ΠΛΑΣΜΑ ΑΓΑΛΜΑΤΕΝΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΠΛΑΣΜΑ ΑΓΑΛΜΑΤΕΝΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Η απρόσιτη σου ομορφιά...
μιας  καλλονής της αδιαφορίας...
έλαμψε καθώς κάθισες απέναντι...
Αμέριμνη κι αδιάφορη...
με λάμψη φωτοστέφανου.
στα χρυσά σου μαλλιά...
Ω σώμα σμιλευμένο ,
σε χρυσό μάρμαρο ...
με καμπύλες τελειότητας ...
Έργο εμπνευσμένου γλύπτη...
Όλα τα βλέμματα ειν πάνω σου...
μαζί και το δικό μου...
Μα εσύ εκεί...
απορροφημένη ...
σε σκέψεις και ανάγνωση...
λευκών σελίδων...
Και η σιωπή σου αναζητά...
φωνή να εκφράσει...
το κρυφό σου μυστικό...
Στο γέλιο και στο δάκρυ...
Αίσθημα νου και σώματος....
αφιερωμένο στην άνοιξη...
Αναπνέεις το άρωμα του έρωτα...
στης θάλασσας την αύρα...
Φτερωτή κι ανάλαφρη...
στην ώρα της ανάπαυσης....
Και το χαμόγελο σου...
χίλια αινίγματα ...
Γρίφος με λύση δύσκολη ...
Αχ να μουν οι σκέψεις σου....
και να φτανα  κοντά σου...
Πλάσμα αγαλματένιο του θεού....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ