ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΩΝΑ

ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΩΝΑ
Στα διαστημικά λιμάνια ,
που δένουν τα εσωτερικά καράβια του φιλιού μας...
'Εφτασε την τρίτη Παρασκευή του Χειμώνα....
η θαυματουργή εικόνα του Άγιου της χαράς....
Τότε...τότε που η παραπονεμένη Αλίκη ...
έψαξε στο χάρτη να βρει το βασίλειο της Πέτρας...
Αυτό ...αυτό που χάθηκε στην έρημο....
όταν οι έμποροι ξεπούλησαν και τον τελευταίο...εμπορεύσιμο άνθρωπο....
Οι ίδιοι που σκότωσαν την αμαρτωλή πόρνη με το λευκό πέπλο...
Αυτή ...την επόμενη Άγια αναπνοή...θυσιασμένη στο ναό της υποκρισίας...
Αν ...το ζητούμενο της γνώσης...ξεπεράσει το υποκριτικό σύνδρομο....
Ο θρίαμβος είναι...εκεί..πιο δίπλα...ανυπάκουος και ανανεωτής...
Που φανερώνει το κάστρο της ψεύτικης μάχης του στερεώματος και της χαμένης πλευράς του ήλιου...
Εκεί....που είναι το πεδίο δοκιμών του θαύματος ,που μπορεί να γίνει κάποτε...
Στον άγνωστο πιθανό  χρόνο, σαν επανάληψη μικρών ...πετυχημένων...πειραμάτων...
Και η ομπρέλα του τυχαίου διαβάτη...με το ένα της χρώμα,αποδίδει την έλλειψη έμπνευσης του άρχοντα..
Εκεί...τελματωμένη η ιστορία...στην αρνητική πρόοδο και στην επανάληψη της πεζότητας του γκρίζου,φαλακρού...τσιμέντου...
Που όταν βρέχει το νερό κολυμπά στο κέντρο του αναστημένου Αιγαίου πελάγους της ευφορίας και του ξηρού σταφυλιού της Άνδρου...
Κέντρα που κρατούν παντού την αμαρτία και την ευτυχία ....εντός της μοναδικότητας της Μεσογείου.... της Ανατολής...
Νερό με αλάτι ,από βροχή και βράχο....και πάνω στο ακρωτήρι ...
Ναι...αυτή είναι...η Αγία ...η πόρνη...η ακακία ...με τα ροζ άνθη του ερεθισμένου Απρίλη της αφοσίωσης ...
Με τις ροζιασμένες ρίζες ...στο κέντρο της θάλασσας...
Στρατοί από γοργόνες ...στρατοί από αμαζόνες...στρατοί από ομορφιά μυστήρια κι αγνή...απέναντι....
Απέναντι στις σιδηρόφρακτες διαβολικές μεραρχίες....
Και ο ποιητής επιλέγει το όμορφο ,το αγνό και το χαμόγελο.....
Τις τρυφερές ανεμώνες του Μάρτη και το ταπεινό χαμομήλι του καλοκαιριού....
Αναζητά το ραβδί της μικρής κόρης του χειμωνιάτικου ήλιου....
Και περπατά στο μονοπάτι με τις λακκούβες με το λασπωμένο νερό....
Γιατί η λάσπη πλάθεται ...και με πνοή ανέμου ζωντανεύει....
Ως νέος κόσμος ...στο νέο ποιητικό αιώνα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ