ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ
Ολίγη σκιά υπό τον ήλιο...
Σκλαβώνει όσες απ τις ολίγιστες ακτίνες του μπορεί...
Και τις κρατά κοντά της ,για ανανέωση....
του ύδατος του χειμώνα και τον εξαγνισμό του...
Πρώτες ζωές τρυπούν το χώμα...
ερχόμενες σε τραχιά και κρύα επιφάνεια...
Μπρος σε μια λίμνη από ζωγραφιές...
Νέοι και παλαιοί θεοί που γεννιούνται ξανά και ξανά...
Και στο βασίλειο του σκότους ,
ως άλλος επαναστάτης ο Ήλιος...
κινείται για να δώσει θέρμη και ζωή στον κόσμο...
Δίνει μάχες....
Μαζί του σύμμαχος και η Ημέρα κατά της Νύχτας..
Μια κερδίζουν και μια χάνουν...
Κύκλος...
Με κέρδος την ελπίδα...
ανανέωσης,αλλαγής και βάσης...
με δύναμη υπομονής...
Και ένα αύριο ξημέρωσε Πάσχα...
Γιόρτασαν άνθρωποι και φύση...
Ανατολή κι ανάσταση μαζί...
στα λιβάδια με τις παπαρούνες...
Άνοιξαν πια οι ουρανοί...
και τα άστρα ξέχυλα πλημμύρισαν ....
τον κοσμικό τους χώρο...
Παιδιά γέμισαν τις αλάνες..
και οι θεοί που αναστήθηκαν ξανά...
πότισαν το χαλί με αίμα αγάπης...
σε αγγέλων σάλπιγγα ...
Θίασος θεάτρου και χορών ...
φωνή καλωσορίσματος ...
της δεύτερης ημέρας του σύμπαντος...
Και δόξα και χαίρε της αισιοδοξίας...
Άνοιξη στη βρύση ...
εντός της φαντασίας ...
στην πραγματική θέση του όλου...
Ήλιος ,επαναστάτης,νικητής....
Με τη βοή του αέρα στην άμμο...
Ανατέλλει τη λαύρα του,
καρπίζοντας το νεκρό χώμα...
καίγοντας ερήμους και περιβόλια...
Χρυσά τα στάχυα λάμπουν στους κάμπους...
και στις ακρογιαλιές ,
γοργόνες γίνονται οι στεριανές γαζέλες...
Στη μέση του στερεώματος ...
Θεός Απόλλων ψάλει ...
τον θρίαμβο του φωτός
και την λάμψη της ελπίδας....
Φωτεινή ενέργεια με λάμψη δημιουργίας...
Ω μέρα της δόξας...
Ω άρωμα ζωης...
Ω ομορφιά γυναίκας μάνας...
Ω ιδρώτα που ποτίζεις την θερισμένη γη...
Δόξα στο θρίαμβο της συλλογής καρπών...
Δόξα στο σίτο τον οίνο και το έλαιο...
Ήλιε,επαναστάτη,βασιλιά ....
Μα ο χρόνος ζήλεψε,την εξουσία του ήλιου...
και την σοφία του με τη νύχτα πάντρεψε...
Πανέμορφο σούρουπο,πανέμορφη ώρα...
που τα καμμένα φύλλα και ανθη δροσίζεις...
Λαμπρύνοντας με το ερυθρό του φως,
αέρα και σύννεφα...
Αισθήσεις που ταξιδεύουν....
Βρύσες με τα αγιάσματα κοινών θνητών...
Νωρίς την ώρα που νυχτώνει...
Απόσταγμα σοφίας χρόνων....
πλασμάτων και φυτών...
Τα χρώματα παντού...
όλη της ομορφιάς η τέχνη...
πριν βασιλέψει το τέλος....
Και η βροχή ξεκίνησε...
Ξερό τσιμέντο κι αφράτο χώμα ποτίζει...
Που θα οργώσουν τα βόδια ,
με τα χρυσά κέρατα...
Για τη σπορά του νέου κόσμου....
Μικρου τιποτένιου σπόρου...
σε βάθος κεντρου γής...
Και ο ήλιος γέρνει....
Στου χρόνου το πέρας εμπρός....
Ήλιε,επαναστάτη, της ουτοπίας...
Απόσυρση του κάματου
Εμπρός στο ήρεμο ψυχρό τοπίο...
Μον λίγες ακτίνες μένουν...
προς θύμηση παλιών θριάμβων,,,
Ως επετειακές παρελάσεις...
αρχόντων,στρατηγών κι αρχιερέων ...
Κάτω απ την αψίδα ...
του παλιού ξεχασμένου αυτοκράτορα ...
Ημέρα ελάχιστη της νύχτας....
Και να που στο βασίλειο μας
έφτασαν οι στρατιώτες του λευκού...
Χιονίζει...
Άλλο χρώμα ,άλλη φύση...
μόνο φώτα ηλεκτρικά...
και τζάκια αναμμένα ...
Κύηση νέων ανθρώπων και θεών...
Ιδέες κάτω απ τη σχάρα..
στο υπόγειο...
και στον υπόνομο...
Κάτω απ τα ολόμαυρα πεύκα...
με κάλυψη λευκού χιονιού...
Μεγάλη νύχτα...
Ο ήλιος ηττήθηκε ...
Ήλιε,επαναστάτη δεσμώτη ...
Δεμένε στον κύκλο,
αυτόν τον μέγα ,
της ζωής και της φύσης...
Όντα του σκότους...
Εραστές της νύχτας...
Δεσμοφύλακες της ελευθερίας...
Τύραννοι της ελπίδας ...
Νικητές του μάταιου...
φευγαλέοι κι ασήμαντοι ...
Που η μικρή τους λάμψη...
βιώνεται στην δόξα του τίποτα...
Ψύχρή έρημος...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ