ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Μελαγχολία....
Όταν σου μιλούν ,εσύ το μόνο που ακούς,
ειν μια αργή μελωδία με ακορντεόν ...
Και το μόνο που νιώθεις ...
Ένα ψυχρό μικρό αεράκι να φυσά...
Σύννεφα μικρούλια βαδίζουν το δρόμο του χειμώνα...
και μια υπόκωφη θλίψη  σέρνεται ...
προς πηγή αισιοδοξίας ...
Χέρι γίγαντα που σε κλείνει στην παλάμη του ,
προστατευτικά ...και που σε μεταφέρει στον ουρανό...
Κι ακολουθεί βροχή ...
Με μοναξιά ...
Μα και με όνειρα...
Δρόμος από χώμα και χαλίκι  σε ψηλό βουνό...
δίπλα σε δάσος...
Αναμένοντας τα φορτηγά ,με τα κομμένα ξύλα στις καρότσες..
Για να τον αυλακώσουν ...
Και τα νερά να κυλήσουν στην κατηφόρα ...
Προς τη θάλασσα...
Που θα τα βρει ,
το πυρωμένο καλοκαίρι...
Μελαγχολείς ...και σκέφτεσαι το δρόμο...
Μες στο σκοτάδι...
Και ο ήλιος θα λάμψει στο τέλος του...
Στη θάλασσα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ