ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Στην άρμοση του ποταμού .δίπλα στην κοιλάδα με τις πορτοκαλιές...
Χόρεψε η όμορφη μάγισσα πάνω στην ηλεκτρική της σκούπα...
Αποστάτρια της ομάδας της.γιατί της άρεσε το καλό ντύσιμο ...
Και το  συναίσθημα της οριοθέτησε τα μάγια του κακού...
Πλέκοντας αμυντικά σχέδια σε γλυκά ,μελωδικά άμπρα κατάμπρα...
Φίλησε τότε το σύννεφο και το έκαμε άσπρο νεροπούλι ...
Που γέμισε τον ουρανό με μικρά ακαθόριστα σημάδια....
Του καιρού και το σταυρού στις μυρωδιές του Πάσχα ,
σε νησί ανάμεσα στις δυο όχθες του ποταμού,της λίμνης ή της ατέλειωτης θάλασσας...
Εποχή συνδυασμένη στο σήμερα,στο τότε και στις Βυζαντινές ημέρες του χθες....
Έφυγε πέτρα κυλώντας ως τα πέρα μονοπάτια κυνηγώντας τα κοπάδια των τσελιγκάδων του φαραγγιού...
Για να γυρίσουν στη βάση τους ,εντός χρόνου....
Πριν τα αγαπημένα σώματα ερωτευμένων ακουμπήσουν μετά  τον έρωτα στο δροσερό χορτάρι...
Που το λουσμένο από  έλαιο σώμα γυναίκας το έβαψε με τρόπο διάφανο και δοξασμένο...
Άλφα και βήτα στα φύλλα ,στα όμορφα πουλιά συνθέτω μαγικές στιγμές ...
Της πιο όμορφης μάγισσας παραγγελιές με λέξεις και εικόνες ...
Της Κίρκης του Αιγαίου και της Αριάδνης του βουνού και του νερού....και της Αδαμαντίας του μετακινούμενου γαλάζιου σύννεφου....
Καταρράκτης μόνιμος ....στης ακόλαστης φύσης τοπίο...σε οργασμό του τέλειου ...
Αναγεννιέμαι και διαδίδομαι με τον αέρα και τη βροχή....
Ελευθερίας εκφραστικής το γένος που λάμπει και θαμπώνει της καρακάξας το μαύρο ακόρεστο ριντό ...
Γύμνια στα όρια του πρόστυχου (γιατί δεν είναι για πολλούς),μα τόσο όμορφη (που οι ζηλεύοντες την αφορίζουν)...
Ως τα  αγάλματα θεών ,υπεράνω της κρίσης των πολλών απλών και ζαλισμένων ανθρώπων...
Εξαγνισμένη και άδολη σε πρωτόπλαστο αρμονικό χορό της αύξησης των εποχών και των ευχών...
Στο μύρο του τέλους του θέρους ,στην πόρτα του μικρού αμπελώνα με τα μαύρα σταφύλια...
Αθηνά...Ειρήνη...Ασπασία...βγείτε εμπρός και σύρτε το χορό στην Αφροδίτη ...
Στον Πάνα και στο Θρίαμβο ...Στην όψη νεογνού λεβέντη νέου κι όμορφου...
Του γιου της Άνοιξης  που τον κεραυνό του Δια στα δυο του χέρια έχει ...
Για να βρει την κόρη του δάσους και να πορευτούν ως του βασιλιά το ερυθρό κάστρο ...
Και να ζήσουν στο ζήτω και στη χαρά...στον αιώνα μετα το μαύρο....
Στον αιώνα της γόνιμης τρέλας, με της Ευφροσύνης το άγγιγμα ,στον ήλιο του Μεσημεριού σε Ελληνικό ακρογιάλι ,με ούζο και αμβροσία ....
Και μετά βουτιά στην βαθιά γαλάζια απέραντη  αστραποβολούσα θάλασσα...
Νερό,φως,αέρας,έρωτας...και όνειρα στην άκρη  του καλοκαιριού...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ