Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΧΩΡΑ

Κοιτάζοντας τα αρχαία αγάλματα,
είδα πίσω τους, το πρόσωπο
του τελευταίου βασιλιά
...
Τι είναι μνήμη;
Είναι το χώμα όριο;
...
Ένας αέρας φυσά,
και ταξιδεύει σκόνες, σκουπίδια και όνειρα.
...
Για κοίταξε!
Βράδιασε κιόλας ...
...
Ο Ιούνης με τον Δεκέμβρη, χορεύουν
μπρος την παλιά μας εκκλησιά...
...
Α! Πως πέρασαν τα χρόνια!
Καιρός να ζήσουμε και πάλι στα μπαλκόνια...
...
Παππού! Γιαγιά: Ελάτε!
...
Τι είναι μνήμη;
Τι είναι τώρα;
Λοιπόν;
...
Οι άνεμοι των χρόνων,
αλλάζουν τις μοίρες, των παιδιών...
...
Και τα χωράφια των χωριών,
περιμένουν τον ήλιο, φυτεμένα
πότε με στάρι και πότε με τίποτα...
...
Αυτό είναι,  ζωή...
Αυτό είναι , άγνωστη χώρα...
...
Και ο καθένας...για τον εαυτό του...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ