Η ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ

Όλα γυρίζουν πίσω, εκτός απ΄ τον έρωτα.
Η αργή μουσική, επιβεβαιώνει την ύπαρξη της άνοιξης.
Κάποιοι άνθρωποι, υπάρχουν από λάθος.
...
Όλα γυρίζουν πίσω, εκτός απ΄ την αγάπη.
Η αίσθηση του χαλαρού λόγου,
Επιβεβαιώνει, την έλλειψη αξίας.
Και το χρυσωρυχείο, σκότώνει  τα χαρτονομίσματα.
...
Αυτό το χαρτί, θα μείνει λευκό για πάντα,
Όπως και τα μάρμαρα των τάφων...
...
Κοιτώντας στον καθρέφτη της, είδε τον ίδιο τον Θεό...
Μέτα το πρόσωπο της γέμισε σκουλίκια...
Και τότε, την ρούφηξε η γη....
...
Επέστρεψε σαν χώμα, μα όχι σαν αγάπη...
Όλο το χώμα, γίνεται χώμα...
Μόνο η αγάπη ταξιδεύει...
...
Στις καλλιέργειες, παράγονται σπόροι και καρποί...
Στους αγρούς της αθλιότητας αγκάθια...
...
Το χέρι μου, πληγώθηκε απ΄ ένα αγκάθι...
Η καρδία μου, όχι.
Και συνέχισα τον δρόμο μου, με τον τρόπο του Λοτ...
...
Για τα σκουπίδια, έφτιαξαν τις χωματερές...
Για τα ταξίδια, τους δρόμους...
...
Οι δρόμοι, που βαδίζουμε, είναι δικοί μας...
Είναι επιλογές μας...
Είναι αυτό, που κρατάμε στα χέρια του μυαλού μας...
...
Οι ήχοι της Ανατολής, σμίγουν την σοφία με την γνώση...
Κι ο έρωτας, τελετουργεί θανάτους...
Θανάτους, στου έρωτα την ώρα...
....
Ναι, είμαι νεκρός...
Ναι, είμαι νεκρός από έρωτα...
Ναι, είμαι ζωντανός- νεκρός από έρωτα...
...
Μα βλέπω, με την όραση του ταξιδιώτη...
Όταν αγαπάς, μπορείς και ταξιδεύεις...
...
Και σπάζεις τις αλυσίδες της σκλαβιάς...
Και συναντάς στη φύση,
Μια ανοιξίατικη λιτή  γιορτή...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΒΕΡΓΙΝΗΣ