Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ

Δεν ήταν εκείνη, σίγουρα.
Ήτανε κάποια, που της έμοιαζε...
...........
Μα τα μάτια μου, πάντα με γελάνε,
Γιατί, μόλις την είχα δει,
Τα μάτια της, έγιναν μάτια μου
Και ο κόσμος της θάφτηκε εντός μου...
...........
Μνήμα ή Ναός;
Και το παρελθόν, να επιστρέφει...
Δεν ειν΄ παρελθόν,
Ειν΄ έρωτας...
..........
Σίγουρα, δεν ήταν εκείνη
Και ούτε θα ΄ναι ποτέ ξανά...
..........
Και συ, πεινασμένο ξωτικό, το ξέρεις...
Και ξέρεις και την άλλη,
Την αγνή ερωτευμένη, που περιμένει,
Για ν΄ ακούσει βήματα στη σκάλα...
..........
Δεν ειμ΄ εγώ ο επισκέπτης και το ξέρεις.
Δεν ξέρω ποια είναι, δεν ξέρω που κατοικεί...
Ξέρω μόνο, πως στέκεται κάπου μόνη...
..........
Είναι και τούτος ένας τρόπος να ελπίζεις,
Μετέχοντας στων μοναστηριών τις τελετές...
Δεν είμαι σίγουρος...
.........
Μόνο, η καρδιά μου χτύπησε για κείνη κάπως...
Μα όλα τέλειωσαν σε μια στιγμή...
Όλος ο έρωτας, ήταν μια στιγμή...
Όλη η μνήμη, ήταν μια στιγμή...
..........
Σαν μια εικόνα...
Σαν ένα έπαθλο...
Ή σαν ένα τραύμα...
..........
Μια εικόνα, που την κοιτάζεις,
Ένα έπαθλο, που ξεσκονίζεις
Και μια πληγή, που την χαϊδεύεις
..........
Οι πληγές, θέλουν πάντα μια φροντίδα
Και οι στιγμές του έρωτα, μια αναπνοή...
..........
Και τώρα, πεινασμένο ξωτικό, είμαι μόνο ένα φυτό...
Ειμ΄ ένα φυτό, που εκείνη βλέπει να περνά,
Στο πρόσωπο κάθε γυναίκας...
.........
Μα όλα τα φυτά έχουν ρίζες
Και τσιμεντένια πόδια...
........
Όχι... τη στιγμή που την έχασα,
Να ξεριζωθώ, δεν πρόλαβα...
........

Τώρα, είν΄ αργά...
Μόνο βλέπω και ψέλνω ακολουθίες...
Για τα φυτά και τον Θεό...
.........
Παρακάμπτοντας νόμους και πεπρωμένα..
Ξεπερνώντας την εφήμερη τη δόξα
Και βουτώντας
Στα βάθη της θάλασσας της εμπειρίας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ