ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ

ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ ΕΡΩΤΑ
Η μουσική στη μεγάλη όπερα σώπασε....
Την ώρα που ένα αστέρι έπεσε στο βυθό του Ελλήσποντου ....
Την ώρα που το αρμυρό κύμα έβρεξε τη γκρίζα πεταλίδα στο βράχο της ακτής...
Άνεση και ομορφιά...γυμνωμένη στην άμμο της λιτής όχθης....
Υπερήφανη απέναντι στο αδηφάγο φεγγάρι...
Αντανακλάς τέχνη και βασιλεύεις στην άκρη του έρωτα...
Κυλάς με τα λεύκα σου στήθη γυμνά στην αγκαλιά του εραστή...
Του όμορφου φτωχού ...κατατρεγμένου μυστικού βασιλόπουλου....
Στην αγκαλιά της αγάπης ....της κίνησης...και της ορμής....
Κι όταν ήλθε η εξάντληση ... ο μαέστρος έκανε κίνηση αβάντι...
Και ω...ναι....
Η μουσική πλημμύρισε τον χώρο και ο ψαλμός ακούστηκε από μακριά....
Έρωτα....έρωτα...έρωτα...
Πόυ ανασταίνεις  την άνοιξη....
Που εξυμνείς το πάθος....
Που κάνεις και το ταπεινό κρεβάτι ιερό...
Έρωτα...έρωτα...έρωτα....
Αρμενιστή ...των θαλασσών....
Ταξιδευτή ....των ηπείρων.....
Μηδενιστή ...του χρόνου.....
Έρωτα...έρωτα ΄...έρωτα
Του άσπρου δέντρου ο καρπός...
Του άχραντου κορμιού η γύμνια....
Του χρυσοκέντητου φιλιού το ράμμα .....
Έρωτα... βυζαντινέ ψαλμέ σε εκκλησία του Μυστρά....
Έρωτα .... αέρα χάδι που χτενίζεις τα όλόμαυρα μαλλιά της....
Έρωτα...ήλιε χρυσόμαλλε ...γλυκέ αντάρτη....
Που έχτισες στιγμή από μέλι....και έκρηξη από ψυχή....
Σε γυναίκας κορμί...σε γυναίκας άρωμα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ