ΝΙΚΑΙΑ 1205 ΜΧ

Δεν άργησε η σκέψη μου, να ταξιδέψει
Σε χρόνους γκρίζους.
Η διάθεση για μια νέα αναζήτηση,
Ήταν ολοφάνερη.
...
Κοίταξα ένα καμένο πεύκο.
Δίπλα του η θάλασσα.
Πιο πέρα και άλλα πεύκα.
Κι αυτά καμένα...
...
Οι άγγελοι, που πέρασαν
Εκεί τη νύχτα,
Είχανε χρώμα μαύρο...
...
Εκείνες τις μέρες, η μουσική
Δεν είχε ρόλο...
...
Κλεισμένη πάντα, σε μουσείο θλιβερό,
Η Ιέρεια του μεγάλου Ναού...
...
Κανείς δεν μίλησε.
Κανείς δεν ζήτησε ,
Τον γυρισμό της ομορφιάς...
...
Το τσίμπημα μιας σφήκας,
Με πονούσε...
Μα το κεντρί, είχε πια χαθεί...
...
Βουνά χυμένα, στα μονοπάτια του πελάγους...
Πίστη σε θαύματα, φτιαγμένα,
Από αγύρτες - τσαρλατάνους...
...
Οκτακόσια χρόνια, πριν
Την ολοκλήρωση του σήμερα...
...
Ύστερα η Πόλη, έπεσε...
...
Από τα τείχη κάτω,
Πέταξε ο λαός τον Αυτοκράτορα....
...
Δυο μετανάστες,
Κοίταξαν με μάτια όλο απορία,
Μια κατοχή...
...
Δυο άλλοι μετανάστες, σχεδίαζαν
Με υπομονή και κόπο,
Μια μεγάλη επιστροφή...
...
Νίκαια 1205 ΜΧ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ