ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Περπάτησε στη ράχη του άσπρου σύννεφου ....
Και τα χυτά μαλλιά της ανέμισαν στο μπλε του ουρανού...
και κάλυψαν το γκρι της γης...

Μύρισε μέρα....

Στολίστηκε με λευκό μαντήλι στο κεφάλι...και διάφανο χαμομήλι στο σώμα....
Ύφανε το δίχτυ της ..και ντύθηκε με αυτό...
και τίναξε το αστραποβόλο στήθος της ψηλα στα άστρα...
και άναψε το φεγγάρι...και η θεική αίσθηση του έρωτα....

Νίκησε....
Τρέχοντας...τρέχοντας....στους απέραντους δρόμους του ουρανού...

Τα χέρια σήκωσε και αφιέρωσε σώμα και καρδιά σε πράξη έρωτα...

Έσκυψε...
Είδε..και χάιδεψε με τα ακροδάχτυλα της...τις ακτές της δύσης...
Εκεί που ανθίζει το ρόδο του αρώματος  και ο βασιλικός της δόξας...

Κερύνεια...Αμμόχωστος και Πάφος...

Στης πανώριας Κύπρου τις ακτές....
Βούλιαξε....Αναδύθηκε!!!
Και αποκαλύφτηκε ...και άστραψε....

Και έκανε τον έρημο Χειμώνα...φλογερό Καλοκαίρι....

Αφροδίτη...του Ήλιου και της Δόξας....

Αγία...Ερωμένη....και προπαντός Γυναίκα!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ