ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ
Η γηραιά κυρία Κλεονίκη ερωτεύθει σφόδρα τον πανέμορφο νεαρό Φρίξο...
Μια ,δυο , τρεις ...και την έπεσε που λέμε η Κλεονίκη στον Φρίξο....
Αλλά και του Φρίξου του άρεσε η κυρία ...και τα φτιάξαν....
Εθελοντές με έργο να κρατούν άσβεστη την φλόγα στο κοινωνικό σχόλιο-κουτσομπολιό...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ...ΕΝΩΜΕΝΟΙ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ...ΕΝΩΜΕΝΟΙ
Ουράνιο κρεβάτι ..απέναντι στην θάλασσα ...
Στο γαλάζιο της Λέσβου και του μακρινού Οπόρτο....
Σώματα.... και δροσερές αναπνοές....
Χαμόγελα...και ερωτικά δάκρυα...
Μεταφορά συναισθημάτων με αφή και ήχους αχνούς...
Μέσα σε λευκές και απαλές πετσέτες και τρυφερό βαμβάκι...
Απόλαυση και μια απύθμενη χαρά....
Ερωτευμένοι ...ενωμένοι
με του θεού το ιερό και άκακο φίδι....
Δέρματα και αρώματα...
και αγάπη στην ερωτική ιστορία της αναγέννησης..
Μυρωδιές από το πεύκο του βουνού..
 και του κύματος που σπάει στην ακροθαλασσιά...
Αγαπημένη,αγαπημένη...κλείσε τα μάτια....
και το στόμα σου σαν σιροπιαστό γλυκό...
ας αποδώσει την ολικής σου ερωτική ανάσα...
Σαγαπώ με του ανέμου την πνοή και την φωτιά του καμινιού ....
Σαγαπώ στην μυρωμένη θάλασσα με του βουνού το αλάτι...
Μόνοι μας ,μόνοι μας ,μόνοι μας....
Αγαπημένη...γυναίκα έρωτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΜΝΟ ΠΑΘΟΣ

ΓΥΜΝΟ ΠΑΘΟΣ
Γυμνός ο χρόνος...
Γυμνοί και εμείς...
Και αν το αύριο μας βρει αγκαλιασμένους...
Θα είναι θρίαμβος...
Του ρυθμού της χαράς και της φύσης...
Ερχομός της ερωτικής θεάς στο όνειρο της μέρας...
Ατέλειωτο φιλί της ξανθής ώρας ...
στον μελαγχολικό μα επαναστάτη χρόνο....
Γνώση την ανάσταση της τρυφερότητας της αγάπης....
Είμαι βροχή και είσαι το χώμα...
οι αιώνιοι εραστές της εναλλαγής και της ισορροπίας...
Δρόμος  για δυο....
Δρόμος για σκηνές γυμνού πάθους και αναζήτησης...
Έρωτας ,έρωτας,έρωτας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ
Έχτισαν μια χώρα ...
κάτω από τον ήλιο του Πάσχα...
Που κατοικούν άνθρωποι ...
Που τους χώρισαν σε δυο κόσμους...
Τον ένα της χλιδής και τον άλλο της ταβέρνας...
Το ζητούμενο  είναι η εξίσωση...
Πότε;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΟΡΑ

ΝΟΡΑ
Φως ελεύθερο...
ως αν κίτρινη θύελλα βροχής....
πάνω στα κόκκινα άνθη που κρατά στα δυο της χέρια....
Η Νόρα,η παλιά μου συμμαθήτρια.....
Ο εφηβικός μου έρωτας....
Με τα στήθη της σαν λευκά αρώματα ...
σε μπλε μικρά μπουκαλάκια...
Και το ροζ γαρύφαλλο της,
στο κέντρο της πλάσης νάναι φωτιά...
Και το χαμόγελο μόνιμο...
στα δυο γλυκά της χείλη....
Και δυο μηροί που κλείνουν μέσα τους....
την πιο όμορφη άνοιξη....
Φιλιά στον φράχτη της μικρής εκκλησίας...
Μικρά και ιερά...
κρυμμένα από τον άφρονα και φωνασκώντα κόσμο....
Έλεγε το σαγαπώ σαν τον χυμό από το κεράσι....
του Μάη και του Ιούνη...
Εκεί...που περάσαμε τις πρώτες μέρες κοντά στην θάλασσα...
Νόρα...γράφω την γλυκιά ανάμνηση σου...
στον μαυροπίνακα του έρωτα και της βροχής...
που όσο μεγαλώνει δροσίζει το λείο κι απαλό σου δέρμα...
Νόρα...χάιδεμα της μέλισσας στο φουντωτό κεφάλι....
της μαργαρίτας του γαλάζιου Σεπτέμβρη....
Νόρα...πάντα σε θυμάμαι και πάντα σαγαπώ...
Μάτια μου η θύμιση σου ...
κλείνει την άνοιξη για πάντα στην καρδιά μου....
Νόρα ...έρωτας για πάντα....
Κάτω από τον ήλιο....
Κάτω από την βροχή...
Στην Μήλο ...στην Κάσο...στην Σαντορίνη....
Στο Βίκο ...στο Σμόλικα ...στον Παρνασσό....
Νόρα ...καρμική μου ύπαρξη...
Μια Κυριακή με γλυκιά βροχή...
από νερό και μέλι....
Νόρα ...θαυμάζω το φως σου..
στην παράξενη ομίχλη....
Νόρα...του αύριο που θα τρέξουμε ξανά...
στο όνειρο με τις χρωματιστές  μικρές πεταλούδες....
Νόρα...αγάπη μου πρώτη και παντοτινή ....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ
Τα πριν της υπόλοιπης ημέρας έδυσαν στης επτά ακριβώς το απόγευμα...
Γνωρίζω το ψέμα του ουρανού ,γιατί ήμουν κι εγώ εκεί....
Ήταν η ιδανική στιγμή για να πετάξω σαν όνειρο στην μέση της βροχής...
Πάνω από τη μέση της γλάστρας με την μικρή γαρδένια....
Στη Μεσόγειο,...με τα μάτια υγρά από το χημικό σου κλάμα....

Έτσι μηδένισε το αναλογικό ρολόι της φυσικής ανώριμης διατομής....
Και ο απαίσιος υπάνθρωπος με το δαυλό στο χέρι έκαψε την μικρή ,
ξύλινη εκκλησία....

Απρεπής η τιμωρία και ατιμώρητος ο δράστης....μα γνωστός....
Στο κοσμικό κενό του παραδείγματος κινείται η αποφυγή....
Και τρέχουμε στο μάταιο μα όμορφο,..
μιας ομορφιάς που δεν έχει μόρφωση ούτε και έλεος...

Μα δεν σιωπώ ....μόνο ψελλίζω απλές και άναρθρες λέξεις.....
Όταν πέταξα ψηλά στα δυτικά του όρους Κιλιμάτζαρου ...
που στέκεται κάπου όρθιο ...μέχρι ένα μικρό πουλί να το εξαφανίσει...
Και στη θέση του μια μικρή πανέμορφη Μαντόνα κάνει το νούμερα...
για χρόνια πολλά  στο δυτικό ετούτο τσίρκο.....

Άρματα με δρεπάνια και ροζ κανόνια κάνουν παρέλαση ...
στο πεδίο βολής της αποκαμωμένης μου χώρας....
Θα χορέψουμε κυκλωτικό χορό γύρω τους....
Θυσία στον παράλογο κυβερνήτη της απόστασης και της τροχιάς....
Την μέρα που θα βρέξει αγίασμα και χυμούς από σταφύλια...
 που τα πάτησαν τρυφερά πόδια νέας γυναίκας...

Χάρισμα στην προσωπική μας στάχτη της κατεστραμμένης  ακρόπολης...
που ο ήλιος φωτίζει απαλύνοντας τις ανοιχτές πληγές της...

Θέλω να ανέβω στην ουράνια ατέλειωτη σκάλα και να αναληφθώ ....
εκεί που αποφασίζουν....
Στην αίθουσα που το σύμπαν συνεδριάζει....

Όμως δεν ξέρω που είναι το πρώτο σκαλοπάτι...και ψάχνω....
Άσκόπως και βλακωδώς ...
Μαζί μου και πολλοί άλλοι....

Μα οι επαναστάσεις γίνονται από τα κάτω...

Αποπροσανατολισμός και αντικατοπτρισμός...
Στον λάθος χρόνο ...στον λάθος χώρο...
Πάντοτε κοιτώντας το λιβάδι με τις παπαρούνες του Μάιου....
Αισθάνομαι την απόσταση του χρόνου που φεύγει...
να αναστατώνει τις αισθήσεις...
Και ζωγραφίζω με γκρι απόμακρο κάρβουνο...
χρώματα στο σκοτάδι.....
Σε μια απεικόνιση της βρωμερής μέρας...
 του απελπισμένου φρουρού του φυλακισμένου έρωτα...
Στην ξερή ατμόσφαιρα της ψεύτικης εποχής...
του ληγμένου χαπιού   και της αμαρτωλής βασίλισσας ...

Αναμμένος τενεκές από λάδι πορτοκαλιού...
που δίνει φωτισμό παράξενο...
 στις άοσμες ώρες της αρκεύθου ....

Την περιμένω την αλλαγή...
δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω  που...
Περιμένω και περιμένω και περιμένω..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ