ΦΩΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΥΣΗΣ

ΦΩΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΥΣΗΣ
Αναστήθηκε ο μέγας γραφεύς της φυσικής εξαλλοσύνης ...
Την μέρα της αυριανής φάσης ,δίπλα στα κυπαρίσσια ...
Με έκθεση στον κεραυνικό ηλεκτρισμό ,
με φορά από την γη στον ουρανό..Αντίθετα..
Σιωπηλά ...χωρίς βροντές...Αντίθετα...
Λάβαρο μάχης... που δεν έγινε και δεν θα γίνει...
ξεχασμένο σε ατομικό μουσείο...
Παράλογα και σοβαρά χαρίζουμε τις μέρες μας,
 στο άφθαρτο της τρελής μνήμης...
Κατά βράχου -θάμνου ...
Κατά ανέμου -κενού...
Κατά διαχωρισμένης -ένωσης...
Βαριά ,δυσκίνητη κι αργή η νικήτρια των δρόμων ταχύτητας...
Έκπληξη ....σαν να μπαίνει η νύχτα το πρωί...
Και μετά άνεμος καλών στοιχείων των χαμένων ανθρώπων...
Εξερευνούμε για να τα βρούμε και να τα κρατήσουμε...
Χωρίς σιγουριά...περίπου άμεσα εντός της φύσης...
Που  η δύναμη με αίμα χάνεται στο αδιάφορο του χάους...
Και δημιουργείται φως..από άμμο και ασβέστη...
Το δάκρυ που έρχεται...γίνεται καταρράκτης ...
Στο μάτι μα και στο ποτάμι...
Ασύντακτα σε ερανικό καθεστώς με μπλε φράκτες....
Τάματα εκτελώντας ...με αντίθετο τρόπο και ειρμό ...
Ατοπία σε τοπίο σάπιο και νόστιμο ...
Σαν την πλαστή γραβιέρα...
Φάλτσο στοιχείο αρμονίας αχράντων φθηνών ρούχων ...
Δεχόμαστε  την σκελίδα της μαύρης πικρής σοκολάτας ...
Σαν σωτηρία ψυχής και σώματος...
Βρίζω τα όμορφα και εύκολα ελαττωμένα σπαθιά,
 των καλόγερων ,με το σταυρό στο στήθος...
Ω Πόλη κουρσεμένη από το σταυρό ...
Απέναντι στο δικό σου σταυρό...
Πριν έλθει το μισό φεγγάρι...
Ανάποδα εντός της ίδιας όψης του ιερού συμβόλου....
Σώθηκε κάτι;
Ίσως το άσβεστο φως που έκρυψαν οι μάγοι στον ασβέστη....
Με αμείωτο το δέος προχωρήσαμε...
για χρόνια απέναντι στην μόνιμη τάση καταστροφής...
Και απομείναμε συντρίμια  και σπασμένες λαξευμένες πέτρες...
Έχοντας μόνο ...αξία και ιστορία...
Κρυμμένη σε τεφροδόχο  από λευκό ασήμι...
Αν...και...όταν έλθει ο αμείλικτος χρόνος να πάρει πίσω...
τον Σεπτέμβρη της καρδιάς και της κόκκινης ελπίδας....
Σφάζω τα μάτια της Γοργούς και τρέχει μέλι και γλυκιά σταφίδα...
Στους αγρούς του φεγγαριού...
πεπόνια φυτρώνουν σε μικρο, κρυφό μποστάνι...
απέναντι από την Προποντίδα  και την φούξια φώκια...
ανατολικά της Σκύρου....
Κάστρα  μπροστά στο πέλαγο με θέα την δύση του πολιτισμού ...της ζάχαρης...
Και αμούστακος ο ήλιος σε λίμνη σε ψηλό βουνό,με τρία χωριά γύρω της....
Μεγάλη η Παρασκευή και οι καμπάνες που χτυπούν νταν νταν νταν...
Ποιός πέθανε;
Ίσως το χθες μέσα στη μνήμη μας...
Ίσως αυτός ...που σώπασε....μπροστά στον αόρατο κίνδυνο....
Ίσως αυτός...που δεν πιστεύει στην ελπίδα....
Ποιός νοιάζεται....κανείς....
Την ώρα που παλιά έπαιζαν τάβλι....
Σήμερα κοιτάζουν τον ήλιο ...
και ομοιώνονται τη δόξα της μηχανικής...
Στην αμαρτία που στα μοναστήρια την είπαν δάκρυ....
και στην μοναξιά της ένοχης στέγης της γλυκιάς Κασσιανής...
Στο σπίτι της κοιλάδας με το μικρό κήπο ...
των εκατό μαρτύρων της κρίσης και της όρασης...
Καταφύγιο....
Συνέχεια της πασχαλιάς και της ανάληψης του ήμερου κριαριού....
Μέχρι της ζητούμενης ανακοίνωσης...
πως το τηλέφωνο δεν χτύπησε.....
Ανάπαυση....στο χτυπημένο με σφυρί....μέλος...
της εξωτερικής αρνητικής μα λαμπρής σφαίρας...
Όταν... ο πελώριος γίγαντας με το αινιγματικό χαμόγελο...
κρατά στο χέρι του την κοιμισμένη ομορφιά της Βερονικης...
Τότε...το σύννεφο γίνεται ύδωρ και βρέχει  φιλιά...
Χίλια χρόνια πριν τον ήλιο με το μπλε πετραχήλι...
της φούντωσης του ερωτικου βύσσινου....
και της ανατολής του κρανίου του μαύρου μάγου...
Οστό σπασμένο σε θήκη σπαθιού καμένου από μέλι...
Σαν να ταν έρεβος...
Σαν να ταν πλάσμα στην πόρτα ,του ξανθού ονείρου....
απέναντι στην λεπτή κυματιστή άμμο ...
Κοιτάζουμε την ήρεμη ρέουσα θάλασσα...
Ύπνος...με χάρη..κοριτσιού-γυναίκας...
Στο πρώτο μαύρο φως της ηλιακής δύσης....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ