ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ

Πόρτες κλειστές ....

μικρών καταστημάτων..με τις πέντε καρέκλες και τα δυο τραπέζια...

Στη μικρή βρεγμένη πλατεία με τις Πηλιορείτικες γκρίζες πέτρες...

Σταγόνες....σταγόνες...
που γυαλίζουν τη σκόνη και την πονεμένη πόα ...

που φύτρωσε στην άκρη του ρείθρου ....

Τότε ,το δειλινό που μέτρησε ο ταπεινός Οκτώβρης...

για να σκεπάσει το κορμί της μέρας ,με την κουβέρτα της θέρμης...

Τότε...τότε που ανάγνωσε την δέηση στην εκκλησία του χωριού...

 ο ιερέας με τα τριμμένα ράσα...και το κίτρινο πετραχήλι....

Εμπρός σε μηδενικό κοινό...σε μηδενικό αύριο...

Τοπίο  γκρίζο...σαν το άμεσο αύριο του μηδενικού τίτλου...

Την στιγμή όπου η γραφική σκιά...
μορφώθηκε στην αρμονία του ρέκβιεμ...

εμπρος στη γυμνωμένη πίστη και την φρούδα ελπίδα...

Και ας μιλούν οι  ρήτορες και ας βρίζουν οι δικτάτορες...

Ο τροχός γυρίζει...ο αέρας φυσάει...και οι πλανήτες μένουν εκεί...

Να ελέγχουν τις τρεις σταθερές πέτρες το σύμπαντος...

στην απόλυτη τους  στροφή ...ίδια...
ίδια σαν όλες τις προηγούμενες...

αναβαίνοντας στο θεικό βουνό...

Ποτέ...ποτέ ..δεν φύτεψα ζιζάνια..

μα σύντομα στη γλάστρα μου τα βρήκα...

Λουλούδια φύτεψα κι αγώνα έδωσα ...

να μείνουν ζωντανά...

Και θα μείνουν ...ως φυτά ή ως ρίζες...

Ρίζες με βάθος και δύναμη....

 για να σπάσουν τα τσιμέντα του υπόγειου κλουβιού τους...

Να γίνουν πουλιά και να ταξιδέψουν ....

μακριά πέρα από τα σύνορα...

Για να ξαναγυρίσουν φέρνοντας τους δυο  σπόρους..

την ελευθερία και την εξομολόγηση...

Στο υγρό και στο θείο ...

του καιρού και του χρόνου τέμενος...

που οι πόρνες αρετές ανάβουν καντήλια ...

και σκουπίζουν τα πρώτα δάκρυα συγκίνησης ...

Για να επαληθευτεί η προφητεία της θάλασσας...

"Και ο Χάρος θα φύγει και ο Ήλιος θα βγει...."

Και θα είμαι εκεί την ώρα που ο ζεστός αέρας...

θα διατρέξει την πεδιάδα της άνοιξης ...

φουσκώνοντας τρελά μπαλόνια ...

μέσα από τα άσπρα κύματα του Παγασητικού και της λίμνης....

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στις νέες γυναίκες που θα χορέψουν τον ιερό χορό του Πάσχα...

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στα παιδιά με τα χαμόγελα που παίζουν το παιχνίδι της αγάπης...

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στους δασκάλους,στους γιατρούς ,στους ποιητές...

Αύριο....Το αύριο δεν θα είναι σαν  το χθες...

Διδασκόμενο ,θα λάμψει ...

Και θα σπείρει χαμόγελα και παιδιά με πυκνές μπούκλες...

Ουράνια τόξα παντού...

και ωδές στη χαρά και στην αγάπη...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ