Στο δρόμο της αποκαμωμένης, από νωρίς ημέρας, σύρθηκε ο άνεμος των απόμαχων στρατιωτών. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτύπησαν, μην αντέχοντας την ορμή του. Κινήθηκα αργά, στη μικρή πλατεία του χωριού. Έπρεπε σύντομα, να απομακρύνω τη σκουριά, απ΄ το μυαλό μου. Τότε μόνο πρόσεξα, πως ο ήλιος είχε το πιο κίτρινο χρώμα, που είχα δει ποτέ. Κάπου, ένα μωρό έκλαιγε... Ήταν μωρό άραγε; Ή ήταν ο χρόνος; Μετά άκουσα τη μητέρα μου, να μου φωνάζει να γυρίσω πίσω... Μα η μητέρα μου, δεν υπήρχε πλέον πουθενά... Τότε, είδα από μακριά, τον Ιησού, του λόφου Corcovado, να με χαιρετά, προσπαθώντας κάτι να μου πει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου