Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
Μάχη κεραυνών στον κάθετο ορίζοντα ,
του νυσταγμένου  βορρά,
 στην άκρη του σύννεφου και της μουντάδας,
με τον νότο της αρμύρας,της ζέστης και ήλιου...
Στάχτη στον αέρα του θυμιατού
,δίπλα σε αχνισμένο τζάμι...
Στο μακρινό Λοχ Νες ,
και στην απέραντη Νορβηγία με τα ατέλειωτα φιόρδ...
Γράφω στην παλάμη σημειώσεις ...
Ζωντανές να μην τις χάσω...
Στις λευκές και ατέλειωτες νύχτες...
που το σέλας χαράζει πάνω στην ασημένια πλάκα...
κάποιου τάφου ,κάποιας γριάς Μαρίας ή Ελπίδας...
Πυρετός που ανεβαίνει παράλληλα...
και ασταμάτητα με το γεωγραφικό πλάτος ...
Με τη μικρή άνοιξη να είναι ...
ένα εύγευστο γλυκό φάρμακο....
Υγρασία και άνθη της πεύκης και της οξιάς....
Βουτιές στους πάγους και στα χιόνια...
Τρέχω δίπλα στο τζάκι να κρυφτώ ..
από τα όνειρα κυνηγημένος ...
Περιμένω ...το τραμ του ιπτάμενου μάγου ...
και τω μυστικών την βαριά μαύρη μπύρα...
Σε ποτήρι χονδρού γυαλιού με λαβή ξίφους ....
Άρθρο άναρθρο της μπλε περιγραφής ...
και τρία ολόλευκα σκυλιά σέρνουν ..
φωτεινό έλκηθρο ...
Χο χο χο ...φώναζε ο γερασμένος ...
μα..παχύς ηνίοχος ....
Οτοστόπ μέσα στο σκοτάδι ΄....
Θεικό ....
Μαζί ο Όσιρις που ήλθε να με πάρει.....
Δραπέτης προς τα νότια....
Προς το πράσινο της Βασκονίας ...
και το λαμπρό γαλάζιο του Ελληνικού Αιγαίου...
Δίπλα από τη Θήρα και την κοσμική Μύκονο....
Αντίκρυ της Χώρας του Βασιλιά του Μίνωα ...
Εκεί που το φως βολτάρει,
 στα γυμνά στήθη γυναικών ,
στο μήκος ατέλειωτης παραλίας....
Εκεί που τα δίχτυα των ψαράδων ,
βγάζουν μικρά ασημένια περιδέραια...
Εκεί που τα ηφαίστεια γράφουν τρίγωνα...
με την χρυσή τους πένα...
Εκεί που η ποίηση συναντά τον άνθρωπο...
αυτόν που ...πάνω τον κάναν μηχανή....
Στην άκρη της θερμής γης και του έρωτα...
Της γης των συμβόλων της οριζόντιας μέρας...
Και γαλάζια θάλασσα...
με λευκούς αφρούς και δελφίνια ....
Και παιδιά...με φωνές και τρανταχτά γέλια...
Που ο ήλιος τα καλεί σε αιώνιο παιχνίδι...
Ακόμη κι ο χειμώνας δείχνει τον σεβασμό...
στον αντικατοπτρισμό του ήλιου ...
και αποχωρεί ...γρήγορα....
Ταξίδια ...με την ψαρόβαρκα του γλάρου...
Στην απονιά της φτώχειας ...
Που την στοιχειώνουμε με γέλιο και αγάπη....
Στην παραλία του μυαλού μας τρέχουμε...
Και υμνούμε τον έρωτα και τη ζωή ...
Και τα ποτάμια και οι κάμποι μας...
θερίζουν τα τίμια στάχυα ...
και μαζεύουν τα δάκρυα της πράσινης ελιάς...
Πουλιά...θαλασσοπούλια...
και αετοί ....
Σύμβολα...
Ιστορία και αιώνια άσκηση προσπεράσματος..
περαστικών και βάρβαρων ανθρώπων...
Μένω εδώ...
Γράφω στην πίστη...
 της Παναγίας του Νησιού...
του Αι Νικόλα του πελάγου...
του Αι Ηλία του βουνού...
και το Χριστού του Πάσχα....
Χτίζω εκκλησιά μοναχική ...
μες του μυαλού την κρίση...
Στην άκρη εκεί στη Σαλονίκη ...
ή δίπλα στην Αθήνα....
Νότος της μέρας,
του φωτός ....
Αρχόντισσας το σάλι ,
Φωτιά και πάθος  έρωτα ....
Δημιουργού έντασης και πόνου....
Αύριο ...ποτέ ...σήμερα....
Πάνω...κάτω...δίπλα...
Προσανατολισμός ....
Μα πάντα από την ποίηση του Νότου!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ