Απόψε η παγωνιά δεν έχει τέλος.
Απόψε η λύπη ανθρώπους κυβερνά.
Σφαίρα η γη κι όλο γυρίζει
Μέσα μου η αγάπη σαν το φως με ξεπερνά.
Η θύελλα, που σβήνει το φεγγάρι
ο άνεμος τη φύση διοικεί.
Άδειο δωμάτιο, με σφαλιστό το παραθύρι,
μια μάνα για την κόρη ανησυχεί.
Οι χρόνοι μου χαθήκανε δω πέρα.
Μια μόνιμη και άρρωστη ερημιά.
Σκοτώνει η εσωτερική μου εξορία,
της ξενιτιάς δεν έρχονται πουλιά.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Απόψε η λύπη ανθρώπους κυβερνά.
Σφαίρα η γη κι όλο γυρίζει
Μέσα μου η αγάπη σαν το φως με ξεπερνά.
Η θύελλα, που σβήνει το φεγγάρι
ο άνεμος τη φύση διοικεί.
Άδειο δωμάτιο, με σφαλιστό το παραθύρι,
μια μάνα για την κόρη ανησυχεί.
Οι χρόνοι μου χαθήκανε δω πέρα.
Μια μόνιμη και άρρωστη ερημιά.
Σκοτώνει η εσωτερική μου εξορία,
της ξενιτιάς δεν έρχονται πουλιά.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου