ΜΙΚΡΕΣ ΟΑΣΕΙΣ

ΜΙΚΡΕΣ ΟΑΣΕΙΣ
Όταν φέγγει το πρώτο φως ,στην χώρα της δερμάτινης φαντασίας....
Ο Νείλος πλημμυρίζει από νερό και λάδι...
Από μύρωμα παιδιού σε βάπτιση...
Και τρείς ιερείς που ψέλνουν ...την μελωδία του αδόξαστου πολίτη αγίου....
Για να τιμήσουν το χειμώνα και το ακόρεστο εσωτερικό του σκοτάδι...
Μα η κόρη μελαγχόλησε μέσα στο σεντόνι που κρατά την καρδιά της κλειστή...
Σαν μια κρύπτη ομορφιάς...γιατί της είπαν πως είναι αμαρτία...
Όπως και κάθε τι το όμορφο....λάμψη...και χαρά...
Τσάι κόκκινο ....με άμμο απ την παρδαλή έρημο ...
και χυλό ταπεινότητας από το παλιό Αιβαλί....
Που θεραπεύουν την ασχήμια και βάζουν την ομορφιά στο βάθρο της....
Εκεί στα δυτικά του Ναού στο νότο της ιερής σφαίρας  αγνώστου πλανήτη...
Τρείς ιερείς του άγνωστου βουνού ,που χάνουν το θεό τους....
Δεν τους μένει τίποτε....
Παρά τρία μαύρα ράσα ....
Να συμβολίζουν αυτό που υπηρέτησαν κάποτε....
Γενικά σε χρόνο κλεισμένο σε μελανόμορφο αρχαίο αγγείο ...
Ως σημάδια πλαγίων ενεργειών της άρνησης....
Και το ρυάκι τρέχει....και δροσίζει...
γράφει γράμματα με πάγο...
Σαν μια πρεσβεία του παράδεισου μέσα στην καυτή κόλαση....
Πρόταση δημιουργίας μικρών οάσεων...
 στην μονοτονία της καθημερινής μας πλήξης ....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ