ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ
Τα πριν της υπόλοιπης ημέρας έδυσαν στης επτά ακριβώς το απόγευμα...
Γνωρίζω το ψέμα του ουρανού ,γιατί ήμουν κι εγώ εκεί....
Ήταν η ιδανική στιγμή για να πετάξω σαν όνειρο στην μέση της βροχής...
Πάνω από τη μέση της γλάστρας με την μικρή γαρδένια....
Στη Μεσόγειο,...με τα μάτια υγρά από το χημικό σου κλάμα....

Έτσι μηδένισε το αναλογικό ρολόι της φυσικής ανώριμης διατομής....
Και ο απαίσιος υπάνθρωπος με το δαυλό στο χέρι έκαψε την μικρή ,
ξύλινη εκκλησία....

Απρεπής η τιμωρία και ατιμώρητος ο δράστης....μα γνωστός....
Στο κοσμικό κενό του παραδείγματος κινείται η αποφυγή....
Και τρέχουμε στο μάταιο μα όμορφο,..
μιας ομορφιάς που δεν έχει μόρφωση ούτε και έλεος...

Μα δεν σιωπώ ....μόνο ψελλίζω απλές και άναρθρες λέξεις.....
Όταν πέταξα ψηλά στα δυτικά του όρους Κιλιμάτζαρου ...
που στέκεται κάπου όρθιο ...μέχρι ένα μικρό πουλί να το εξαφανίσει...
Και στη θέση του μια μικρή πανέμορφη Μαντόνα κάνει το νούμερα...
για χρόνια πολλά  στο δυτικό ετούτο τσίρκο.....

Άρματα με δρεπάνια και ροζ κανόνια κάνουν παρέλαση ...
στο πεδίο βολής της αποκαμωμένης μου χώρας....
Θα χορέψουμε κυκλωτικό χορό γύρω τους....
Θυσία στον παράλογο κυβερνήτη της απόστασης και της τροχιάς....
Την μέρα που θα βρέξει αγίασμα και χυμούς από σταφύλια...
 που τα πάτησαν τρυφερά πόδια νέας γυναίκας...

Χάρισμα στην προσωπική μας στάχτη της κατεστραμμένης  ακρόπολης...
που ο ήλιος φωτίζει απαλύνοντας τις ανοιχτές πληγές της...

Θέλω να ανέβω στην ουράνια ατέλειωτη σκάλα και να αναληφθώ ....
εκεί που αποφασίζουν....
Στην αίθουσα που το σύμπαν συνεδριάζει....

Όμως δεν ξέρω που είναι το πρώτο σκαλοπάτι...και ψάχνω....
Άσκόπως και βλακωδώς ...
Μαζί μου και πολλοί άλλοι....

Μα οι επαναστάσεις γίνονται από τα κάτω...

Αποπροσανατολισμός και αντικατοπτρισμός...
Στον λάθος χρόνο ...στον λάθος χώρο...
Πάντοτε κοιτώντας το λιβάδι με τις παπαρούνες του Μάιου....
Αισθάνομαι την απόσταση του χρόνου που φεύγει...
να αναστατώνει τις αισθήσεις...
Και ζωγραφίζω με γκρι απόμακρο κάρβουνο...
χρώματα στο σκοτάδι.....
Σε μια απεικόνιση της βρωμερής μέρας...
 του απελπισμένου φρουρού του φυλακισμένου έρωτα...
Στην ξερή ατμόσφαιρα της ψεύτικης εποχής...
του ληγμένου χαπιού   και της αμαρτωλής βασίλισσας ...

Αναμμένος τενεκές από λάδι πορτοκαλιού...
που δίνει φωτισμό παράξενο...
 στις άοσμες ώρες της αρκεύθου ....

Την περιμένω την αλλαγή...
δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω  που...
Περιμένω και περιμένω και περιμένω..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ