ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Η ουσία και το νόημα του πλεκτού διαφράγματος,ήταν η απουσία του πνεύματος ανάλυσης,του χθες στο αύριο...
Μια μόνιμη αγωνία,σε μέγεθος μικτό,εκτός πραγματικότητας...
Μηχανικά χαμόγελα...ως αυτά,των παλιάτσων,που φτιάχνουν και χαλούν παραστάσεις και νούμερα...
Μαζεύω φύλλα πράσινα,κόκκινα,κίτρινα και τα ξεραίνω ανάμεσα σε παλιές εφημερίδες...
Ξερά φύλλα και ξερά νέα...
Τα μόνα σίγουρα,,,ίσως και όχι...
Χωρίς την μαγεία της υγρής ομορφιάς...
Και την ορμή του κύματος ,πριν την διάλυση του,στην κίτρινη έρημο...μισό μέτρο πίσω από την μπλε ακτή...
Που η φωτιά καίει τα άψυχα σύνολα αντικειμένων...
Μέχρι το φως να σβήσει....μαζί κι η όρεξη...
Αμέσως...με ένα νεύμα του τράγου,που βασιλεύει στου χρόνου το μαντίλι ...
Και να...το μέταλλο έγινε στερεό και πάλι....
Και πάλεψαν οι πεχλιβάνηδες ,αλειμένοι  με  λάδι ήλιου...
Καυτό απ το καντήλι...
Μέχρι το θάνατο ....όλων....
Όλοι ...διπλοί...στη μέρα και στη νύχτα....
Σε μια παράλογη λογική ,που στέκει στην ένταση και στο χάος...
Κινούμαστε στη ρόδα του λουνα παρκ...σαν γάτα που κυνηγά την ουρά της....
Φυτεύουμε τσουκνίδες και αγκάθια και σαν χρυσάφι τα θωρούμε....
Στεφανώνουμε νεκρούς στις κηδείες ,αντί τους ζωντανούς στην ένταση της δημιουργίας...
Χτίζουμε θεούς και τείχη ,μα σε χίλια χρόνια τα γκρεμίζουμε...προς χρήση νέων πιο εκλεκτικών...(μοντέρνων)
Και μένουν τα άψυχα...
Χώμα ,νερό κι αέρας....
Ως τη μεγάλη έκρηξη....
Εδώ στη γη....μα και στο άλφα του κενταύρου...
Μονομαχία αλόγου και ανθρώπου....
Στη σκηνή άχρωμου θεάτρου...
Λαβές μυών και μυαλού...που είναι μια συνάθροιση καταστροφής....
Δίπλα στα εναπομείναντα κυπαρίσσια ....
Γελάω με δύναμη και νεύρα.....
Γέλιο....φόρος τιμής στην ανοησία θεών και ανθρώπων...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ