Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ

Του σαλονιού η αρχόντισσα, η λουλουδοφορούσα
Αυτή, που μόνη ήτανε, η αστεροκρατούσα,

Τους προεστούς εκάλεσε  κι όλα τα παλικάρια.
Τους πότισε, τους τάισε και στο καλό τους στέλνει.

Μόνο κρατεί σαν αστραπή, μες το πανώριο σπίτι,
Αυτόν τον όμορφο το νιο, το πρώτο παλικάρι...

Γιατί ρωτεύθει τον μικρό, η όμορφη γυναίκα.
Τον όμορφο τον άγγελο, τον παραστρατημένο.

Τον πήρε, τον σεργιάνισε , κυλήσθει στο λιβάδι,
Μιας αμαρτίας μυστικής, προφέροντας του χάδι ...

Ποτάμι μαύρο του βοριά, του νότου η αγάπη,
Που χρόνους δεν εκοίταξε, μόνο δυο μαύρα μάτια,

Δυο μάτια με τον έρωτα, δυο χείλη με τον πόνο.
Τα βάσανα μες τη ζωή, τέλος δεν έχουν μόνο.

Κι όταν ο νέος έφυγε, της έμειν΄ η αγάπη,
Σ΄ ένα πουγκί την έβαλε, ποτέ δεν ζήτησ΄ άλλη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ