ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ευλογητός ο κύριος που μπαίνει στου ουρανού την πόρτα...
Ευλογητός ο ήλιος που δέρνει τα επτάνησα....
Ευλογητός ο δαίμονας,κι ο εξοστρακισμένος τύραννος ...
Καμένα τα δάση
μα φυτρωμένες είναι οι θάλασσες...
Βρεγμένη έχει έκφραση απ την τρελή βροχή ....
Και άσβεστο το προσάναμα μένει..
και το γεράκιι πετά στον ορίζοντα...
Θολωμένη και άγνωστη η όραση του ταύρου....
Η μαυρισμένη γάτα...από υγρή αναλαμπή....
που ο ουρανός και το γλυφό του σύννεφο περιμένουν....
για να πούνε το ωσαννά ....
Μόνο το άστρο των αστερισμών..
κουρασμένο στον πάγκο...στην άκρη ...στη σιωπή...
Νικημένος ο άνθρωπος, αντιρρησίας κατάθλιψης...
Ευλογητός ο κύριος που μπαίνει στου ουρανού την πόρτα...
Ευλογητός ο ήλιος που δέρνει τα επτάνησα....
Ευλογητός ο δαίμονας,κι ο εξοστρακισμένος τύραννος ...
Καμένα τα δάση
μα φυτρωμένες είναι οι θάλασσες...
Βρεγμένη έχει έκφραση απ την τρελή βροχή ....
Και άσβεστο το προσάναμα μένει..
και το γεράκιι πετά στον ορίζοντα...
Θολωμένη και άγνωστη η όραση του ταύρου....
Η μαυρισμένη γάτα...από υγρή αναλαμπή....
που ο ουρανός και το γλυφό του σύννεφο περιμένουν....
για να πούνε το ωσαννά ....
Μόνο το άστρο των αστερισμών..
κουρασμένο στον πάγκο...στην άκρη ...στη σιωπή...
Νικημένος ο άνθρωπος, αντιρρησίας κατάθλιψης...
Που σπάζει το ρόδι...της πόλης και της αμαρτίας...
Ακολασία κι έλεος και αύριο η ώρα...
,που θα χαθεί ο άγγελος της γης...
,που θα χαθεί ο άγγελος της γης...
που θα ψηφίσει ο διάβολος ,τη ρότα του χειμώνα...
και ο θεός την πάγια θέση της άνοιξης....
Άβυσσος ...άβυσσος η μυθική ραστώνη ....
Άσπρο και μαύρο... η κόλαση του ποταμού...
Πέντε και δέκα... επέλαση της Κρήτης....
Πενήντα κι εκατό ...η άμυνα της νίκης...
Αρχή...αρχή γυμνή κι ατιμασμένη...
Περνά καιρός και σιγοκλείνει...η αύρα στο λιμάνι...
Μάτια κλειστά σε ύπνο ενα βράδυ...
Αεροβάτης και εξερευνητής ο υμνητής του τάρταρου...
Ο θυμός και η δόξα... χαλαρώνει την άκρη... ...
Είναι...είναι μια θράκα με κάρβουνα απ αγκάθια...
κάτω απο φούρκες καφτές απ τη φωτια...
Της κίτρινης θυσίας ...
Άνευ λόγου και αιτίας...στου τρελού η ακριβή εικόνα....
Τότε και τότε... λευκά και ασημένια...
στο στήθος φυτεμένα...τα νόστιμα φιλία...
του άνθους και το πόνου....
κι αγκάθι τριανταφυλλιάς ....
Δυο βασιλικές κορόνες δεσπόζουν ...
στη μέση της πλατείας...
ως που το μάτι βλέπει ...
Μόνο σύννεφα και δυο τριζόνια ...
Μέχρι και πάλι να σημάνει...
Ξεσηκωμός από έλικες και μαύρα ψάρια...
Άνθισε...άνθισε η σκλάβα στο χαρέμι...
Χόρεψε...χόρεψε επάνω στο ροδοπέταλο χαλί...
Ξάπλωσε....ξάπλωσε στ αριστερό ανάκλιντρο ...
και δίδαξε τον αιώνιο άρχοντα...
του αιωνίου χάους...τον λυτρωτή ..τον μύστη...
Εκεί που ο κήπος άνθισε και άνθρωπος έλαμψε..
Μαζί στης χρονικής και πλάγιας και ίσιας μέρας...
Ανάσταση και δόξα...
Του ευαγγελίου ..
των παθών...
του μέσου και του ταπεινού....
του γίγαντα...του άνθρωπου...
Ανάσταση....Ανάσταση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
στο στήθος φυτεμένα...τα νόστιμα φιλία...
του άνθους και το πόνου....
κι αγκάθι τριανταφυλλιάς ....
Δυο βασιλικές κορόνες δεσπόζουν ...
στη μέση της πλατείας...
ως που το μάτι βλέπει ...
Μόνο σύννεφα και δυο τριζόνια ...
Μέχρι και πάλι να σημάνει...
Ξεσηκωμός από έλικες και μαύρα ψάρια...
Άνθισε...άνθισε η σκλάβα στο χαρέμι...
Χόρεψε...χόρεψε επάνω στο ροδοπέταλο χαλί...
Ξάπλωσε....ξάπλωσε στ αριστερό ανάκλιντρο ...
και δίδαξε τον αιώνιο άρχοντα...
του αιωνίου χάους...τον λυτρωτή ..τον μύστη...
Εκεί που ο κήπος άνθισε και άνθρωπος έλαμψε..
Μαζί στης χρονικής και πλάγιας και ίσιας μέρας...
Ανάσταση και δόξα...
Του ευαγγελίου ..
των παθών...
του μέσου και του ταπεινού....
του γίγαντα...του άνθρωπου...
Ανάσταση....Ανάσταση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου