ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Άξαφνα αισθάνθηκα τυφλός..._Φοβήθηκα..._Δεν έβλεπα τίποτε..._Τα  πάντα γύρω μου, έγιναν σκοτεινός θάλαμος..._Μόνο τα μάτια της φαντασίας μου δούλευαν πια..._Και όπως σε ένα όνειρα, έβλεπα..._Έβλεπα αυτά που ήθελα..._Απέραντα λιβάδια,...ατέλειωτες ακρογιαλιές..._Όσο για το γύρω περιβάλλον μου..._Σαν κάποια δύναμη να με προστατεύει, τίποτε να μη δω..._'Εχουν τόση λύπη αυτές οι καθημερινές εικόνες, που τα μάτια της φαντασίας, γίνονται σωσίβιο ψυχής και τελευταίο διάφραγμα φακού, που καταγράφει ομορφιά..._Μετά, άρχισα να βλέπω πάλι..._Δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ