Παρασκευή
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Γιατί ένα ταξίδι, βρίσκει το τέλος του,
Στην κορυφή ενός πανύψηλου βουνού.
Ενώ  ο έρωτας, τελειώνει στη θάλασσα
...
Είναι περιοχές, που διοχετεύουν τις γνώσεις,
Στην αίσθηση της προσμονής
...
Η υπόλοιπη ζωή, είναι ένα σύνολο συμπτώσεων.
Υπάρχουμε, σαν να μην υπάρχουμε
...
Ή επιστρέφουμε,
Γυρίζοντας τον κόσμο, στις εποχές της ζέστης.
Την στιγμή, που οι άγγελοι της μνήμης,
Δίνουν τέλος,στην αίσθηση της ύπαρξης μιας αμαρτίας.
...
Ο ρυθμός του αθώου βλέμματος,
Της καταπιεσμένης κόρης, έφερε σκέψεις σκοτεινές.
...
Ή μένεις,
Ή προχωράς...
...
Θαυμάζοντας, το άπειρον της τρυφερότητας,
Δεμένος, στο κεντρικό κατάρτι.
...
Είναι η ζέστη του κορμιού,
Είναι γυναίκα...
...
Ή μένεις,
Ή προχωράς...
...
Και χάνεσαι...
Και χάνεται...
Δεν χάνεται, γιατί είναι χρόνος,που περνά
Και ξαναγυρίζει, ασταμάτητα...
...
Η αγάπη είναι χρόνος....
Αυτό είναι...
...
Για την τελετή που τέλειωσε,
Μην ελπίζεις επιστροφή...
...
Δεν έμεινες...
Δεν έφυγες...
...
Τέλειωσε, σταματώντας ο χρόνος
Ένα, δυο, πέντε, δέκα, δευτερόλεπτα...
...
Ο ήλιος, πλέον δεν υπάρχει
...
Τον πήρανε μαζί τους,
Φεγγάρια κι αστέρια,
Δυο μάτια και δυο στήθη...
...
Έγραψες μόνο, μια παύλα στην φαντασία,
Κάνοντας το αίσθημα, έντονα παντοτινό...
...
Κι εκείνη, περιμένει τα μεσάνυχτα
Με τα μάτια,καρφωμένα στον ουρανό
Και τα χέρια στο στήθος,
Για να της πεις,
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ

Από το μοναστήρι της μεγάλης λίμνης,
Ακουγόταν το "Χριστός Ανέστη".
..
Κι εκείνη, μόνη, κεντούσε τον αέρα,
Με χαμένα χρόνια,
Δίπλα στον γέρο άρχοντα,
Που διάλεξε μικρή, για σύντροφο.
..
Τα χρόνια, χάθηκαν...
Και πίσω,
Γύρισαν μόνο τα χελιδόνια.
..
Ο αέρας, ερχόταν πλέον δροσερός...
..
Και από την άλλη μεριά της λίμνης,
Κάποιος, περίμενε να πέσει
Το άστρο της επιστροφής,
Προσμένοντας,,,
..
Γιαυτό, ονόμασαν τη λίμνη:
"Η λίμνη της προσμονής."
..
'Όταν μια γυναίκα κοιτάζει τον ουρανό,
Ένας άνδρας γίνεται αστέρι".
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ

Όταν είδε τον Άγιο εμπρός της, έτοιμο να της δοθεί,
Σκέφτηκε πως η απόλαυση της αμαρτίας
Και η δικαίωση της συγχώρεσης,
Είχανε βγει από την ίδια μήτρα...
Ήταν γυναίκα...
Και ήξερε να διαλέγει αμαρτίες.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Ήξερε καλά, πως ο πειρασμός έδερνε τους πόθους της, με το μαστίγιο, που το έλεγαν, ελπίδα ολοκλήρωσης.
Και αυτός ο κόσμος, γέμισε τερατογεννήσεις.
Δύσκολοι καιροί για όνειρα.
Μα εκείνη, είχε ταχθεί με τους ευαίσθητους.
...
Στους δρόμους, εκείνη την εποχή, γινόταν συγκρούσεις βίας.
...
Εκείνη, ήθελε τον εραστή της.
...
Και η βία, έκανε τη ζωή πεζή.
Και η βία, σκότωνε την ηδονή.
...
Πως να ανθίσει η αγάπη μες τη βία;
...
Κάποτε, την βρήκαν γυμνή, πάνω στο κρεβάτι της...
Νεκρή, να περιμένει το τέλος.
Το τέλος της βίας.
..
"Ανάμεσα στους μηρούς μιας γυναίκας, τελειώνει πάντοτε η έννοια της βίας."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ