ΣΤΗΝ ΗΔΟΝΗ ΤΟΥ ΜΑΤΑΙΟΥ
Να το .... το ξεμαλλιασμένο πρόβατο της αποκάλυψης....
Ο αμνός του αμάραντου κήπου...
Απέναντι από την φουρτουνιασμένη θάλασσα...
Ξεκίνημα χειμώνα...ψευδαίσθηση άνοιξης....
Πιθανή απόσταση του τώρα από την ηλιακή μειωμένη θωριά ....
Χαίρε Μαρία και χαίρε Ζηνοβία ,παιδικές γλυκές μου  θύμισες ....
Αλλάξαμε κι αλλάξατε φόρμες και τρόπους....
Ο πλάστης πέρασε το χέρι του μπρος μας...Θαύμα...
Θαύμα;;;Ή πέρασμα στην άμπωτη της θάλασσας το παλιού ρεύματος....
Έφεξε η πλάση ,στης μυρτιάς το λείο φύλο ....
Όμοια στον αποχαιρετισμό της επιστροφής από την πλάγια Εσπερία ....
Ξηρός πάγος .πλαι σε μαντρί γρύλων και ακρίδων...
Του μαύρου ήλιου ,μετά την μητέρα της αυριανής τάξης...
Από το μπροστινό μολύβι ,που γράφει την όραση....
Το πικρό μέλι από κίτρινη μολυσμένη σφήκα με το ανάποδο κεντρί....
Στην μακρινή Άκαμπα στην πίσω θάλασσα του κόκκινου αφρού
και του μαύρου χρυσαφένιου ελαίου...
Ανατολή στον ορίζοντα της γκρίζας σελίδας με τις άσπρες αρκούδες...
Των πόλων και των ουρανών ,ριγώ και τρέμω βαδίζοντας σε έρημο τόπο...
Μια ζεστός μια παγωμένος....που περιμένει την αύρα....
Γυμνών ερώτων και πλαγίων κορμιών....με γύρη από αίμα εμφράγματος....
Λόγοι νεκρών στον κλειστό, απο τοίχους τάφο....
Κλαίω και περιμένω την μαζική ανάσταση ,του φυσικού τάματος των λοιπών θεών...
Ας δω την πτώση της θυσίας στο βωμό των στίχων του ύμνου της ακρόπολης....
και του κάστρου μου ,σε μέγεθος παλάμης μικρού παιδιού...
Παιχνίδι πολέμων με μαρμαρωμένου ή πήλινους στρατούς και αυτοκράτορες ....
Κάποιος πεθαίνει ,δίπλα σε μουσικό κοχύλι που σαλπίζει το δάκρυ στο άγνωστο πέλαγο....
με τα νησιά του λαμπρού φωτός ανάποδα στην ανεμική δράση....
Κόβει η Αριάδνη την κορδέλα εύρεσης του υπέρβαρου απο το φαγητό ταύρου.....
Τρία μαχαίρια καρφώνονται στην μαύρη αριστερή καρδιά του ,μέχρι να χαλαρώσει νεκρός,ταπεινωμένος,καταρρέοντας στα στιβαρά χέρια του νεαρού Θησέα....
Χάρισμα τους,χάρισμά τους ,ο θάνατος...ανάποδα με την ακτίδα ζωής της αξίας του αίλουρου του Διός....
Σπλάχνα καμένα στο βωμό της απόσταξης του ερυθρού γάλακτος του μεγάλου πουλιού του ναού της έκρηξης των αγνώστων υγρών της νύχτας....
Περνάω επάνω από το γυάλινο στόχο και βλέπω δάκρυα άγνωστων όντων ,μπορεί και ανθρώπων....
Κάπροι στρατευμένοι,υποταγμένοι στον άγνωστο αποστάτη....
Φαρμάκι από φιδιού το δάγκωμα ,της δευτέρας φύσης ,που δεν πιάνει....
Ορίζομαι και τραγουδώ το πληγωμένο αύριο της απόστασης,πάλι και πάλι και ξανά...και δήθεν....
΄Καλώ τον έρωτα ,καλώ τον θάνατο,καλώ την μαύρο Ιούνη της σκουριάς του τουφεκιού,στην τρίτη σκοπιά του μπλε στρατοπέδου του μαύρου χάρου...
Καλώ το λύκο και την αρκούδα του ουρανού να λάμψουν ....
Χριστούγεννα για πάντα...εκεί ,στην αστρογέννηση του ήλιου......
Πατήσας  τον θάνατο,πατήσας τον φόβο,πατήσας εξουσίες και μέρες ανάκατες ...
Αεροπλάνα ψεύτικα πολέμησαν τις άγκυρες των καικιών, των γυμνών ψαράδων.....
Εμπρός στο κλαδί της πράσινης ελιάς και του αρώματος της γυναίκας....
Θαύμα η αγάπη ,θαύμα η στοργή και το κορμί της Εκάβης γυμνό στον ήλιο ...
Ανυπεράσπιστο τρυφερά στην αγκάλη του ζεστού ξαφνικού ανέμου...
Μαιστράλι στην κοιμισμένη παραλία της Λευκαγωνίας...
Ο ήλιος και τα άστρα της ομορφιάς ,γαληνεύουν τις ψυχές των άνθών της απόλαυσης....
Και το διάστημα περιμένει με τα μυστικά του, την εξερεύνηση του ,ως την επόμενη δράση στο δρόμο προς το αιώνιο ειρωνικό κι ατέλειωτο μάταιο....
Μένουν τα αισθήματα και  ο λαμπρός ήλιος....
Και ο κυλιόμενος θρίαμβος του έρωτα ....στα μάτια της πολλαπλής έκστασης...της ομορφης  ιέρειας ...
Γελώ ως πλάστης ναών έρωτα...τιμή στην ηδονή του μάταιου ....στον χρονοχώρο του άπειρου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ