ΟΥΔΕΝ ΝΕΟΤΕΡΟΝ ΥΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΒΡΟΧΗ

Όταν η βροχή αποφασίσει το τραγούδι της να πει,
Είμαστε όλοι, εδώ κομμάτια από την ίδια μουσική.

Τι σημαίνει αγάπη, τι σημαίνει μοναξιά, μελαγχολία,
Είναι μηνύματα που έρχονται στεγνά, από την εσπερία.

Η νύχτα φτάνει εδώ νωρίς κι μέρα πάει να φύγει,
Δεσμώτης μόνος του ζητεί, κάτι για ν΄αποφύγει.

Γυναίκα που την  αρχοντιά, θυσίασες στην επιβίωση,
Και ψεύτικο έζησες τον έρωτα, με λάγνα αντιβίωση.

Σταγόνες είναι τα όργανα, οι κεραυνοί ΄ναι μουσικές,
Οι άνθρωποι ανασαίνοντας κάνουν τις ώρες μαγικές.

Μπροστά είναι το άσπρο φως. μετά ένας κρότος δυνατός,
Η αγκαλιά και οι καρδιές  είναι, ένας πόνος μυστικός.

Το μέλλον πάντα πίστευα, πως είναι ένα γραφτό μηδέν,
Σήμερα κάτω απ τη βροχή, καλοκαιριού νεότερον, ουδέν.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ