ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Γιατί ένα ταξίδι, βρίσκει το τέλος του,
Στην κορυφή ενός πανύψηλου βουνού.
Ενώ  ο έρωτας, τελειώνει στη θάλασσα
...
Είναι περιοχές, που διοχετεύουν τις γνώσεις,
Στην αίσθηση της προσμονής
...
Η υπόλοιπη ζωή, είναι ένα σύνολο συμπτώσεων.
Υπάρχουμε, σαν να μην υπάρχουμε
...
Ή επιστρέφουμε,
Γυρίζοντας τον κόσμο, στις εποχές της ζέστης.
Την στιγμή, που οι άγγελοι της μνήμης,
Δίνουν τέλος,στην αίσθηση της ύπαρξης μιας αμαρτίας.
...
Ο ρυθμός του αθώου βλέμματος,
Της καταπιεσμένης κόρης, έφερε σκέψεις σκοτεινές.
...
Ή μένεις,
Ή προχωράς...
...
Θαυμάζοντας, το άπειρον της τρυφερότητας,
Δεμένος, στο κεντρικό κατάρτι.
...
Είναι η ζέστη του κορμιού,
Είναι γυναίκα...
...
Ή μένεις,
Ή προχωράς...
...
Και χάνεσαι...
Και χάνεται...
Δεν χάνεται, γιατί είναι χρόνος,που περνά
Και ξαναγυρίζει, ασταμάτητα...
...
Η αγάπη είναι χρόνος....
Αυτό είναι...
...
Για την τελετή που τέλειωσε,
Μην ελπίζεις επιστροφή...
...
Δεν έμεινες...
Δεν έφυγες...
...
Τέλειωσε, σταματώντας ο χρόνος
Ένα, δυο, πέντε, δέκα, δευτερόλεπτα...
...
Ο ήλιος, πλέον δεν υπάρχει
...
Τον πήρανε μαζί τους,
Φεγγάρια κι αστέρια,
Δυο μάτια και δυο στήθη...
...
Έγραψες μόνο, μια παύλα στην φαντασία,
Κάνοντας το αίσθημα, έντονα παντοτινό...
...
Κι εκείνη, περιμένει τα μεσάνυχτα
Με τα μάτια,καρφωμένα στον ουρανό
Και τα χέρια στο στήθος,
Για να της πεις,
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ