ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ

κλείνοντας την σκέψη
ανάμεσα σε τείχη κυκλικά
ομολογώ
μιαν απιστία
εμπρός
στην επιτροπή ελέγχου
του μυαλού μου
...
μαθαίνω το "ναι"
...
μαθαίνω να βαδίσω
από άλλους
πίσω
...
βαπτίζω τα μεσάνυχτα
μεσημέρι
...
και τον βοριά
λέω νοτιά
...
στην άκρη των τειχών
βλέπω
πάντα ένα άνοιγμά
...
προσπαθώ
να το ακουμπήσω
...
είναι πάντα
μακριά
...
η ζωή μου
έχει
ένα τέλος
...
η ζωή ενός στίχου
είναι αιώνια
...
τα τείχη πλέον
αλλάζουν
χρώματα και ρυθμούς
...
μια υφήλιος
δισεκατομμυρίων ανθρώπων
...
μια υφήλιος
δισεκατομμυρίων τειχών
...
έξω από τα τείχη
όποιος βγει
θα ανακαλύψει
πως υπάρχει στη ζωή
και κάτι όμορφο
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ