Η ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ

Από το μοναστήρι της μεγάλης λίμνης,
Ακουγόταν το "Χριστός Ανέστη".
..
Κι εκείνη, μόνη, κεντούσε τον αέρα,
Με χαμένα χρόνια,
Δίπλα στον γέρο άρχοντα,
Που διάλεξε μικρή, για σύντροφο.
..
Τα χρόνια, χάθηκαν...
Και πίσω,
Γύρισαν μόνο τα χελιδόνια.
..
Ο αέρας, ερχόταν πλέον δροσερός...
..
Και από την άλλη μεριά της λίμνης,
Κάποιος, περίμενε να πέσει
Το άστρο της επιστροφής,
Προσμένοντας,,,
..
Γιαυτό, ονόμασαν τη λίμνη:
"Η λίμνη της προσμονής."
..
'Όταν μια γυναίκα κοιτάζει τον ουρανό,
Ένας άνδρας γίνεται αστέρι".
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ