ΟΤΑΝ Ο ΗΛΙΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΣΗ

Ο ήλιος, ειν΄ ο ίδιος πάντοτε,
Και τότε και τώρα...
................................
Ο ήλιος, που χαιρέτησε την Βαβυλώνα...
Ο ήλιος, που φώτισε την Πέτρα...
Ο ήλιος, που είδε τα τείχη της Ιεριχούς, να πέφτουν...
................................
Οι αετοί, πετούν πάντα ψηλά!
Οι χρόνοι των μεγάλων άθλων, έφτασαν...
Και τα μεσημέρια, απλώθηκαν σαν μόλυνση,
Στο αφρισμένο του μυαλού μας, δάπεδο...
................................
Κι έτσι, ένα μικρό παιδί,
Στον χάρτη ψάχνει...
Την Βαβυλώνα, την Ιεριχώ, την Πέτρα...
Που είναι;
Που το όνομα τους έχουν γράψει;
.................................
Σε κάποιο μνήμα;
Σε κάποιο χρόνο;
Σε ένα... λοιπόν;
................................
Σήμερα, η Ανώτερη Διοίκηση,
Αποφάσισε, να πεθάνουν χίλιοι άνθρωποι...
Αύριο, θα φύγουν...δυο χιλιάδες...
................................
Μα στο κέντρο της γης, η φλόγα καίει...
Και πάλι το φως καλεί,
Τα λουλούδια, ν΄ ανθίσουν...
...............................
Στην Φουκουσίμα και στο Τσερνόμπιλ,
Τα λουλούδια ανθίζουν...
Και ειν΄ όμορφα,
Μα μολυσμένα....
...............................
Στο μυαλό των ανθρώπων,
Οι ιδέες ανθίζουν, συντονιζόμενες με δέκτες...
Και είναι όμορφες,
Μα μολυσμένες...
...............................
Μια μέρα, οι δημοσιογράφοι στις ειδήσεις,
Είπαν, πως για να σωθεί η χώρα,
Πρέπει όλοι να πεθάνουμε...
..............................
Πολλοί άνθρωποι, πιστεύοντας τους,
αυτοκτόνησαν...
...............................
Ουδείς από τους δημοσιογράφους εκείνους,
αυτοκτόνησε...
................................
Μα φυσικά και ζουν ακόμη...
Και... μαθήματα να κάνουν συνεχίζουν...
.................................
Ένας Δόκτορ κάποτε είπε:
Πως κάθε τι που κάνουμε στη ζωή μας,
Για να μεγαλώσει, χρειάζεται
Μια καλή προπαγάνδα...
...................................
Γιαυτό, ο ήλιος πλέον,
Βγαίνει πάντα απ΄ τη Δύση....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ