Ο ΝΕΟΣ ΜΟΥ ΔΟΥΛΟΣ

Περπατώντας στο δρόμο προς τη δύση,
Ξεπέρασα, τον μαγεμένο μου εαυτό.
...
Και πίσω, μείναν οι φίλοι
Και της ασχήμιας η αρχοντιά,
Έδειξε στον μπάτσο, μια καρακάξα.
...
Εκείνη, κουνώντας την ουρά της,
Έγινε σταυρός καρφωμένος σε μαύρο τοίχο.
...
Γιατί η πολιτεία, πλέον έχει χρώμα μαύρο.
Και οι πολίτες, ειν΄ φτιαγμένοι από φελλό.
...
Μια αρμόνικα, παίζει τον ύμνο του θανάτου...
...
Αθάνατοι, μόνο οι φεουδάρχες...
Όσοι ζήσαμε, ζήσαμε από τύχη.
Τώρα, η τύχη μας, τέλειωσε...
...
Και η ψυχή σου πια αδειάζει.
Τόσο, που καταθέτεις μόνος σου,
Την αίτηση της αυτοεξορίας,
Λέγοντας ζήτω στον τύραννο.
...
Και το πρωί ξυπνάς σε έρημο νταμάρι,
Εκεί, που τάχτηκες να σπάζεις πέτρες,
Δίνοντας το καλό παράδειγμα...
...
Και αν περάσει ένα πουλί
Και αν για λευτεριά μιλήσει,
Εσύ ξέρεις...
Είναι πουλί διαβόλου, είναι πουλάκι ψεύτικο...
...
Όποιος μιλά για λευτεριά, είναι ψεύτης...
Την αλήθεια λέει μόνο, ο πίνακας ανακοινώσεων,
Του στρατοπέδου της εξαφάνισης του νου...
...
Μετά, σηκώνεις το όπλο
Και σκοτώνεις αυτόν που λέει "όχι".
Δεν το ξέρεις, μα εισ΄ εσύ ο ίδιος.
...
Και ο φεουδάρχης,
Παίζοντας ηλεκτρονική μονόπολη,
Πανηγυρίζοντας, λέει:
"Ένας δούλος μου πέθανε...
Ζήτω ο νέος μου δούλος!"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ