ΟΙ ΘΥΜΙΣΕΣ

ΟΙ ΘΥΜΙΣΕΣ
Είναι ρίζα ...είναι κορμός...είναι χώμα...
είναι τα όρια μου...
Είναι η εκκλησία της ψυχής μου...
Είναι το παλιό μου σχολείο....
Είναι οι πέτρες που έπαιζα μικρός...
Όταν περιμέναμε να καρπίσουν ...
οι λευκές κορομηλιές ....
Όταν και η βροχή ήταν ζεστή και διάφανη...
Όταν περπάτησα σε δρόμους με χαλίκι....
Και έβλεπα το τρένο να περνά...
μέσα από τα λιβάδια...
με τις κατακόκκινες παπαρούνες...
Και έβλεπα τον αγρότη...
 να οργώνει το χωράφι του...
με το άροτρο της παράδοσης μας...
Και έβλεπα την αργόσυρτη λιτανεία...
του Άγιου του χωριού...
με του ήχους των ψαλμών....
 και την οσμή του λιβανιού...
Θέλω να γυρίσω και να ξαναζήσω...
σαν παιδί ...και σαν λουλούδι...
Να ανθίσω ξανά...και να χαμογελάσω...
Να τιμήσω την φύση και την απλότητα....
Να αναπνεύσω το αγιόκλημα και την βιολέτα...
Ψάχνω στο άπειρο και στο μηχανικό...
να τα ξανάβρω..
όσα έζησα...όσα αγάπησα...
Και κλαίω και θυμάμαι...
Και αγαπώ τις θύμισες μου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ